Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opvoeddilemma

Ben ff nr dcro metmax en twn...
Appen met pubers is niet te doen!

journaliste

Hester Zitvast

A

Appen met pubers is bij vlagen hilarisch, maar over het algemeen ver-schrik-ke-lijk. Ondanks het feit dat ze de hele dag met een telefoon in hun handen zitten (aan oefening dus geen gebrek) is het voeren van een simpel chatgesprek met je kind vrijwel onmogelijk. Als pubermoeder neem ik je graag mee in de grootste struikelblokken.

Kort het anders ff af

Afkortingen. Ze hebben tijd te over, maar voor het voluit schrijven van een woord komen ze dan toch net weer energie te kort, lijkt. En als ze dan gebruik maken van alom geaccepteerde afkortingen als 'z.s.m.' of 'n.v.t.' zou je er nog wel wijs uit worden.

Maar pubers verzinnen de afkortingen gewoon waar je bij staat. In een poging te tikken zoals een puber dat doet bij deze een voorbeeld. 'Is gd, ben er ltr.' Een makkie, dat vind ik zelf ook nu ik het zo terug lees. Ik doe het weer veel te correct.

De puber doet het veel ingewikkelder, in al zijn/haar luiheid. In hun afkortingen zitten namelijk ook nog tikfouten: foutief spatiegebruik, nul interpunctie, afkortingen van namen van kinderen die je niet kent én foutief hoofdlettergebruik. Denk dan aan dit: 'ben ff nr dcro metmax en twn'. En dan moet ik ontdekken dat ie dus naar de broodjeszaak De Cro is, met vrienden Max en Twan. Voor die speurtocht heb ik dus geen tijd.

Je overdrijft

Net zoals zoveel ouders, doe ik regelmatig een poging tot spiegelen. Dan tik ik net zo verknipt terug. Nou: dát wordt dus niet gewaardeerd. Dan zijn ze vol ongeloof, ze begrijpen er geen klap van en als je ze confronteert met het feit dat je zelf ook altijd een puzzel aan het oplossen bent als zij jou appen, dan is daar helemaal NIKS van waar. Je overdrijft. Of beter: je bent oud. Je snapt het gewoon niet.

De taal van de straat

Mijn oudste zoon gebruikt zo nu en dan ook nog een stukje straattaal. Geen idee waarom; we wonen in een nietszeggend klein dorpje dus van een grote stad, 'hood' of 'gangs' is hier geenszins sprake. Maar het schijnt er bij te horen om zo nu en dan wat woorden te gebruiken die meer bij je passen als je benzinepompen overvalt of rivaliserende bendes te lijf gaat.

Hij kan mij bijvoorbeeld appen met de vraag 'Wat eten we?' (Voor menig puber dé belangrijkste vraag op aarde namelijk.) Als ik dan iets eenvoudigs opnoem en het verzoek om sushi pareer, krijg ik de reactie 'skeer'. Daar keek ik de eerste keer ook van op. Ik durfde het niet te vragen en zocht het dus maar op in het straatwoordenboek. Sloeberig. Dat ik mijn kind geen exquise hapjes voorschotelde, maar een simpele pasta maakte was 'sloeberig'.

Reageren wanneer het hen uitkomt

Pubers antwoorden ook nooit wanneer jij dat wilt. Als ik mijn moeder app bijvoorbeeld, heb ik binnen een halve seconde antwoord. De 60-plus generatie is namelijk nog in de veronderstelling dat je de telefoon op MOET nemen en berichtjes MOET beantwoorden.

Ook niet goed, maar dit komt nog voort uit het tijdperk zonder nummerherkenning en voicemail. Je moest wel reageren, anders ging de poging tot contact van de medemens aan je neus voorbij.

Kijk maar eens om je heen; je zult zonder twijfel een 60-plusser zien die midden op de straat stil staat om een whatsappje te beantwoorden. Pubers antwoorden wanneer het hen uitkomt. Over een uur. Morgen. Of nog beter: nooit. Dat doen ze alleen bij jou; vrienden krijgen wél een reactie. Bloedirritant.

Mam! Hallo! Reageer es!

Omgekeerd eisen ze wel dat jij binnen een seconde reageert op hun onzinnige vragen. Ben je even bezig en zit er een minuut tussen de vraagstelling en jouw antwoord, wordt de vraag herhaald, voorzien van dwingende uitroeptekens en vraagtekens. Of ieder woord wordt op een losse regel getikt in de hoop dat jij je geluid aan hebt staan en knettergek wordt van de druk.

En dan 'reageer es'. EENS! HET IS EENS! Pubers gebruiken op zulke momenten ook ineens hoofdletters. Jij dacht misschien dat ze die gewoon niet op hun telefoon hadden zitten, maar fout hoor. Wel degelijk.

Wat stuur je nou?

En eens in de zoveel tijd komt er geen vraag, maar een filmpje. Of een foto. Zo kreeg ik vorige week nog van mijn zoon een foto van een laars met een kogelgat er in. En vervolgens een foto van een onderkant van een voet (blijkbaar dus de voet uit die laars van daarnet) die helemaal aan flarden lag. 'Wat is dit?' vroeg ik.

'Die gast heeft zichzelf in zijn voet geschoten. Kwam ik tegen op internet, ik dacht dat jij dat wel leuk zou vinden.' Ik ben alleen maar even stil gevallen. Hij dacht dat ik het wel leuk zou vinden. Ik voelde me een beetje als een katteneigenaar die als cadeau van zijn huisdier een doodgebeten muis op het hoofdkussen krijgt.

Ze leven in een andere wereld, daar ben ik inmiddels wel achter. Zo wilde mijn dochter vorige week sushi bestellen omdat ze op een mukbang iemand sushi had zien eten. Een mukbang; ik had geen flauw idee.

Het was geen tikfout, maar een filmpje waarin iemand zit te eten. Daar kun je dan naar kijken als je een keer zelf alleen eet, want dat is dan 'gezellig'. Knettergek. Je valt van de ene verbazing in de andere.

Deel jouw sms-leed

Ik heb ter illustratie twee screenshotjes van mijn pubers toegevoegd. Het zouden er honderd kunnen zijn. Laten we elkaar een beetje steunen in de gedachte dat we niet alleen door deze pubersms-ellende heen moeten en wat lollige conversaties uitwisselen. Wat heeft jouw puber naar je gestuurd waar je geen wijs uit werd? Of waar je je wenkbrauwen op z'n minst even om moest fronsen?

Deel het met ons!