Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

© Hollandse Hoogte
Foto: © Hollandse Hoogte
Opvoeddilemma

Wat Zij Vindt | Yvonne
Talentenjachten: ik kan ze niet meer zien!

Redactie VROUW

A

Al dertien jaar kijken we met z’n allen schaapachtig naar Idols. Popstars. X-factor. The Voice of Holland. Everybody Dance Now. En Sterren Springen, Masterchef, Hollands Next Topmodel, bladiebladiebla en eerdaags naar het wederom nieuwe K3 zoekt K3.

Het lijkt wel of er niet meer aan te ontsnappen valt. Zelfs als je denkt achteloos te kunnen genieten van Stephen Kings serie Under the Dome word je ermee bestookt. Zit je net op het puntje van je stoel, weerklinken er pardoes K3-decibellen uit de radio die karakter Norrie zojuist heeft aangezet. ‘Van Afrika tot in Amerika, ja, wij zijn zoveel mooier als we samen zijn!’

En alsof dat nog niet promoterig genoeg is, spamt de volle maan die ’s nachts mysterieus over het stadje Chester’s Mill schijnt met ‘K3 ZOEKT K3.  Opdat we niet vergeten dat het volgende week begint ja?!

Jamai, Hind en Jim

Ben ik de enige die vindt dat het nu wel wat minder mag? Ik vrees van wel, aangezien mijn facebook- en twittertijdlijnen steevast exploderen met updates en tweets over de dansjes van M., de grappen van K., de bloopers van S., de kunstjes van R., de trucjes van G., de zangkwaliteiten van P. en de kookkunsten van H. (Ik kan geen namen noemen want ik kijk immers nooit – de enige namen die ik ooit heb onthouden zijn Jamai, Jim en Hind.)

Bovenal rijst bij mij de vraag: gaat het wel echt om het serieus speuren naar competentie? Nee, natuurlijk niet. Het gaat gewoonweg om kijkcijfers en sms’en en daarmee klinkende munten. Met ‘SMS NU’ wordt goudgeld verdiend en dus blijven die soms pijnlijke tv-audities aan onze beeldbuis plakken. En zien we de talentenjachtwinnaars eigenlijk nog wel eens terug? De meeste van hen zijn al gauw weer verdwenen in de luwte.

Hij moet en zal de beste zijn

We leven in een prestatiegerichte maatschappij waarin we niet onder willen doen voor de rest. Dat uit zich onder meer in onrustige tijgerouders die thuis geestdriftig de leerkracht uithangen, hun kroost allerhande buitenschoolse activiteiten laten uitvoeren en tegendraads discussies aangaan met de school, want poehpoeh, het zal je als ouder maar gebeuren dat je kind een typisch vmbo-kind blijkt te zijn. Want met het vmbo kom je nergens, zo is de redenering, in elk geval niet verder dan pleepotten reinigen of papiertjes prikken in het gemeenteplantsoen. Dat ook deze mensen heel nuttig zijn, weten we uiteraard wel, maar ónze kinderen hoeven dat niet te doen.

Nee, ben je betoeterd, ons kind moet en zal de beste zijn. Wij moeten en zullen de beste zijn. En dus leven we van auditie naar auditie, behangen we onze profielen met selfies en filmen we vlogs waarmee we onze fratsen tentoonspreiden, op zoek naar de bevestiging de leukste/grappigste/mooiste/grootste/snelste te zijn.

Topbaan

Maar wat is nu precies ‘het beste’? Een topbaan zit ‘m naar mijn idee niet in de hoogte van je salaris of de hoeveelheid roem die je ermee int, maar in de mate van het plezier dat je erin hebt. Werk je bij de slager en heb je het reuze naar je zin? Dan heb je een topbaan.

Volgensmij is het helemaal geen ramp om ergens níet in uit te blinken. Het gaat er niet om wát je bent, maar wíe je bent. Iedereen is uniek op zijn eigen wijze en laten we dat zo houden.  Laten we ons dan ook niet meer (mis)leiden door programmamakers die gretig gebruikmaken van die buitensporige honger naar status en erkenning.

Van Afrika tot in Amerika, ja, wij zijn zoveel mooier als we gewoon onszelf durven te zijn. Dat is op zich al een hele kunst.

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #watzijvindt!

Over Yvonne van der Wal

Yvonne (40) is freelance tekstschrijver/-corrector, moeder van twee tieners, theeleut, auteur van drie boeken en woont 16 jaar samen. Yvonne snijdt op haar blog graag gevoelige, maatschappelijke kwesties aan en is dol op sarcasme.