Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Truus van Gog
Opinie

Wies worstelde met
de combinatie carrière-moederschap

A

Als jonge ouder denk je regelmatig: 'Waarom voelt mijn leven zo hectisch? Dat zou toch anders moeten kunnen?' En inderdaad, dat kan! Maar dat vergt wel enig doorzettingsvermogen, en vooral een perspectiefwissel. Moeder/onderzoeker Wies Kerkvliet schreef er een blog over.

Weleens gehoord van de zogenaamde 'spitsuurfase'? De periode waarin je zowel in je werk als privé grote stappen zet. Voor theoretisch opgeleide vrouwen, zoals ik, is deze fase een enorme spagaat. 

Geboorte

In je werk wil je net kansen gaan pakken, je ambities uitbouwen; maar ook thuis wil je het heel graag goed doen. Jonge vrouwen onderschatten vaak wat voor impact het moederschap heeft op het leven. Ik ook: ik dacht dat ik na de geboorte van mijn oudste 'gewoon' weer aan het werk kon (en wilde!),

Maar mijn prioriteiten waren anders: er zijn voor mijn zoontje werd oneindig veel belangrijker dan er zijn voor die klant. Maar mijn opleiding, ambities en onafhankelijkheid dan? Hoe kon ik die twee nu op een aangename manier combineren? 

Volledig geleefd

Dat bleek lastig. Gevoelsmatig was de oplossing kristalhelder: ik wilde gewoon een paar jaar wat minder uren per week werken, zonder mijn ambities te hoeven opgeven. Maar daar was weinig ruimte voor in het bedrijfsleven.

Ik mocht net als iedereen elke ochtend aanschuiven in de file, en elke avond racen om op tijd bij de crèche te zijn. Ik werd volledig geleefd, zowel thuis als op het werk, en kon nooit lekker rustig op de bank gaan zitten. 

Basisregel

Het besef dat ik zo’n leven helemaal niet wilde begon al snel te dagen. Maar het duurde even voordat ik rigoureus keuzes durfde te maken. Ik heb heel lang geprobeerd twee dingen tegelijk te blijven doen, maar uiteindelijk maakte ik een strakke basisregel: 'Ik ben maximaal drie dagen per week op locatie voor werk'. 

Dat was een enorme opluchting! Een belangrijke volgende stap was de beslissing om mijn werkdagen en gezinsdagen zoveel mogelijk gescheiden te houden. Dat had vooral gevolgen voor mijn omgang met apparaten. Alles liep door elkaar: als ik een dag bij de kinderen was zat ik tussendoor steeds mijn werkmail te checken. 

WhatsApp

Het begon me op te vallen hoe onrustig ik daarvan werd. In plaats van simultaan twee leuke dingen te doen, zoals ik eerst dacht, bleek ik allebei maar half te doen. Daar ben ik dus mee opgehouden. Als ik nu een gezinsdag heb check ik overdag geen werkmail of -telefoon meer. Het is even afkicken, maar ik vind WhatsApp zonder notificaties héérlijk.

Tijdens het hele proces begon me iets op te vallen: veel beperkingen zaten vooral tussen mijn oren; ik had vaak veel meer ruimte dan ik dacht. Volgens mij hebben veel meer mensen daar last van. Terwijl, het zelf vormgeven van je werk-privébalans is enorm verrijkend!

Carte blanche

Alleen al het even stilstaan en nadenken over vragen als: 'Hoe happy ben je met hoe het nu gaat?' en 'Hoe zou je het inrichten als je carte blanche had?' Het vergt even tijd en energie om je wensen en behoeften helder te krijgen, en daarna om ze daadwerkelijk te implementeren.

Realistisch denk je wellicht: je werk aanpassen aan je levensfase klinkt natuurlijk mooi, maar er moeten ook rekeningen betaald worden. Zo’n keuze om tijdelijk minder te gaan werken heeft natuurlijk financiële consequenties.

Een buffer

Ik had gelukkig een buffer opgebouwd om dat enigszins op te vangen. Wat heeft prioriteit: die mooie kleding, die fancy auto… of meer rust en geluk in de overige vijftig weken van het jaar? De meest cruciale les die ik geleerd heb is deze: schuldgevoel is je ergste vijand.

Je werk interessant vinden maakt je geen slechte moeder, en tijd willen doorbrengen met je gezin maakt je niet ongeschikt voor een ambitieuze carrière! En je mag tijd voor jezelf gewoon belangrijk vinden. Dat recht raak je niet ineens kwijt als je moeder wordt, ook al krijg je dat gevoel soms wel.

Soloreisje

Als je je schuldig voelt, ben je vooral met anderen bezig. Terwijl het veel belangrijker is om jezélf te vriend te houden. Ik denk echt dat Nederlandse vrouwen veel te hard zijn voor zichzelf. We vergelijken onszelf constant met andere moeders, die vaak net zo hard een façade ophouden als wij. 

Gun jezelf dingen, wees een beetje lief voor jezelf! Mijn soloreisje is elk jaar weer een enorme organisatie: wat kan mijn man doen in combinatie met zijn bedrijf, wie brengt en haalt de kids van school? Maar als ik dan eindelijk in de trein naar Schiphol zit, dan laad ik alweer helemaal op!

Vragenlijst

Tenslotte nog iets wat ik me afvroeg tijdens het schrijven: is mijn verhaal nou alleen herkenbaar voor theoretisch opgeleide vrouwen in de zakelijke dienstverlening, of lopen vrouwen in andere beroepsgroepen en branches hier ook tegen aan? En als jij zo’n vrouw bent, zou je dan jouw ervaringen met me willen delen door deze korte vragenlijst in te vullen? Ik blijf natuurlijk een onderzoeker…

Tekst: Wies Kerkvliet in samenwerking met Linda Bleijenberg