Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opvoeddilemma

Wat iedere moeder
minstens 1000 keer herhaalt

journaliste

Hester Zitvast

M

Moeders hebben het ook niet makkelijk. Waar je tijdens je zwangerschap misschien nog denkt dat je het allemaal keurig volgens het boekje gaat doen - en dat dat opvoeden helemaal niet zo ingewikkeld is als al je voorgangers beweren - stuit je nu op het onmiskenbare feit dat je nog het meeste lijkt op een grammofoonplaat op repeat. "Ruim je kamer op, ruim je kamer op…" Bij deze een hart onder de riem met tien herkenbaarheden die (vrijwel) elke moeder ervaart. You're not alone!

'Ik hoor mezelf niet meer denken!'

Hoewel ze ook flink wat momenten van totaal apathisch zijn kennen (vaak in combinatie met een tablet of telefoon), kennen ze minstens evenveel momenten van complete hysterie. Slaande ruzie met elkaar, hyperactief door de kamer stuiteren, een verhaal vertellen zonder interpunctie én zonder einde en dat het liefst op het moment dat jij even je focus nodig hebt.

Bijvoorbeeld omdat je een boodschappenlijst schrijft of voor jezelf even een logische weekplanning probeert op te stellen. 'Stil! Ik hoor mezelf niet meer denken', gil je dan. Als je geluk hebt, keert de rust een halve minuut terug. Succes met je lijstje.

'Trek die wc eens door!'

Kinderen lijken te denken dat jij er op zit te wachten na de luierperiode alsnog te worden geconfronteerd met hun poep of plas. Zo nu en dan vergeten ze door te trekken of ze geven de flush-knop een lakse tik waardoor alles gewoon voor degene die daarna komt blijft liggen. Heel charmant. En hoewel je je er groen en geel aan ergert, ben je als je het ziet toch ook weer dankbaar. Want hoe fijn is het dat jij en niet je bezoek het achtergebleven presentje onder ogen krijgt?

'We eten vandaag spruitjes'

Voor de meeste kinderen is de vraag 'Wat eten we vandaag?' redelijk tot zeer belangrijk - zo niet het allerbelangrijkst. En jij hoort daar als moeder direct een antwoord op te kunnen geven, ook al is het pas 07.30 uur en heb je je eerste kop koffie nog niet op.

Moeders zijn daarom standaard uitgerust met een afwimpelantwoord. Voor de een is dat 'Spruitjes', voor de ander 'Stront met streepjes', een derde reageert met 'Bruine bonen' en een volgende snoert de mond weer met een onsmakelijke variatie als 'Gefrituurde sprinkhanen met lauwwarme wormen'.

'Ruim je kamer op!'

Dat is toch wel de klassieker onder de klassiekers van de moedermopperscènes. Kinderen kunnen het gewoon niet, een gebruikt glas in de vaatwasser zetten, kleding in de wasmand gooien of het speelgoed weer in de kast zetten. Fysiek zijn ze er wel toe in staat, maar de drempel lijkt geestelijk gewoon te groot.

Waarom zou je voor de moeilijke weg kiezen als je het ook gewoon kunt laten liggen? Het drijft je tot waanzin. De ene moeder besluit de chaos zo te laten, de andere moeder ruimt het allemaal zelf maar op. Maar het gros blijft proberen. 'Ruim je kamer op, ruim je kamer op…'

'Hoe was het op school?'

Ook zo'n tekst die menig moeder dagelijks bezigt. Niet dat je er een inhoudelijk antwoord op krijgt. Vaak is 'goed' of 'leuk' het maximale. Of 'stom', als je een kind hebt wat er niet zo positief in staat. Het schijnt dat je eerst iets over jouw dag moet vertellen.

Bijvoorbeeld dat je heel hard gewerkt hebt en tussen de middag een broodje met ei hebt gegeten. Daardoor zou een kind wel los komen met anekdotes over zijn of haar dag. Ik heb het hier thuis al meerdere keren geprobeerd. Het resultaat valt vies tegen… Ik word vooral aangekeken met de 'waarom-vertel-je-mij-dit-blik'.

