Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opvoeddilemma

'De omgang met hoogbegaafde kinderen
is ingewikkeld'

journalist

Suus Ruis

S

Sinds een tijdje zie je op Facebook herinneringen voorbijkomen. Vandaag zag ik hoe ik precies drie jaar geleden in opperste verwarring iets postte over mijn zoon Caesar (9). De school had aan de bel getrokken omdat Caesar dermate ingewikkelde dingen deed op de klassen-iPad, dat ze even een paar testjes met hem wilden doen. 

Lang verhaal kort: hoewel hij niet bepaald recht kon knippen in die tijd, of mooie hoeken kon vouwen, zat hij met name met rekenen op het niveau van een acht- of negenjarige. Een uitgebreide en tamelijk prijzige officiële IQ-test volgde, en mijn zoon bleek knetterhoogbegaafd.

Chinees, Frans en filosofie

En ik. had werkelijk geen flauw benul wat me te allemaal te wachten stond. Misschien maar beter ook. Want hoewel ik het leukste, liefste, grappigste kind ter wereld heb, maakt zijn extreem hoge intelligentie het leven voor hem (en dus ook voor ons) soms enorm lastig.

Toen Caesar die test deed, woonden wij nog in Almere. Op de school waar hij al zat, was een zogenaamde Leonardo-afdeling. Hier krijgen de kinderen een verkorte instructie, en vakken als Chinees, Frans en filosofie.

ADD

Ik zou liegen als ik zeg dat mijn zoon er heel erg op zijn plek was. Naast zijn hoge IQ kreeg hij - iets later - namelijk ook nog de diagnose ADD. In de praktijk betekent dit dat Caesar zich heel moeilijk kan concentreren.

Daardoor is een verkorte instructie in wezen het allerlaatste wat hij kan gebruiken; mijn kind is de eerste drie keer dat iets wordt uitgelegd, nog bezig met uittesten hoe ver zijn potlood in z’n neus past.

Op zijn tenen

Inmiddels hebben wij een andere woonplaats, en zit Caesar op een reguliere school. Eigenlijk gedijt hij daar veel beter; hij hoeft niet meer zo op zijn tenen te lopen. Voor de broodnodige uitdaging zit hij met enkele andere schoolgenoten één dagdeel in een verrijkingsklas.

Toch heeft 'normaal' onderwijs niet alleen maar voordelen voor mijn slimmerik. Het is allemaal wel heel makkelijk voor hem. Onlangs was hij vergeten te leren voor een toets voor Spaans van de verrijkingsklas - waarvoor hij ook nog eens allerlei dingen moest weten die hij gemist had wegens een fikse griep.

Een 10

Zijn meester schoof gehaast een papier met woorden en zinnen onder Caesars neus ('Hier, leer maar even snel dan'), en duwde hem het andere lokaal in. Hij haalde een 10.

'Ik vraag me af of wij hem kunnen bieden wat hij nodig heeft', verzuchtte de meester vorige week, toen we spraken over een landelijke wiskundetoets waarvoor mijn kleine nerd hoger scoorde dan ruim 99% van de andere Nederlandse kinderen uit groep 6.

Naar de brugklas

Ik haalde m’n schouders op. Tja, dat weet ik ook niet. 'Moet hij misschien niet een klas overslaan?' vroeg ik. Terwijl ik de woorden uitsprak, spanden alle spieren in mijn lijf zich aan. Ik wilde dat helemaal niet. Dan zou hij 10 zijn als hij naar de brugklas zou gaan.

De meester zei dat ze op deze school geen voorstander zijn van doubleren of klassen overslaan. Mijn schouders zakten meteen. Gelukkig. Hoe dan ook vind ik mijn kind nog steeds de allerleukste, en zou ik helemaal niets aan hem willen veranderen, maar dat hoogbegaafden-gedoe is echt niet altijd makkelijk.

Rekenmachine

Natuurlijk is het fijn dat je je geen zorgen hoeft te maken over of je kind wel meekomt op school. En het is heel prettig dat ik ingewikkelde hoofdrekensommen in de richting van junior kan werpen als ik even geen rekenmachine of iPhone-calculator bij de hand heb.

Maar dit soort keuzes vind ik ingewikkeld. Dat je het allerbeste voor je kind wilt, maar niet altijd weet wat dat is. Ik kan alleen maar luisteren naar mijn hart en naar spieren die zich aanspannen.

Depressief en in therapie

Vorig jaar was dat in België geboren jochie Laurent toch in het nieuws? Dat op zijn zesde naar het gymnasium in Amsterdam ging? Volgens mij wordt daar uiteindelijk helemaal niemand blij van. Ik las vorige week ook weer over een meisje van 10 dat twee klassen had overgeslagen en nu depressief was en in therapie zat.

En wat dacht je van de buitenwereld? Als je iets over je hyperintelligente kind zegt, of gewoon een keer heel trots bent, ben je een over het paard getilde uitslover.

Een zeurpiet

Als je zegt dat de omgang met hoogbegaafde kinderen soms ingewikkeld is - al was het alleen omdat hun verstandelijke vermogens af en toe totaal niet synchroon lopen met hun sociaal-emotionele ontwikkeling, en omdat ze in de regel de lat zo ongelooflijk hoog leggen voor zichzelf - ben je een zeurpiet. Want: 'Wees blij dat je kind zo lekker meekomt. Héb je een slim kind, is het wéér niet goed.'

Ik probeer het maar zo goed mogelijk te doen met mijn professor. Ik hoop dat ik eventuele verkeerde beslissingen opvang met een overvloed aan liefde. Hoe dan ook blijft hij gewoon in de klas waar hij hoort. Ik geef hem de komende tweeëneenhalf jaar gewoon extra moeilijke hoofdrekensommen.  

En, wat vind jij? Laat je horen!