Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | EyeEm Mobile GmbH
Opinie

Ouders die zich bemoeien met studiekeuze kind?
Bemoei je met je eigen leven!

journaliste

Marjolein Hurkmans

H

Het is wat, zo’n kind dat voor een studiekeuze staat. Een verkeerde beslissing en je bent in het minst erge geval een paar studiejaren kwijt en in het ergste geval een leven lang ongelukkig. Daar willen we onze kinderen natuurlijk graag voor behoeden. En dus bezoeken steeds meer ouders zelf de open dagen van de verschillende studierichtingen, zo stond vandaag in De Telegraaf. Dat het kind de beoogde studie totaal niet ziet zitten; jammer dan. Mama knows best…

Ik zou willen dat mijn oudste zoon een lerarenopleiding ging doen. Dat zou ik echt heel graag willen… Aardrijkskunde of zo (want hij was vroeger een kei in topografie en verzamelde zelfs atlassen). Of maatschappijleer, zou hem ook prima liggen.

Werelddocent

Hij is dol op kinderen, heeft jarenlang zijn vakanties doorgebracht als zeilinstructeur tijdens zomerkampen, hij kan de dingen goed uitleggen en heeft begrip voor door hormonen geteisterde pubertjes. In mijn zoon schuilt een werelddocent, zo een die vele jaren na een eindexamen nog wordt herinnerd: ‘Weet je nog meneer Van de Beek van aardrijkskunde? Echt, die man kon vertellen…’

Ik denk dat ik mijn drie kinderen heel goed ken. Ik heb ze gemaakt hè, ze zijn bloed van mijn bloed. En ik maak ze al jaren mee. Ik ken hun makken, hun sterke en hun zwakke punten. Stiekem ben ik een beetje in de veronderstelling dat ik ze beter ken dan dat zij zichzelf kennen.

Prater, doener en denker

Oudste is een prater, die pak je niet op woorden. Vol overgave stort hij zich in een discussie. Middelste is de doener. Wat haar hoofd bedenkt, maken haar handen. Als een terriër bijt ze zich vast in iets tot ze het voor elkaar heeft.

Toen niemand van ons in staat bleek de jongste te leren fietsen, pakte zij op haar zevende zijn fiets met zijwieltjes, schroefde die dingen eraf en bleef net zo lang met hem doorploeteren tot ze trots kon roepen: ‘mama, kom eens kijken’ en ik de kleine kabouter zelfstandig door de straat zag karren.

En jongste is de denker van de familie. Hij leest moeilijke boeken, is politiek actief, kan je haarfijn uitleggen hoe dat nou zit met May en de Brexit en wat voor invloed de 80-jarige oorlog gehad heeft op ons huidige import- en exportbeleid.

Ik wilde maar een ding

Ik weet wat die drie mensen die ik heb voortgebracht voor beroep moeten kiezen om gelukkig te worden. En daar houd ik heel hard mijn mond over. Want ooit stond ik zelf voor de keuze: wie wil ik zijn als ik later groot ben? En mijn vader, die dacht mij beter te kennen dan ik mezelf kende, was overtuigd van het antwoord.

De journalistiek, dat vond 'ie niks. Ik had een VWO-diploma in mijn zak en hij wist zeker dat mijn intellectuele capaciteiten niet genoeg zouden worden uitgedaagd als ik geen universitaire opleiding zou doen. En ik wilde maar één ding: naar de School voor Journalistiek.

Heftige discussie

Het leverde heftige discussies op aan de eettafel. Uiteindelijk bereikten we een compromis. Ik zou me inschrijven voor een universitaire studie en voor journalistiek, waar op dat moment een numerus fixus voor gold. Zou ik worden uitgeloot voor mijn droomopleiding, dan ging ik Algemene Taal- en Literatuurwetenschap studeren.

O duivels lot! Dat jaar in augustus zat ik een grote collegezaal waar een professor de gevleugelde woorden sprak: ‘Wat is literatuur? Daar is geen eenduidig antwoord op.’ Ik was er meteen al klaar mee. Een jaar lang heb ik van alles gedaan, behalve colleges volgen en daarna was ik dus een studiejaar kwijt en had ik een enorme ruzie met mijn ouders omdat die niet wilden dat ik stopte met de universiteit.

Dat deed ik toch, ze draaiden uit kwaadheid de geldkraan dicht en de HBO-opleiding van mijn keuze heb ik zelf betaald met hulp van mijn verkering die genoeg bijverdiende om mijn collegegeld voor zijn rekening te nemen.

Droomberoep

Wat ik denk dat goed is voor mijn kinderen, hoeft niet per se het pad te zijn dat zij kiezen. Die les heb ik geleerd in mijn eigen jeugd. Inmiddels zit ik al 30 jaar in de journalistiek en het is nog steeds mijn droomberoep.

Ik zou het liefst morgen nog mijn oudste zoon voor een lerarenopleiding inschrijven en mijn jongste voor politicologie (mijn dochter is al onder de studentenpannen). Maar dat doe ik niet. Mama knows best, maar niet altijd. Daar ben ik zelf het levende bewijs van. Hoe goed ik die drie van mij ook denk te kennen, zelf kennen ze zichzelf nog net iets beter. Ik laat me graag verrassen door wat de toekomst hen gaat brengen.

Jij op VROUW

Heb jij ook ergens een sterke mening over en wil je die met ons delen?

Stuur dan een berichtje