Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Kees van de Veen
Opinie

Talentenklas, selectie, voetbalbijles...
Doe toch normaal!

journaliste

Hester Zitvast

J

Journaliste Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws. Dit keer over het fenomeen voetbalbijles. "Die andere moeders doen ook maar wat", werd een paar jaar geleden door Relax Mama!-schrijfster Elsbeth Teeling als slogan voor hedendaags moederschap gelanceerd.

Haar uitspraak was even simpel als raak, want rommelen niet alle vrouwen maar wat aan in de opvoeding? Niemand heeft immers de wijsheid in pacht. Of je je kind nou antroposofisch richting volwassenheid duwt of je houdt er een dictatoriale manier van opvoeden op na; groot worden ze toch wel en je moet het wel heel bont maken willen ze ontsporen.

Een schepje meer

Over opvoeden kun je eindeloos praten. Er komen nieuwe inzichten óf oude inzichten worden nieuw leven ingeblazen en er komen natuurlijk ook steeds weer nieuwe ouders bij die het wiel opnieuw uitvinden. Maar daarnaast bespeur ik een opvoedtendens waarbij ik een ongemakkelijk gevoel krijg.

Een tendens die steeds verder afdrijft van de slogan 'Die andere moeders doen ook maar wat'. We lijken onze kinderen meer en meer te drillen om niet alleen het beste uit zichzelf te halen, maar nog een schepje meer.

Eigen tempo

'Aan gras moet je niet trekken; dat groeit ook zo wel' is een beetje hoe ik met mijn drie kinderen omga. Natuurlijk giet ik er weleens een scheutje water bij of strooi ik er wat Pokon-korrels over, maar over het algemeen laat ik ze hun eigen pad in hun eigen tempo bewandelen.

Ik ben geen pusher. En misschien haal ik daardoor wel niet altijd het alleronderste uit de kan, maar ik wil vooral dat mijn kinderen gelukkig worden met wie ze zijn. Dat ze niet voortdurend het gevoel hebben dat het beter kan en moet. En dat het soms ook gewoon even niet kan of lukt en dat ze daar dan maar mee moeten dealen.

Vmbo

In mijn tijd kreeg je bijles als je niet goed was in een vak. Even een paar uurtjes gas erop en dan weer mee in de pas met anderen - of net eronder, ook prima. Tegenwoordig krijgen veel kinderen - waar kan iedereen zich dat toch van veroorloven? - structureel bijles.

Gewoon het hele jaar en dan ook nog eens voor meerdere vakken tegelijk. In mijn ogen zit dat betreffende kind dan gewoon een niveau te hoog. Is het vmbo niet acceptabel? Of zelfs de havo niet?

Voetbalbijles

Maar wat me echt zorgen baart is een verschijnsel als voetbalbijles. Why? Sporten is om te ontspannen, om te bewegen, om in contact te komen met leeftijdsgenootjes.

Het is zeker leuk als er ook eens gewonnen wordt, maar als presteren de norm wordt, vervaagt het eh doel. We vinden collectief de schreeuwende ouders langs de lijn afschuwelijk, toch? Waarom zou je je kind dan wel opjagen met sportbijles?

Niveauverschil

Met het woord 'bijles' maak je je kind duidelijk dat er moet worden bijgespijkerd. Het kind is niet goed genoeg, er moet meer uit de kast getrokken worden om het beter te maken.

Extra speeluren, meer techniekoefeningen. Ik vraag me echt af welk kind je daar gelukkig mee maakt. Veel beter leer je een kind dat er nou eenmaal niveauverschil is. En nog veel beter geef je jezelf een lesje: 'Niet ieder kind is een wereldtalent'.

Kwijlend

Maar zo denken we anno 2018 dus wel. Ieder kind is een talent, het woord 'talent' wordt al gebezigd als ze nog maar net kunnen kruipen en hun dagen nog grotendeels kwijlend doorbrengen.

Ik las op Twitter dat er bij een kind in de kleuterklas het thema 'presteren' werd behandeld. Mensen, alsjeblieft houd toch op! Ik ga er alleen maar heel hard 'DOE NORMAAL!' door schreeuwen.

Teleurstellingen

Doe toch normaal, echt. Met je bijlessen. Met je extra uren sport. Met je selectie. Met je talentenklas. Trek toch niet zo hard aan het gras; straks breekt het. Laat een kind aanklooien, zichzelf ontdekken.

Laat een kind inzien dat het gewoon geen goede spits is. Daar gaat ie niet dood van. Het echte leven zit vol teleurstellingen. We zouden er verstandig aan doen ze dáár juist iets beter mee te leren omgaan.