Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Sabine Joosten
Opinie

Wanneer mogen homoseksuele voetballers
eindelijk zichzelf zijn?

journaliste

Hester Zitvast

J

Journalist Hester Zitvast schrijft over wat haar opvalt in het nieuws. Dit keer over homoseksualiteit in de voetbalwereld.
KNVB-voorzitter Michael van Praag zegt in een interview met de Gaykrant dat sommige Nederlandse profclubs homoseksuele voetballers afraden voor hun geaardheid uit te komen, want niet alle supporters kunnen daar even goed mee omgaan. En Johan Derksen heeft deze week ook weer wat homofobe uitspraken de wereld in geslingerd. Wat is dat toch? Wat gaat daar toch mis?

Oordelen

Is het een teveel aan testosteron? Haantjesgedrag? De stoere jongen uithangen over de rug van een ander? Een diepgewortelde onzekerheid die overschreeuwd moet worden? Of ben je gewoon volstrekt respectloos en zonder enig fatsoen in je lijf geboren als je meent te moeten oordelen over de geaardheid van een ander?
 

Problemen

“Ik heb geen problemen met homo’s, maar ze moeten niet voor mijn neus gaan staan zoenen.” Of: “Ik vind het prima als hij homo is, als hij maar van mij afblijft.” Ik heb het mensen zo vaak horen zeggen. Zelfs mensen die heel dicht bij me staan. Maar dan heb je er dus wél problemen mee. En je vindt het helemaal niet prima. Als je dat écht, oprecht zou vinden, zou je je zin halverwege stoppen. Dan komt er niet een ‘maar’. Dan accepteer je dat zonder voorwaarden. Homoseksualiteit laat zich niet aanpassen aan het eisenpakket van een ander. Aan iemands afkeer van twee zoenende mannen of iemands ongemakkelijke gevoel bij het zien van liefde tussen gelijke seksen. Homoseksualiteit hoeft niet verborgen te worden, óók niet in de voetballerij.

Verkeerd signaal

Ik wil het niet eens proberen te begrijpen waarom je vanaf een tribune een homoseksuele voetballer zou moeten uitschelden om wie hij is. Het is zo verwerpelijk, dat degene die het doet een levenslang stadionverbod hoort te krijgen. Maar zo werkt het niet, natuurlijk. Een wedstrijd stilleggen of spelen zonder toeschouwers ‘alleen maar’ omdat er een speler wordt uitgescholden, kost veel geld. Het is veel goedkoper en makkelijker de speler te adviseren er niet over te praten. De omgekeerde wereld. En zo’n extreem verkeerd signaal.

Doodziek

Het is vandaag de Internationale Dag tegen de Homofobie. Johan Derksen vond het afgelopen maandag nog nodig uit te halen naar Duncan Laurence: “Ik word doodziek als er zo’n zeikliedje komt met een gozer met zo’n klein homokontje in een aquarium. Wat heeft zo’n filmpje voor nut? Moet ik hier opgewonden van raken, van zo'n reet of zo?” Het zijn z’n letterlijke woorden. En de treurigheid druipt er vanaf.

Lange tenen

Ik vind zeker dat we met z’n allen iets te hypergevoelig zijn geworden. De tenen zijn behoorlijk lang, anno 2019; we zijn allemaal wel ergens gekwetst door of beledigd over. Maar in het geval van iemands geaardheid, van zo’n essentieel onderdeel van iemands identiteit, mogen die tenen lang. Niemand heeft het recht een ander daarop aan te vallen. Ook Johan Derksen niet. En zolang hij dat daar aan die tafel blijft doen, verwacht ik ook weinig acceptatie van supporters. Als je niets goeds te zeggen hebt, hou dan je kop. Zat andere onderwerpen, toch?

Geen gays

Er lijken geen gays te zijn die betaald voetbal spelen. Dat is onzin, natuurlijk. Die zijn er wel, maar die zien wij niet. Die worden het zwijgen opgelegd – voor hun eigen bestwil. “Laat maar zien hoe goed je kunt spelen, maar niet wie je bent.” Het zal de boodschap zijn die je als jonge jongen meekrijgt. Zoiets is een voedingsbodem voor problemen in je latere leven. Zoiets vormt je. En schaadt.

Songfestival

Al sinds 2008 probeert Van Praag het onderwerp homoseksualiteit in de voetbalwereld bespreekbaar te maken. Elf jaar later erkent hij dat het nog steeds een groot taboe is. Triest. Morgenavond kijken wereldwijd ruim 200 miljoen mensen naar het Eurovisie Songfestival. “Eén groot homofeest,” zoals Johan Derksen het neerbuigend bestempelt. Maar ondertussen hoeft niemand zich daar ‘op aanraden van’ te verbergen achter een masker, won vorig jaar de ooit zo enorm gepeste Netta, danst er dit jaar voor Frankrijk een prachtige ballerina met fors overgewicht mee en hebben tal van LHBT’ers zonder hatelijke spreekkoren op het podium gestaan. Zo hoort het. En dat gun ik iedereen.