Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

© Corbis
Foto: © Corbis
Opvoeddilemma

Wat Zij Vindt | Yvonne
Verkeersles voor kinderen? Verkeersles voor ouders!

Redactie VROUW

M

‘Mam, de moeder van R. kent jou.’ Mijn puberdochter had net een kersverse verkering toen ze iets over hem vertelde. ‘Oh ja?’ vroeg ik enthousiast, ‘wat leuk! Waar kent ze me dan van?’ (Van vroeger? Van m’n boeken? Van m’n schrijfsels?) ‘Je schijnt vorige week ruzie met haar te hebben gehad in het verkeer rondom de basisschool. Ze had je gezocht op Facebook….’

Er zijn van die oeps-momenten dat je wenst van de aardbodem te verdwijnen. Dit was zo’n moment.

Het ging namelijk zo. Ik stond met mijn auto enkele seconden bij de Kiss & Ride-plek – die ik ook wel gekscherend ‘de stortplaats’ noem - om de jongste af te zetten. ‘Het is niet de bedoeling dat daar ingehaald wordt, omdat dit onoverzichtelijk is voor de fietsende kinderen,’ werd er recent terecht medegedeeld tijdens de jaarlijkse informatieavond. Niettemin doen velen het toch, en zo ook de moeder van R. Net op het moment dat ik door wilde rijden stond ze naast me en begon ze luid te toeteren. Ik schrok en voelde mijn agressiehormonen opwellen.

Laat ik de Kiss & Ride-zone nou zeer sporadisch en sowieso nooit als parkeerplaats gebruiken, in tegenstelling tot velen. Juist om te voorkomen dat ik de boel ophoud en anderen onnodig lang laat wachten, zet ik mijn zoon altijd zo snel mogelijk af. ‘Opschieten, want er staan mensen achter ons te wachten’, roep ik steeds.

Kon ze niet éven het geduld opbrengen? Als het goed is kon ze hem zien uitstappen. En dus kon ze weten dat het zo gepiept zou zijn. Als vanzelf opende ik mijn ramen om haar een preek te geven. ‘Mevrouw, u moet hier niet inhalen, want dat is gevaarlijk voor de fietsende kinderen‘^%*$@!’

Ze reed vlug verder en parkeerde even verderop, waarna ik besloot mijn preek voort te zetten. ‘En dan kunt u wel naar míj gaan toeteren, maar ú heeft gewoon even netjes te wachten!’ tetterde ik terwijl ik langs haar reed. Het scheelde een haar of er ontsnapte ‘trut!’ uit mijn mond.

En zo gaat dat dagelijks rondom scholen. Tierende ouders. Argeloze ouders. Ouders die rijden alsof ze een raket in hun uitlaat hebben zitten. Op de stoep geparkeerde auto’s. Schots-en-scheef staande auto’s die drie parkeerplaatsen in beslag nemen. Ouders die hun bolide pontificaal voor de schooldeur positioneren omdat die plusminus 25 meter afstand natuurlijk ook zó’n Dam tot damloop is.

Maar ook fietsende ouders, die op een gelijkwaardige kruising van links komen maar stug doorfietsen met hun kroost. Ik begrijp dat niet. Waarom leer je je kinderen niet dat iedereen die van rechts komt voorrang heeft? Waarom zeg je niet tegen je kind: ‘Let op, daar komt iemand van rechts. Die heeft hier voorrang dus dan wacht je even’?

Nu zal ik hier niet gaan beweren dat ik zelf De Heilige Drie-eenheid ben (dat zal met name mijn dochter kunnen beamen), maar er staat slechts één fout op mijn theoriekaart en ik weet ook welke dat was – ik was enkel te laat met verbeteren. Soms denk ik: hoezo verkeersles voor kinderen? Als wíj de verkeersregels al niet hanteren of ze simpelweg niet begrijpen, van wie moeten kinderen het dan leren? Nogal wiedes dat we onze achtjarigen niet zelfstandig op pad durven te sturen. We zijn zelf al bij lange na niet streetwise genoeg. Het is voor onszelf schijnbaar al een ware expeditie om ongeschonden de schoolzone te verlaten, laat staan dat het jonge grut daarop kan anticiperen.

Met z’n allen verplicht fietsen dan maar? Een toekomstdroom, alleen niet voor iedereen haalbaar. Nee, rijd gewoon zo, alsof het kostbare servies van Sus Antigoon in je kofferbak ligt. En wat dacht je van een tweejaarlijkse opfriscursus? Verplicht. Voor iedereen. Of een ‘geef het goede voorbeeld’-training. Ik zal mezelf direct aanmelden.

En, p.s., m’n dochter heeft het inmiddels uitgemaakt...

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #watzijvindt!

Over Yvonne van der Wal

Yvonne (40) is freelance tekstschrijver/-corrector, moeder van twee tieners, theeleut, auteur van drie boeken en woont 16 jaar samen. Yvonne snijdt op haar blog graag gevoelige, maatschappelijke kwesties aan en is dol op sarcasme.

 

De wekelijkse VROUW nieuwsbrief in je inbox? Schrijf je in >>