Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

© Corbis
Foto: © Corbis
Opvoeddilemma

Wat Zij Vindt | Yvonne
Als ik de kinderen in bed leg, denk ik soms: Yes, eindelijk!

Redactie VROUW

A

‘Als ik de kinderen in bed leg, denk ik soms: Yes! Ik ben zeven uur van die kleine fuckers verlost.’ Deze uitspraak van Siska Schoeters in De Morgen, maakte veel reacties los. Want hoe haal je het in je hoofd om zoiets over je bloedjes te roepen? Maar ik geef haar groot gelijk. Hèhè, eindelijk nóg iemand die niet alsmaar de schijn ophoudt.

Ik merkte het al pal na de geboorte van de eerste: ga nou niet zeggen dat je het moederschap soms verrekte lastig vindt, want dan ben je de eerste klas pessimist of een grote zeiksnor. We worden geacht voortdurend op een roze wolk te verkeren, als een puppyhondje dat braaf in zijn mand hoort te blijven zitten. Voor mij was het toen al de aanleiding om er een boek over te schrijven.*

Zit je met een blauwpaarse onderkant en gele prut in een biotexbadje? ‘Nou en? Geniet ervan!’, wordt er dan geroepen. Loop je met theezakken onder je ogen als gevolg van twee jaar gebroken nachten? Zeur niet, gauw terug naar je mand! Heb je een huilbaby? Koester het! Vind je borstvoeding maar niets omdat je tepels aanvoelen als vuurballenkauwgom? Jij ontaarde moeder, omarm het! Heb je een kraamverzorgster die tegenstrijdige adviezen geeft en met wie je totaal geen klik hebt? Niet mekkeren, want dit is toch wat je wilde? Je hebt er toch zelf voor gekozen?

Het ouderschap is een prachtig mooi bestaan, maar evengoed een wildwaterbaan: net als je denkt dat je er bent, komt er een bocht die je niet had gepland. Dus hoezo, ‘je hebt er toch voor gekozen’? Je kunt niet van te voren weten hoe het is om moeder te zijn. Je kunt er een voorstelling van maken, maar hoe cliché ook; je weet pas echt wat het allemaal inhoudt als het zover is. Er is maar één ding dat 100% vaststaat wat betreft het hebben van kinderen en dat is dat er helemaal niets vaststaat.

Uitslapen? Toen m’n kinderen nog in luiers liepen was het voor mij al pure luxe als ik een nachtje dóór kon slapen. Beide zaten onder het eczeem en dat jeukt als de hel. Gevolg: 7 jaar gebroken nachten, en geloof me: dan wordt die roze wolk gaandeweg vanzelf zwart. Dan word je vanzelf moe van het moe zijn en is je relativeringsvermogen ver te zoeken. Dan vraag je je op den duur elke morgen weer af: hoe ga ik vandaag doorkomen? Maar wat ik pas echt vervelend vond van die tropenjaren: het onbegrip. De ontkennende, fronsende wenkbrauwen vanuit de omgeving.

Waarom mogen we wel openlijk klagen over ons werk als we eens een minder goede dag hebben (Pff, vanavond wéér zo’n saaie vergadering)? Waarom zeuren we wel volmondig over onze relaties en partners (‘Hij luistert zo slecht! Hij haalt het bloed onder mijn nagels vandaan!)? Hier hebben we toch ook allemaal voor gekozen? Niemand die er raar van opkijkt als je tettert dat je je partner even niet kunt luchten of zien. Wanneer je een nieuwe baan hebt dan zal je nieuwbakken collega je een rondleiding bieden en weet je wat je te doen staat.

Voor het ouderschap bestaat echter geen vast recept. Dat moeder worden als een groot wonder mag worden beschouwd, staat buiten kijf. Maar dat het moeder-zijn, net als relaties, huwelijken en banen, niet altijd even soepeltjes verloopt, staat eveneens buiten kijf. Maar daar mag over gepraat noch geschreven worden - voor je het weet staat de kinderbescherming op je stoep.

Laten we ophouden, met die schone schijn. Ja, het ouderschap is wat mij betreft de meest eervolle taak die er bestaat en het geeft oneindig veel intense geluksmomenten. Maar het is dan ook een stuk gemakkelijker praten als je keurig slapende exemplaartjes hebt. Laten we alsjeblieft niet gaan ontkennen dat het soms óók keihard buffelen is en dat het een zware druk op iemand kan leggen. Dat is geen pessimisme, maar realisme. Daarover kunnen praten lucht op, en verlicht direct die druk. Iedereen is uniek, maar niemand is perfect. Laten we dát gegeven maar eens omarmen.

*Help, ik ben moe(der)!, uitgeverij Terra

Wil je meepraten over Wat Zij Vindt? Dan kan dat áltijd onder de artikelen van onze panelleden. Of tweet met ons mee met #watzijvindt!

Over Yvonne van der Wal

Yvonne (40) is freelance tekstschrijver/-corrector, moeder van twee tieners, theeleut, auteur van drie boeken en woont 16 jaar samen. Yvonne snijdt op haar blog graag gevoelige, maatschappelijke kwesties aan en is dol op sarcasme.

 

De wekelijkse VROUW nieuwsbrief in je inbox? Schrijf je in >>