Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | EyeEm Mobile GmbH
Opinie

'Dit zal voor altijd
onmetelijk pijnlijk zijn'

journaliste

Hester Zitvast

J

Journalist Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws. Dit keer over het dramatische ongeval op een spoorwegovergang in Oss, waarbij vier kinderen om het leven kwamen en nog een kind en een leidster ernstig gewond raakten.

 

Nederland was en is in rouw. En dat rouwen doen we allemaal op onze eigen manier, zo werd gisteren maar weer eens duidelijk. Mensen zijn boos. Boos op spoorwegovergangen. Boos op vervoer in elektrische bolderkarren.

Sommigen zelfs boos op ouders die kinderen naar kinderdagverblijven brengen en de zorg overdragen aan anderen. We worden soms boos op elkaar, omdat we voorbarige conclusies trekken en aannames doen. We zijn, denk ik, boos omdat dat het enige gevoel is dat we kunnen verdragen. Echt tot de kern, tot het ware verdriet komen, is te pijnlijk. Te verstikkend.

Ongeloof

We huilen. We delen emotionele teksten op social media. We branden kaarsjes. We zijn stil. We zeggen tegen elkaar hoe verschrikkelijk het is. Desnoods honderd keer. We lezen nieuwsberichten met details die we niet willen weten, maar toch ook weer wel, want je hoopt zo dat er ineens staat dat het niet waar is. Dat het allemaal wel meevalt.

We kijken het journaal met een gevoel van ongeloof. Het is echt gebeurd. Vier kinderen dood. Ik denk dat er geen ouder in Nederland is die zijn of haar kind gisteren niet even met het zwaarst denkbare gevoel heeft geknuffeld.

'Ik heb je nog'

Het opgeluchte gevoel van 'ik heb je nog', overschaduwd door de intense angst dat dit zomaar, op enig moment, afgelopen kan zijn. En dan is daar ook nog het schuldgevoel naar de ouders toe die hun kinderen hebben verloren. Want mogen wij die opluchting wel voelen als een ander zo hard geraakt is?

We hebben er gisteren over gezwegen op VROUW.nl. Heel bewust. Die stilte voelde gepast. Dit verdriet was te groot om over te schrijven. Dit drama ging ons voorstellingsvermogen te boven. En nu, een dag later, is daar weinig aan veranderd.

Genadeloos

Een nacht slapen heeft de scherpe randjes er niet vanaf gehaald. Dit zal voor altijd onmetelijk pijnlijk zijn. Waar gisterenochtend de zon nog scheen, begon de dag vandaag met regen. Alsof de natuur met ons verdrietige land meehuilt.

Dit mag nooit, nooit meer gebeuren. En dan doel ik niet op dit specifieke afschuwelijke ongeluk, maar op het verlies van een kind in het algemeen. Niet door ziekte, niet door verdrinking, niet door een aanrijding, gewoon nergens door. De dood van een kind is met niets te verzachten. Het mag gewoon niet zo zijn dat een kind sterft. 

Diepste wens

En toch gebeurt het keer op keer, genadeloos. Ook vandaag weer, ergens op straat, in een ziekenhuis of thuis bij de ouders. Hoe oplettend en voorzichtig we ook zijn, ongelukken zullen blijven gebeuren. Hoe gezond we ook leven, er zullen altijd zieken zijn. De dood is in de meeste gevallen niet te voorkomen en al helemaal niet meer terug te draaien.

We kunnen leren van fouten, aanpassingen doen en de veiligheid verhogen. We kunnen spoorwegen ondergronds maken en onze kinderen vervoeren in gepantserde tankwagens. Maar niets geeft garantie op het uitkomen van die diepste wens dat er nooit iets met je kind gebeurt.

Mantra

We kunnen nu wel gaan leven met het idee dat iedere dag de laatste kan zijn, maar daarmee geef je de angst voor de dood een veel te groot podium. Het is juist die onbevangenheid die zorgt dat we het aankunnen. Het vertrouwen dat we blijkbaar van nature hebben; 'Vanavond zie ik je weer'. Of 'Morgen ben jij er nog'. Daardoor kunnen we genieten. Ademen. Leven.

Neemt niet weg dat we onszelf moeten dwingen te focussen op de hoofdzaak, de liefde. Ik sluit me daarom volledig aan bij de woorden van AD-collega Nynke de Jongh (die ze op haar beurt weer 'leende' van journalist Zvezdana Vukojevic)  en sluit daar graag mee af:

'Heb lief, lieve mensen. De rest is ruis.'

Laat dit toch gewoon voor ons allemaal, voor altijd, een mantra zijn.