Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opvoeddilemma

Eindelijk een kindje
ik vind het alleen helemaal niet zo leuk

journaliste

Hester Zitvast

R

Rianne (36)* beviel een vijf maanden geleden van dochter Kiki, het kindje waar ze jaren en jaren naar heeft uitgekeken. "Zwanger worden, ging bij mij niet vanzelf en het werd uiteindelijk ook nog eens een obsessie. Alles draaide om mijn kinderwens. Nu Kiki er is, is het alleen niet wat ik ervan verwacht had. Maar het tegen mijn familie en vrienden zeggen? Dat durf ik echt niet."

Tegenvallend feestje

"Ken je dat gevoel van een feest waar je al heel lang heel erg naar uitkijkt en dat het dan tegenvalt? Dat heb ik een beetje. Een kind krijgen was voor mij het hoogst haalbare, mijn ultieme droom. Ik fantaseerde erover en keek vol jaloezie naar zwangere vrouwen of kersverse moeders. Rodger en ik hebben vijf jaar in de medische mallemolen gezeten. Er zijn vrouwen die veel langer bezig zijn, maar voor mij was dit al bijna oneindig lang. Ik dacht er op het laatst bijna iedere seconde van de dag aan.

Niet zeuren

Ik ben zwanger geraakt via IVF. De positieve test kwam als het mooist denkbare cadeau, we hebben staan huilen van geluk. Al snel sloeg de blijdschap om in lichamelijk ongemak. Ik was vier maanden lang kotsmisselijk, de hele dag door. Als ik daar over klaagde, reageerde mijn omgeving vooral met: 'Tja, je moet er iets voor over hebben.' Alsof ik dat niet wist… Ik had heel sterk het gevoel dat ik niet mocht zeuren. Ik wilde dit toch zo graag? Steeds vaker hield ik mijn mond en zei ik maar dat het goed ging als mensen informeerden. Dat er heftige rugpijn bij kreeg en nauwelijks nog sliep, hield ik maar voor mezelf.

Niet te doen

De bevalling was een hel. Ik had en pufcursus gevolgd en zoals die vrouw het daar allemaal bracht, was het prima te doen met wat correct ademen en luisteren naar je verloskundige. Ik vond de weeën alleen al zo heftig, dat ik niet eens meer kon praten en dan moest ze er nog eens uit ook! Er gebeurde op zich niets wat je kunt scharen onder 'horrorbevalling', alles verliep volgens de boekjes. Ik vond de pijn vooral niet te doen. Voor een ruggenprik was ik te laat; ik heb alles in volle heftigheid mogen ervaren. Maar toen ik Kiki in mijn armen hield, was ik op slag verliefd. Wat een mooi meisje. Zo klein, zo lief!

Goedbedoelde adviezen

Kiki bleek alleen een huilbaby te zijn. Ik denk en hoop dat we nu de ergste fase hebben gehad, maar nog steeds slaapt ze geen nacht door en huilt ze veel. Mijn omgeving weet er wel raad mee. Ik heb elk denkbaar advies al gehad, van inbakeren tot laten huilen, tot andere voeding en dragen in een draagdoek. Ik volg ook elk advies keurig op, maar het helpt niet.

Dooddoeners

En dan ook alle dooddoeners die je te horen krijgt, vreselijk. Oh en iedereen heeft 'ook een baby gehad die huilde'. Het zal wel, maar vast geen uren achter elkaar! Kiki huilt het liefst als wij zitten te eten óf als ik bezoek heb. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst ik een goed gesprek met mijn moeder heb gehad. Of met mijn vriend. Ze krijst overal doorheen en als ze even niet krijst, ben ik te moe om te praten en geniet ik vooral van de rust. Er zijn dagen dat ik blij ben dat ik mascara op heb weten te krijgen; dan sta ik echt vrijwel 24 uur in dienst van Kiki.

Geen roze wolk

Ik breng het misschien wat dramatisch allemaal, want het is echt niet alleen maar ellende. Maar die roze wolk waar ik op zou moeten zitten? Die heb ik echt niet. Ik ben niet zo'n baby-moeder als ik altijd heb gedacht. Ik word door Kiki veel te veel gebonden, iets eenvoudigs als even lunchen kan zij al volledig verstoren met haar gegil. Mijn hormonen gaan ook nog alle kanten op, dus als ze in zo'n bui is, huil ik zelf het liefst heel hard mee. Of ik zou haar wel in haar bedje willen laten liggen om even boodschappen te gaan doen. Ik ben voortdurend moe en overprikkeld. Ze gilt ook zo hard, het is echt niet te doen. Het maakt me ook onzeker dat ik haar dan niet stil kan krijgen. Ik twijfel soms echt aan mijn capaciteiten als moeder.

Klein krijsertje

Alleen mijn moeder en vriend weten van mijn onzekerheden en mijn gevoel. Zij begrijpen mij als geen ander. Bij hen durf ik ook echt hardop te zeggen dat ik er regelmatig geen klap aan vind. Het is niet zo dat ik niet van Kiki hou, integendeel. Ik had het me alleen compleet anders voorgesteld. Lekker tutten met mijn meisje, niet voortdurend sussen en troosten. Ik hou me vast aan het feit dat alles bij kinderen een fase blijkt te zijn. Mijn vriendin heeft een peuter, waar ik heel erg om moet lachen. Daar kijk ik nu maar naar uit, dat het vanzelf leuker gaat worden. Maar deze fase, met dit hulpeloze kleine krijsertje? Die mag van mij, in tegenstelling tot wat ik ooit gedacht had, heel snel voorbij zijn."

(Uit privacyoverwegingen is de naam van Rianne gefingeerd)