Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hollandse Hoogte | Reyer Boxem
Opvoeddilemma

8 ontluisterende zaken waar je als moeder van
een tienerdochter mee hebt te dealen

journaliste

Hester Zitvast

V

VROUW-journalist Hester Zitvast denkt nog wel eens vol weemoed terug aan de babytijd van haar inmiddels tienerdochter. Want dat koddige meisje van destijds, in dat roze jurkje, met die krullende blonde haartjes; was dat werkelijk dezelfde persoon als waar ze nu verhitte discussie mee voert over naveltruitjes? 8 dingen die je niet van je dochter verwacht als ze nog naar Zwitsal ruikt…

1. Wat een rotzooi!

Je kunt je niet voorstellen dat ze zoveel rotzooi kan maken. Het was al ernstig toen ze nog met Duplo speelde, maar dit slaat echt alles. Werkelijk overal waar je kijkt, ligt wat. Van gekleurde pennen tot notitieblokken, van sleutelhangers tot mascara's, van bergen kleding tot eindeloos veel knuffelberen. Links de Barbies, rechts de bussen deodorant. Het is net een twilight zone.

Je hebt dan wel geïnvesteerd in praktische opbergsystemen (lees: kasten), maar daar schijnt ze de werking niet van te begrijpen. 'Kastdeuren dicht' is al een verzoek waar de ogen dodelijk vermoeid van wegdraaien.

 

2. Wat kijkt ze toch allemaal?

Het is niet meer dan gewoon dat je dochter de ene na het andere vlog verslindt. Niets lijkt op deze leeftijd (ergens tussen de 10 en 15) zo leuk als het kijken naar andere meisjes die vertellen hoe ze hun dag doorbrengen.

Denk aan informatie in de trant van: "Hoi, nou zoals je kunt zien, ben ik net wakker. Kijk, mijn haar ziet er echt niet uit. Ik heb nog geprobeerd met een staart te slapen, maar ook dan gaat het echt enorm pluizen. Ik zal dus zo mijn haar weer helemaal opnieuw moeten wassen, föhnen en stylen… Vermoeide zucht. Ik ga zo eerst even een banaan eten. Ik volg namelijk deze week een banaandieet, daar schijnen je nagels sterker van te worden…"

3. Jij bent de bom niet meer

Waar je in haar jongere jaren nog haar beste vriendin was, ben je nu vooral interessant als er gewinkeld moet worden. Waar je dansjes of gezang vroeger nog konden rekenen op een blije kinderlach, krijg je nu het verre van vriendelijke verzoek of je ermee op wilt houden.

"Je zet jezelf echt enorm voor lul zo, mam." Waar je altijd dacht best leuke kleding te kopen, worden je outfits nu vol minachting bekeken. En ook je make-uptas, vroeger nog haar favoriete speelgoed, wordt bestempeld als achterhaald: zij heeft immers het allerbeste gespot op internet en met een beetje geluk ook in haar kast liggen.

4. Trekt ze dat echt aan?

Jarenlang zocht je de meest koddige combi's bij elkaar. Op straat draaiden mensen hun hoofd om; je kleine meisje was een echte prinses in haar te zoete jurkjes. Maar nu is het bij voorkeur zwart, gescheurd, te kort, te klein, te bloot of te strak. Of voorzien van een gekke tekst. I'm a unicorn, bijvoorbeeld. (Dat wist jij dan weer niet…)

Je wil geen zeurpiet zijn en er voor gaan liggen, maar toen mijn dochter afgelopen woensdag in een naveltruitje van de trap af kwam om even mee te gaan stemmen, heb ik de joker ingezet: 'Meid, dat doe je maar als je op jezelf woont!' Het werd ruzie.

5. Zou ze ook nog vriendelijk kunnen praten?

'Jaahaaa!!!', 'Neeeheee!', 'Ja, zohooo!', 'Dat heb ik je toch al gezegd!', 'Dat zeg je nu voor de honderdste keer!' We kunnen er heel kort over zijn: de vriendelijkheid is ver te zoeken. Op de simpelste vragen wordt gereageerd alsof je een enorm onredelijke eis neerlegt. Ook dát zijn pubermeisjes.

En je wil niet laten merken dat het je raakt. Dat je er eigenlijk best verdrietig van wordt, van die bitchy toon. Dus gil je om het hardst terug. De goede sfeer in huis is ver te zoeken. 

6. Waarom zegt ze nou niks?

Je zou op alle onhebbelijkheden wel snoeihard willen inhakken, willen zeggen dat ze normaal moet doen, dat ze anders maar op kamers moet gaan, maar je weet als geen ander hoe het is om puber te zijn. Dat is gewoon niet makkelijk. De hormonen gieren door je lijf, je bent het ene moment intens verdrietig en het volgende moment euforisch, je hebt nergens zin in, je mag nog niets en wil alles en vindt je ouders extreem zeuren.

Het gaat over. Het is tijdelijk. Het is niet meer dan normaal. Maar toch vraag je je voortdurend af of er niets aan de hand is. Of ze wel gelukkig is. Of er niets speelt in haar leven waar je eigenlijk van zou moeten weten. Of ze iets voor je achterhoudt. En je kan ernaar vragen, maar ze zegt het toch niet. Pubers en geheimen horen nou eenmaal bij elkaar.

7. Verliefd? Mijn dochter?

En dan heeft ze een vriendje. Haar mentor, bij wie je uiteraard wat informatie hebt ingewonnen, zegt dat het een onwijs leuke jongen is. Een echte catch. Ze appt de hele dag met hem, wil hem niet mee naar huis nemen, omdat ze als de dood is dat haar broer haar te kakken zet.

En jij kan alleen maar denken: Verliefd? Mijn dochter? Ook weer niet meer dan logisch, maar tegelijkertijd volstrekt niet te rijmen met je gevoel. Je pakt er maar weer even een babyfoto bij. Of je ruikt aan haar eerste rompertje, dat je ergens op zolder had opgeborgen.

8. Wat is ze zelfstandig!

'Ineens' kan ze dingen. Vroeger moest je haar hand nog vasthouden tijdens het oversteken en nu gaat ze met de bus naar de bioscoop. Of shoppen met vriendinnen. Met een eigen pinpas. En dan iets zoets drinken bij Starbucks. Het proces heeft zich onder je neus afgespeeld, maar toch heb je het gemist. 

Het is even wennen dat je haar niet alles meer hoeft uit te leggen. En dat je zelfs advies aan je kleine meisje kunt vragen. Want dat is ook zo handig aan een puber; ze is dan wel stronteigenwijs, maar ze weet ook al heel veel. En waar ze als peuter al alles 'zelluf' wilde doen, kan ze het nu ook echt zelf. Ze leest je de les. Get used to it.