'Ik heb geen geldboom in de tuin!'

De sky is the limit voor kinderen. Dus er kan best nog wel een iPad bij. Of een waveboard. Of een nieuwe fiets. Of nieuwe sneakers á 189,95 euro, want die heeft de héle school! Je gunt je kinderen alles, maar de sky heeft voor jou dus wel een limit.

Dus in de zoveelste financieel pedagogische bui leg je uit dat het gewoon een eenvoudige appelboom betreft, in de tuin, en dat er géén - je herhaalt GEEN - geld aan groeit. Ben je echt op dreef, steek je ook nog eens van wal over de arme kindertjes in Afrika. Maar grote kans dat je dan in het luchtledige praat.

'Nee is ook een antwoord!'

Eén van mijn favoriete opvoedkundige teksten, waarvan de betekenis ondanks het feit dat ik het minimaal zes keer per dag zeg, nog niet ten volste tot de kinderen is doorgedrongen. 'Nee' is ook een antwoord. Dat vinden kinderen namelijk niet. 'Nee' is voor kinderen namelijk dé trigger voor discussie.

Je moet uitleggen waarom het niet kan. En of het niet toch misschien wel kan. Dan start de onvrede en volgt de ruzie of krijsscène. En dan klap jij 'm er in: 'NEE IS OOK EEN ANTWOORD!' Gewoon blijven proberen. Ooit begrijpen ze het. Als ze zelf kinderen hebben.

'NU slapen!'

Leve de kinderen die braaf naar bed gaan en meteen in slaap vallen. Het gros van de kinderen rekt de bedtijd eindeloos op, leest in bed nog tien boekjes, komt nog minimaal vijf keer naar beneden of gilt jou uit je zen-moment naar boven. Dus daar ga je weer: 'Je moet NU gaan slapen!'

Je kunt je er net zo goed bij neerleggen dat het toch zinloos is. Denk maar niet teveel aan morgen, aan hun ochtendhumeur, aan het witte gezichtje of de vermoeide oogjes. Laat ze het maar proefondervindelijk leren. Jij weet inmiddels ook dat je voor dat stralende huidje en die goede bui het best op tijd je bed in kunt duiken.

'Eet je bord leeg!'

Nou ja leeg, al eten ze maar de helft op van wat je gemaakt hebt, zou je al blij zijn. Die tekst wordt overigens overduidelijk veelvuldiger gebruikt als het eten de kleur groen bevat. Liggen er op het bord goudgeel gefrituurde langwerpige reepjes aardappel, heb je een avond opvoedkundige rust.

Dreig maar niet met het onthouden van toetjes, laat het gewoon maar lekker gaan. Geen compensatie bieden in de avond (dus niet toch nog een boterham met pindakaas voor het slapen gaan) en laat ze leren dat honger opgelost kan worden door eindelijk eens naar je te luisteren. Maar dit kost tijd. Heel veel tijd.

'Blijf van elkaar af!'

Broers en zussen vliegen elkaar het liefst de hele dag in de haren. Hoe groot je bank ook is, als er tv wordt gekeken zitten ze het liefst vlak naast elkaar en claimen ze met een enorme territoriumdrift hun ruimte op. Ruzie dus. 'Ik zat daar!' 'Hij zit tegen mij aan!' 'Mam, ik zat hier eerst!' Dat dus.

Je begrijpt helemaal niets van de inzet van de ruzie (ondanks dat je het je wel vaag van vroeger kunt herinneren) en het drijft je tot gekte. 'HOU OP! Laat elkaar met rust! Blijf van elkaar af!' Ach, je roept het, maar je weet nu al dat je het morgen weer roept. En overmorgen weer. En de dag erna…

En toch, ondanks al die momenten waarop we het zo vreselijk 'zwaar' hebben en we ze wel achter het behang kunnen plakken, houden we van niemand meer. Moederschap, het blijft een vreemd fenomeen.