Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Belle
Foto: Eigen foto
Opvoeddilemma

'Je kind naar de kleuterschool...
Wie heeft dat ooit bedacht?'

journaliste

Hester Zitvast

E

Een eerste schooldag is voor menig moeder ingrijpender dan voor het kind. Daar gaat je 'baby'. Vandaag ging mijn jongste dochter Belle wennen op de kleuterschool. Al maanden zag ik tegen deze dag op en inmiddels kan ik laten weten dat we (met nadruk op 'we') het met succes hebben doorstaan. Hier zeven dingen die door mijn hoofd schoten...

Wie heeft het onderwijs bedacht?

Waarom moet ze naar school? Welke volslagen gek heeft bedacht dat kinderen moeten leren? En dan ook nog eens al vanaf 4 jaar? Tekenen kan ze ook thuis. En desnoods zet ik ook wel zo'n zandbak in de woonkamer. Of maak ik een poppenhoek. Ik koop wel verf! En potjes lijm. Ik zing toch ook liedjes met haar? En vast veel mooier dan die juf! Maar boven alles: het leven is toch de beste leerschool? Moet ik niet gewoon met mijn kinderen in een oude camper de wereld rond gaan reizen. Ik kan me helemaal niks meer van de basisschoollesstof herinneren...

Ik stort hier volledig in

Ze had er zin, echt. En dat verbaasde mij, want loslaten is Belles sterkste kant niet. Ze huppelde de voordeur uit, maar in de klas, in die nieuwe omgeving kreeg ze het toch moeilijk. Ze wilde op schoot. En mij vasthouden. Heel langzaam vulden mijn ogen zich met tranen. Ik begaf me op een hellend vlak. Ik zou gaan instorten, dat wist het zeker. Ik zou dweilen over de grond en met lange uithalen snikken dat ik dit allemaal niet wil. Dat het onmenselijk is, dat ze van mij is en dat ze mij nodig heeft. Ik zou haar kleine lijfje omklemmen en mijn vriend moest me aan mijn enkels onder toeziend oog van 27 geschokte kleuters het klaslokaal uittrekken, zo kapot zou ik gaan. Het is niet gebeurd. Maar het scheelde niet veel.

Wanneer heeft ze nog tijd voor mij?

Vanaf nu is ze dus iedere doordeweekse dag bezet door school - buiten vakanties om. En dan komen er vast ook nog allemaal vriendjes en vriendinnetjes die mee willen spelen. Of waar zij dan naartoe wil,  alsof ze elkaar onder schooltijd nog niet genoeg hebben gezien. Wat houden wij nog over samen? De weekenden? Zul je zien dat ze over een paar jaar wil hockeyen. Of heel veel logeren. Ik moet maar afspraken met haar gaan plannen. Onze tijd samen claimen. Van hoofdzaak ben ik ineens bijzaak geworden.

Zorgen ze wel goed voor haar?

Ik zie aan dat kleine snuitje altijd meteen wat er is, want ik heb haar gebaard, dus ik weet alles het beste. Ik zie dat ze zich heeft gestoten maar niet wil huilen. Of dat ze honger heeft. Ik weet wanneer ze een knuffel wil of moe is. Hoe weet deze juf dat ooit? Hoe gaan we voorkomen dat mijn kleine meisje ergens in een hoekje eenzaam wegkwijnt? Oh ja. Ze kan praten. En goed ook. En zo'n juf heeft er natuurlijk hartstikke lang voor geleerd. En veel ervaring op gedaan. Die is niet gek… Als je dag in dag uit geconfronteerd wordt met een leger kleuters, dan ken je het klappen van de zweep wel. Geef het over. Laat het los.

Welke kinderen moet ik in me opnemen?

Een quickscan van de klas, geeft volop informatie, maar nooit genoeg. Je wilt verklaringen omtrent gedrag. Weten waar vader en moeder werken. Dat ene kindje dat redelijk vrijpostig in je aura komt staan om het nieuwe kindje, jouw kind, van dichtbij te inspecteren, dat kan wel eens voor problemen gaan zorgen. En dan is er het huilende kindje, dat op de schoot mag bij de juf. Het lievelingetje? Of het kindje dat binnen vijf minuten al zes keer tot de orde geroepen is: why? Wat is daar aan de hand? En dan het kindje dat zich met een geruststellende arm ontfermt over je dochter. Die moet je onthouden! Maarre…het is dus echt niet mogelijk van ieder kind even een dossier in te zien? Nee? Of desnoods even wat achtergrondinformatie van de ouders te krijgen? Hm, jammer.

Hoe kom ik deze ochtend door?

Ik had 'm preventief volgepland met werk, maar dat voorkwam niet dat ik minstens zestig keer aan het kleine meisje heb gedacht, dat misschien wel non stop aan mij zat te denken. Ik vertelde zelfs iemand die ik interviewde dat ik vanmorgen mijn dochter voor het eerst naar school had gebracht. Gelukkig was zij ook een moeder, dus niets dan begrip. Je hebt elkaar nodig nu, in deze moeilijke tijd. En goddank zijn daar dan nog de (schoon)moeders, mijn nicht en andere lieve mensen die via WhatsApp meeleven. Een praatgroep zou misschien best een idee zijn.

Wanneer gaat ze weer?

En dan is daar het moment dat je haar weer mag ophalen. Ik zag haar nog voor zij mij zag en ze zat heel relaxed, in kleermakerszit op de bank, tegenover een jongetje dat net zo zat. Ze hadden een goed gesprek samen. Althans, zo leek het. Toen ze mij zag, zei ze hem gedag en sprong ze van de bank. Op het kinderdagverblijf rent ze altijd naar mij toe en springt ze uitgelaten in mijn armen. Nu liep ze ietwat cool & collected mijn kant op om mij de indoorzandbak te laten zien. (Waar ik overigens nog even op terug wil komen; die wil ik dus nooit in huis.) Ze is geen baby meer. Ze is een kleuter. "Zo wil ik er wel tien in de klas hebben", vatte de kleuterjuf haar eerste ochtend samen. Ik glom van trots. Mijn meisje. Ze was er gewoon echt klaar voor. Meer dan ik.