Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

© 123rf
Foto: © 123rf
Opvoeddilemma

Wat Zij Vindt | Yvonne
'Een pedagogische tik kan echt niet'

Redactie VROUW

D

De wanhoop en machteloosheid die kinderen bij ouders kunnen oproepen, begrijp ik. En ook dat kinderen grenzen nodig hebben. Maar lijfstraffen en het vergoelijken daarvan, dat kan dus écht niet.

De haarlakbussen rinkelden. De toren van shampooflessen stond op het punt om op de vloer te kletteren. In de etalageruiten ontstonden barsten, de muren vertoonden scheuren en de mensen vluchtten naar buiten. Terwijl ik door de drogist liep, dacht ik even dat er een aardschok gaande was; het voelde als een 7 op de schaal van richter. Maar nee. Het waren de doordringende stembanden van mijn indertijd tweejarige dochter.

Supernanny

Ik probeerde niet te bezwijken voor haar dwingende optreden, een advies dat per slot van rekening in ettelijke opvoedboeken staat beschreven. Ik probeerde tandenknarsend tot tien te tellen. Mijn mantra uit te spreken. Diep adem te halen, terwijl het gebouw zich vulde met haar decibellen, mijn stresshormonen hard aan het werk waren en ik eigenlijk veel zin had om uit te halen. Het was zo’n moment waarop mensen denken: geef dat kind een paar geluidsdempers voor haar verjaardag. Behang haar kamer met polyesterschuim. Geef die moeder een opvoedcursus cadeau. Die is zeker zo uit een Supernanny-aflevering komen wandelen? Maar vooral: geef dat kind een pak rammel, dat zal haar wel leren!

Getikt

Aan de voorstanders van de ‘pedagogische tik’ zou ik echter willen vragen wat ze ervan zouden vinden als een volwassen vrouw een héél zacht corrigerend tikje op haar vingers krijgt van haar man, wanneer die vindt dat ze zeurt. Ik neem aan dat nagenoeg iedereen dit getikt zal vinden. Waarom wordt het dan wel geaccepteerd bij kinderen? ‘Omdat het kinderen zijn, zíj moeten nog iets leren’, hoor ik het gros al roepen, en het geijkte ‘ik ben er niet slechter van geworden’. Welnu, volwassenen doen eveneens dingen die niet mogen. We overtreden dagelijks de regels, gedragen ons als kleuters. Moet oom agent dan ook maar een slag uitdelen, in plaats van een prent? Een ferme pets op de vingers wanneer iemand zich op het Zandvoorts circuit waant. Een pak op de broek als iemand het rode stoplicht negeert. Nee, dat zou natuurlijk dwaas zijn; voor je het weet heeft die agent zelf een proces-verbaal aan z’n broek. Maar we vinden het normaal als het om weerloze kinderen gaat. Elk jaar overlijden gemiddeld 50 kinderen aan de gevolgen van mishandeling, wat waarschijnlijk toch ook ooit is begonnen met een onschuldige klets tegen de luier.

Hardleers

Nu betoog ik hier niet dat ik tegen straffen an sich ben, of dat ik de volmaakte ouder zou zijn. Integendeel. Ik begrijp de wanhoop en machteloosheid die kinderen bij je kunnen oproepen en ook dat kinderen grenzen nodig hebben. Een lel die uit een vlaag van verstandsverbijstering wordt uitgedeeld vind ik heel anders dan gewoontetikken die vol overtuiging als opvoedmiddel worden ingezet bij elke futiele kindermisstap. Ik ben dus wél tegen geroutineerde lijfstraffen en tegen het vergoelijken ervan. Zo ook tegen de hardleerse gedachtegang dat slaan het de enige en beste opvoedmiddel is, terwijl er talloze alternatieven bestaan, die bovendien effectiever zijn op de langere termijn. Kinderen doen ouders na; dat is algemeen bekend. Wat doe je als je je zoon betrapt op het verkopen van een dreun aan zijn buurmeisje? ‘Foei Floris, je mag niet slaan! Slaan biedt geen oplossing, voor straf krijg je een tik!’ Ik kan die tegenstrijdige cirkel niet rijmen. Hoe moet een kind dit dan snappen?

Bescherming

Ik ben daarom blij met het ooit ingevoerde tikverbod. Het is er niet om ons te pesten, maar een bescherming voor kinderen van ouders die zelf niet weten waar de grens ligt. En mijn (inmiddels veertienjarige) dochter? Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar ze is er tot op heden ook nog niet slechter van geworden. Die ‘peuters van tegenwoordig’ zijn van alle tijden, met of zonder ‘pedagogische’ tik. Een mep vind ik nergens op slaan, het is de ingesleten macht der gewoonte. Geeft niet, ook wij volwassenen maken fouten. Maar het goede nieuws is: we zijn nooit te oud om te leren.

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #watzijvindt!

Over Yvonne van der Wal

Yvonne (40) is freelance tekstschrijver/-corrector, moeder van twee tieners, theeleut, auteur van drie boeken en woont 16 jaar samen. Yvonne snijdt op haar blog graag gevoelige, maatschappelijke kwesties aan en is dol op sarcasme.