Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

© 123rf
Foto: © 123rf
Opvoeddilemma

Wat Zij Vindt | Yvonne
'Pijn baart zorgen'

Redactie VROUW

H

Het eerste wat er direct na mijn eerste bevalling in me opkwam, terwijl ik in een soort spagaathouding lag en de gynaecoloog bezig was met het fixen van mijn onderkant, was: borduur de boel maar meteen helemaal dicht, want dit nóóit meer.

'Ach, die pijn hoort er nu eenmaal bij, je bent het zó weer vergeten zodra het voorbij is', zo stellen tegenstanders van pijnbestrijding.

Daar ben ik het niet mee eens. Ik vergat het niet meteen en nu, 14 jaar later, ben ik het nog altijd niet vergeten. Zelfs als ik tachtig, kreupel en aan het dementeren ben, zal mijn herinnering aan deze vorm van pijn nog waarneembaar zijn op een MRI-scan.

Blijkbaar heb ik mezelf tegengewerkt, want rust en ontspanning hebben een stimulerend effect op de afgifte van pijnstillende, lichaamseigen endorfine en zorgen ervoor dat de productie van weeënremmende adrenaline beperkt wordt. Met andere woorden: om de bevalling zo soepel mogelijk te laten verlopen, moet je ontspannen zijn en heb je rust nodig.

Geen rust

Maar ik had geen rust. Ik had pijn. Pijn in mijn onderbuik, pijn in mijn bovenbenen, pijn in mijn rug. Ik had een baby die in het vruchtwater gepoept had en eruit wilde – en wel nú. Bij ‘ontspanning' denk ik aan een middagje ongestoord dromen in een hot tub. Onderuitgezakt in een goed boek duiken. Twee dagen niksen in een viersterrenhotel. Niet aan een ziekenhuisbevalling met een kluit elektroden.

Alsof er vlijmscherpe messen in mijn baarmoeder werden gestoken. Zo voelde het. De ene golf pijn werd weggespoeld met een andere, nog veel hogere golf. En dat ging maar door. Minutenlang. Urenlang. Na 24 uur stond er iemand aan het voeteneind met een schaar in zijn hand en weer een ander met een vacuümpomp, terwijl een derde persoon krachtig op mijn buik en ribben drukte. En jawel, daar kwam ze: Robine. Eindelijk. Maar ze was krijtwit en huilde niet. Ze hing kreunend over me heen als een witte lappenpop. Niks veilig in mijn gelukzalige armen, zoals in de suikerzoete films, maar hup, naar de high care. Ze heeft er een week gelegen om aan te sterken, en ik ook.

Zo gepiept

Tijdens de zwangerschap van Tristan regelde ik ruim voor De Dag een ruggenprik. Een priempje in mijn rug leek mij peanuts in vergelijking met het trekwerk en de ondraaglijke pijn die ik de eerste keer doormaakte en waar ik sindsdien doodsbang voor was. Achteraf bleek het zowaar niet nodig! Deze keer was het in vier uurtjes gepiept. Thuis, in mijn eigen bed. Diezelfde avond stond ik alweer vrolijk onder de douche en liep ik triomfantelijk naar beneden. Pijn? Uiteraard, maar deze keer voelde het hooguit als een hevige menstruatie. Sinds januari 2009 is er goddank iets veranderd. Pijnbestrijding wordt tegenwoordig ook ’s nachts gegeven, anesthesisten zijn bereid hun bed uit te komen voor een barende vrouw die martelende pijnen lijdt. En ik ben het daar roerend mee eens. Want ik heb het letterlijk en figuurlijk aan den lijve ondervonden: dat idee alléén al geeft de broodnodige ontspanning en rust.

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #watzijvindt!

Over Yvonne van der Wal

Yvonne (40) is freelance tekstschrijver/-corrector, moeder van twee tieners, theeleut, auteur van drie boeken en woont 16 jaar samen. Yvonne snijdt op haar blog graag gevoelige, maatschappelijke kwesties aan en is dol op sarcasme.