Opvoeddilemma

Achtste groepers huilen niet …
maar mogen moeders alsjeblieft éven een traantje laten?

journaliste

Hester Zitvast

Z

Zondag is ze jarig en wordt ze alweer 12, mijn 'kleine meisje'. Vandaag deelt ze uit op school, voor de allerlaatste keer, want: groep 8. Nee, ik mocht geen foto maken. Of ik gek geworden was! Ik droop af. Hoe anders was dat in groep 1, toen ze nog trots poseerde met mijn zo zorgvuldig geknutselde uitdeelsels. En hoe kort lijkt dat nog maar geleden.

Het is misschien wel de  meest gebezigde uitspraak onder ouders (en dan vooral moeders): "Geniet er maar van, voor je het weet zijn ze deur uit." En die wetenschap wordt altijd extra duidelijk op de eerste dag dat je je kind naar de kleuterschool brengt. Of in groep 8, waarna je de lagere school-tijd afsluit.

Ook eindexamens moeten in dat opzicht extreem confronterend zijn, hoewel ik daar nog geen ervaring mee heb …

Tranen

Nog een kamp, een musical en dan officieel afscheid nemen. Als ik eraan denk, springen de tranen mij al in de ogen. En ik weet dat er op de avond zelf ook de nodige tranen zullen vloeien onder de ouders. Iedere moeder zal terugdenken aan die eerste keer dat haar kind nat en krijsend op de borst lag. En bijna iedere moeder zal verzuchten dat het allemaal veel te snel gaat.

Ik moet maar preventief een tranenremmer innemen, ofzo. Want als er iets niet cool is, is dat een snikkende moeder natuurlijk. Ach, ik ga wel in een hoekje staan sniffen. En ik zal waterproof mascara gebruiken.

Praat mee

Zijn alle ouders zo emotioneel als ik, of zijn er ook ouders die de jaren wel voorbij kunnen kijken? Of ouders die er blanco in staan, die heel nuchter zijn over groter worden?

Geneer je vooral niet toe te geven dat jij er ook als een berg tegenop ziet, dat afscheid van de basisschool. Ik heb het voorzetje gegeven … Weet je; leg even de foto's van toen en nu naast elkaar en laat het even op je inwerken. Zie je wel! Het is niet makkelijk hè?

En, wat vind jij? Laat je horen!