Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Richard Brocken
Opinie

'Gescheiden ouders mogen niet zonder gevolgen
naar de andere kant van het land verhuizen'

journaliste

Hester Zitvast

J

Journaliste Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws. Dit keer over een Twitterbericht dat verwijst naar een rechterlijke uitspraak, waarin kinderen na een echtscheiding aan de vader zijn toegewezen, nadat de moeder het verhuisverbod negeerde.

Het is deze zomer acht jaar geleden dat de vader van mijn kinderen en ik uit elkaar gingen. We moesten een ouderschapsplan opstellen, zwart op wit onze afspraken met betrekking tot de uitoefening van ons ouderschap optekenen. Ik weet nog dat we er, ondanks ons verdriet, wat lacherig van werden. Wat je feitelijk doet, is op papier laten zien dat je het beste voor hebt met je kinderen. Iets wat wij ook na onze scheiding volstrekt vanzelfsprekend vonden.

Schuldig

Wij hadden onze kinderen een scheiding aangedaan. Want hoewel ik de spreekwoordelijke knoop had doorgehakt, voelt dat toch als iets waar je samen je kinderen mee schaadt. Ook mijn ex voelde zich schuldig. Hoe goed je het ook doet; je maakt iets kapot. Je slaat hun veilige wereldje aan diggelen, hoe dicht je ze ook tegen je aandrukt om ze de beelden ervan te besparen.

Tegenslag hoort bij het leven. Het is niet altijd maar leuk. Met de juiste aanpak kunnen kinderen sterker uit een scheiding komen, dat weet ik zeker. Soms zelfs sterker dan kinderen die opgroeien in een perfect gezin, zonder ook maar enige kink in de kabel. Ik zie het iedere dag aan mijn eigen kinderen. Die breng je niet zomaar met een beetje tegenslag van de kaart.

Vechtscheiding

Mijn ex en ik moesten iets vastleggen over onze woonplaats. Daar twijfelden we geen seconde over. Wij bleven, teneinde van het co-ouderschap van onze kinderen, in dezelfde gemeente wonen. Mijn ex hield ons huis, de kinderen hun vertrouwde kamer. En ik ging 2,6 kilometer verderop wonen. 'Veel en veel te ver', als je het onze kinderen vraagt. Want tja, het is toch zeker wel 9 minuten fietsen. We zien elkaar nu acht jaar later dagelijks en hebben het gekscherend weleens over een heel groot huis met z'n allen kopen. Het zou in ons geval kunnen. Wij hebben het tegenovergestelde van een vechtscheiding.

Het belang van je kinderen dient áltijd op nummer 1 te staan. Het gaat, zodra je vader of moeder wordt, niet langer om jou en jouw behoeften. Natuurlijk ligt dat genuanceerd. Want hoe rijm je een scheiding met het belang van de kinderen op 1? Nou, eigenlijk vrij eenvoudig. Een kind heeft recht op ouders die van elkaar houden. Zo leert het kind wat liefde is en ervaart het veiligheid. Dus scheiden mag.

Latten

Wat vervolgens niet mag, als je het mij vraagt, is een nieuwe liefde achterna reizen naar de andere kant van het land. Hoe vervelend ook; je kinderen zijn belangrijker. Je mag ze niet meenemen en weghouden bij de andere ouder. Of weg van hun vrienden, school, sportclubs en vertrouwde buurt. Je gaat maar latten. Je nieuwe liefde komt maar naar jou toe, als hij of zij geen kinderen heeft. Je wacht maar totdat ze het huis uit zijn.

Dat de andere partij voor ingrijpende verhuisplannen gaat liggen, begrijp ik. Dat een rechter de kinderen aan de andere ouder toewijst als er zomaar voor een nieuwe woonplaats ver weg wordt gekozen, lijkt me logisch en niet meer dan fair. Maar oh mensen, wat doe je een kind dan aan. Is dat het je werkelijk waard? Die nieuwe liefde? Die baan? Dat huis? Het gaat hier om je kinderen!

Rechtbank

Kinderen zijn een lifetime commitment en zolang jij ze nog niet met een strik erom in de volwassen wereld kunt afleveren, dien je er onvoorwaardelijk voor ze te zijn. Oordelen over hoe andere ouders het doen mag eigenlijk niet, maar als je je kinderen ondergeschikt maakt aan je eigen plannen, kan ik alleen maar afkeurend mijn hoofd schudden. Maar het is niet aan mij, gelukkig. Het is aan de rechters. Zo'n oordeel kent alleen maar verliezers. Geen kind wil dat een vreemde zich erin moet mengen. Geen kind wil naar een rechtbank. Geen kind wil een ouder deels kwijtraken. Een kind wil gewoon dat ouders ze zien en voor ze kiezen. Altijd.