Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

ANP
Opinie

'Mijn man en ik hebben geen eigen geld
en dat zal me worst wezen’

journaliste

Marjolein Hurkmans

W

Wie betaalt wat in een gezin, draag jij evenveel bij aan de huishoudpot als je partner en delen jullie de energierekening netjes in tweeën? Marjolein Hurkmans lijkt dat een heel gedoe. Zij en haar man hebben maar één rekening en daar komen allebei de salarissen op binnen. Niks is van haar, niks is van hem, alles is van hen samen, zo vertelt ze in de Week van het Geld.

Ik was dus jarig. En daarom ben ik nu in het bezit van een prachtige citroengele lamsleren jas. Verjaardagscadeautje van mijn Lief. Of van mezelf; het is maar hoe je het bekijkt. Tot afgrijzen van velen hebben de man en ik namelijk geen eigen portemonnee.

We hebben één rekening en daarop komen onze beider salarissen binnen. Van daaruit wordt het verdeeld over verschillende potjes: huishoudgeld, vaste lasten en wat er over is. Om leren jassen van te kopen bijvoorbeeld, of een nieuwe tv (want onlangs overleden). Mijn verjaardagscadeau is dus eigenlijk een sigaar uit eigen doos. En dat zal me worst wezen.

Lopende band

Het systeem werkt al zo sinds we studeerden (jaja, we zijn al behoorlijk lang een setje). Ik stapte over van de universiteit naar de hbo-opleiding journalistiek en dat viel bij mijn vader niet in goede aarde. Als ik dan zo nodig mijn toekomst wilde vergooien, dan betaalde hij daar in ieder geval niet aan mee.

De ouderlijke geldkraan werd dichtgedraaid en van het basisbeursje kon ik niet eens mijn huur betalen, laat staan een boterham eten. Ik rolde van bijbaantje in bijbaantje, maar naast een studie kun je natuurlijk maar een beperkt aantal uur werken. Alle vakanties stond ik aan de lopende band, maar daarmee haalde ik net mijn collegegeld binnen.

Flinke fooien

De verse verkering daarentegen, groot, breed en in het bezit van een rijbewijs, deed het beter op de arbeidsmarkt. Hij reed taxi in het weekend. En vooral ’s nachts zette dat flinke financiële zoden aan de dijk.

Een dronken zakenman die nog even bij ‘de vrouwtjes’ langs wilde, tikte met liefde een flinke fooi af. Vriendje betaalde dus altijd als we uitgingen.

Nooit ruzie

Als ik dat zo op tik, klinkt dat heel onfeministisch eigenlijk. Maar we ‘deden’ het al, dus hij hoefde me niet ‘te kopen’ en verder waren we totaal gelijkwaardig. Ik had alleen geen cent te makken en hij wel. We deelden gewoon alles: het bed, de bank, de warme maaltijden en het geld.

Wat ik verdiende in de verffabriek, kwam op dezelfde rekening binnen als zijn salaris als taxichauffeur. En zo ging hij uiteindelijk vanzelf meebetalen aan mijn studie. Daar werden geen woorden aan vuil gemaakt, geen discussies over gevoerd en het was al helemaal nooit een reden voor ruzie.

Ons hoopje

Zo is het altijd gebleven, ook toen we uiteindelijk allebei een baan kregen. Een tijdlang verdiende ik meer dan hij. Ook dat leverde geen echtelijke problemen op. Of ik het binnenbreng, of hij; dat maakt ons niks uit. Het komt op hetzelfde hoopje terecht. Het hoopje dat van ons allebei is.

Dure hobby's

Tja, en dat betekent dus ook dat mijn verjaardagscadeau net zo goed door mij is betaald als door hem. ‘Maar vind je dat dan niet vervelend’, vroegen mijn collega’s. Eh… ik heb er nooit zo over nagedacht. Het was een behoorlijk dure jas. Dat hij mij zo’n evident deel van onze inkomsten gunt, is al cadeau genoeg.

Misschien zou het anders zijn als een van ons een geldverslindende hobby zou hebben waar de ander niet achter zou staan, dat hij bijvoorbeeld kapitalen uit zou geven aan dure hengels om te vliegvissen of ik de ene na de andere prijzige schoonheidsbehandeling zou ondergaan (of andersom natuurlijk, er zijn vast genoeg vrouwen die vliegvissen, net zoals er mannen zullen zijn met een botoxverslaving).

Maar dat hebben we niet zo. We houden allebei van eten, maar het liefst samen en onze duurste hobby zijn de kinderen en die zijn ook van ons allebei.

Prima geregeld

Een van de belangrijkste redenen voor ruzie in een relatie is gedoe over geld. Daar hebben wij nooit last van gehad. Wat er is, is er en het is van ons allebei. Het staat op een rekening op ons beider naam en we zijn er samen verantwoordelijk voor. Over wie wat binnenbrengt, worden geen woorden vuil gemaakt en op is op. Ik vind het prima geregeld zo.