Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opvoeddilemma

Opgeruimd staat netter..
Maak dat een puber maar eens wijs!

journaliste

Hester Zitvast

W

Wat een feest der herkenning, het artikel in Het Parool over pubers en hun kamer. Het doet een moeder goed, te weten dat het elders niet veel beter gesteld is met de algehele orde en hygiëne in de kamer van puberende kinderen. Dat puberdeskundige Marina van der Wal stelt dat ze het gewoon niet zien en dat ze er dus niets aan kunnen doen, blijft onder ons. Want als mijn kinderen dáár achter komen, zien ze helemaal de noodzaak van opruimen niet meer.

Mijn dochter is de aller, allerergste op gebied van rommel maken. Tenminste, zo ervaar ik dat. Ik heb ook verhalen van vriendinnen gehoord waarbij het allemaal nog net even iets chaotischer en ranziger was, maar die vriendinnen mogen zich zelf ook niet bepaald met de Japanse opruimgoeroe Marie Kondo vergelijken.

Orde en netheid

Ik houd van orde en netheid. Dat is als kind ook wel eens anders geweest, maar de enige manier om nu een beetje overzicht in de alledaagse drukte te houden, is een schoon en opgeruimd huis. Dan mag het in het hoofd wel een beetje rommelig zijn.

Ze wil visagist worden en dus heeft ze meer make-up dan een gemiddelde parfumerie. Ze lakt haar nagels een keer of drie per dag en daarmee neemt ze vaak ook een stukje vloer mee.

Wattenschijfjes

Waar je kijkt zie je kleine spettertjes. Haar kamer ruikt permanent naar nagellakremover en overal liggen met make-up besmeurde wattenschijfjes. Of er ligt poeder van een blusher of oogschaduw.

De spiegel op haar kast zit steevast vol vette vingers van de crèmes waarmee ze smeert. En als dat niet het geval is, heeft ze er wel weer met een speciale spiegelstift een gedicht opgeschreven. Of een tekening op gemaakt.

Tientallen tasjes

Haar kamer telt duizenden elastiekjes en haarschuifjes. Honderden kettinkjes, tientallen tasjes en vele schriftjes met verhalen. Geen enkel probleem, ware het niet dat niks in een kast ligt, maar alles op de grond, onder haar bed of gewoon lukraak door de kamer heen is geslingerd. Tussen de rondslingerende vuile was.

Een puber lijkt alleen al het volstrekte onvermogen te hebben tot het legen van een prullenbak. Zelfs als je het met een uitgebreid instructieformulier aan ze opdraagt, lukt het niet.

Honger en dorst

Hetzelfde geldt voor het opruimen van vaat. Mijn dochter heeft pas, niet gelogen, geslapen met een bord met broodkruimels in haar bed. Waarom? Nou, omdat ze weer eens honger had. Want ook dat maakt het niet veel makkelijker allemaal, die eeuwige extreme honger.

Vlabakjes met aangekoekte resten, schaaltjes met chips (die uiteraard altijd omvallen), uitgekauwde kauwgom 'even' op de rand van je bureau leggen, het klassieke appelklokhuis  en talloze pakjes of lege flessen frisdrank, want o, wat hebben ze een dorst.

Warrige tijd

En dan dat schimmige niemandsland tussen kindzijn en volwassenheid. Links liggen de nepleren leggings en topjes en rechts zie je een berg van een stuk of vijftig knuffels die - hoe lief - nog allemaal een naam hebben.

Het is ook gewoon een heel warrige tijd in je leven. En als moeder wil je ze zo graag helpen. Orde scheppen. Dus zet ik de knuffels gezellig bij elkaar neer. Raap ik de wattenschijfjes op en sorteer ik zo nu en dan de elastiekjes en haarschuifjes.

Het kwartje

Uiteraard neem ik de bergen vuile was mee naar de wasmand. En als je er niets meer in kunt zien, poets ik de spiegel weer blinkend schoon. Oh en ik stofzuig er, twee keer per week.

Ik mopper tussendoor wel of zing knettervals de Kinderen voor Kinderen-hit Ruim je kamer op, ruim je kamer op in haar oor, in de hoop dat het kwartje valt, maar het moet echt anders, zo begrijp ik van Marina van der Wal.

Fietssleutels kwijt

Ik moet het haar leren door haar de consequenties van haar ultieme chaos te laten inzien. Een keer op een cruciaal moment haar telefoon of fietssleutels kwijt zijn en dan niet helpen zoeken. Of een ongedierteplaag onder haar bed. Schimmel op broodkorsten of een astma-aanval van het stof.

Ik moet het loslaten. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want haar chaos geeft mij onrust. We gaan vrijdag voor twee weken op vakantie en dan laat ik het huis het liefst volledig schoongemaakt en opgeruimd achter.

Ik denk dat ik het voor die tijd nog één allerlaatste keer aanpak. Ik denk dat ik haar nog een keer aan het handje meeneem en daarna een goed gesprek met haar aanga. Want dit kan zo niet doorgaan natuurlijk.

Praat mee

Kun jij het een beetje loslaten, de stand van zaken in de puberkamer? Of ben je net als ik te actief op dit gebied (en bereik je dus ook het averechtse)? Praat mee!

En, wat vind jij? Laat je horen!