Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Phil Nijhuis
Opvoeddilemma

'Coolcat is maar een fase',
knikte die andere moeder bemoedigend

journaliste

Hester Zitvast

J

Journalist Hester Zitvast schrijft regelmatig over dat wat haar opvalt. Dit keer over de Coolcat.

Menig moeder van een dochter zo rond de 10 jaar stapt er voor het eerst binnen: Coolcat. Een kledingwinkel waar de muziek altijd nét iets te hard staat, de verkoopsters mee dansen en/of zingen en de rekken vol kleding hangen waar je je kleine meid absoluut niet in wilt zien lopen. Maar er is geen ontkomen aan.

Nepleren leggings

Ik denk dat het nu een jaar of vier terug is dat ze mij er voor het eerst naar binnentrok. Ze hadden er echt heel toffe dingen, verzekerde ze mij, en iedereen in de klas kwam er. Ik had nog geen twee items op de rekken zien hangen of ik wilde er al weer gillend weg, maar ik kreeg er de kans niet voor. Mijn dochter, toen 9, sprong intens gelukkig om een stel skaterrokjes heen. "Deze bedoel ik mam! Dit zijn ze!" Mijn oog bleef alleen maar hangen op de blote-schouder-truitjes maat 116. En de nepleren leggings.

 

Aardig hip

Ik was in shock, maar vooral over het feit dat ik zo in shock was. Ik zou mezelf geen vooruitstrevende, trendsettende fashion queen willen noemen, maar het is ook zeker niet zo dat ik in hooggesloten outfits en enkellange kokerrokken mijn dagen slijt. Ik vond mezelf aardig hip, totdat ik de Coolcat binnenkwam. Mijn kind selecteerde kleding en terwijl ze daarmee het pashokje indook, nam ik plaats op de zitplek voor geëmotioneerde ouders. Naast mij zat een andere moeder en we keken elkaar aan. "Dit is een fase", zei ze en ze knikte er bemoedigend bij. "Mijn oudste is er doorheen." Ik werd in een geheim genootschap opgenomen, zo voelde het.

Veel tijd om haar te antwoorden had ik niet, want toen stond mijn dochter al voor mijn neus in een vleeskleurig zomerjurkje, waardoor ze zo goed als poedelnaakt leek. "Uit", zei ik. En ik stuurde haar en haar teleurgestelde gezicht terug het pashokje in. De vrouw naast me schoot in de lach. "Nog een paar jaar en dan komen ze alleen nog voor de spijkerbroeken. Die zijn echt fantastisch."

Onschuldig meisje

We zijn een paar jaar verder en inderdaad; de fase is voorbij. We komen er nog sporadisch en dan inderdaad voor de spijkerbroeken. Maar afgelopen weekend had mijn dochter ineens écht een korte broek nodig, vond ze, en toevallig liepen we net langs de Coolcat toen ze dat besefte. Zo zat ik weer in de zithoek waar ik jaren eerder voor het eerst het echte besef kreeg dat mijn dochter niet voor eeuwig dat lieve, kleine, onschuldige meisje zou zijn. Naast mij zat een andere moeder. Haar man hing wat verveeld tegen het rek met ondergoed aan, wat door zijn telefoon scrollend, en hun beide meiden (niet veel ouder dan 10) stuiterden opgewonden voorbij.

Nihilistische broek

"Deze is echt zó cute! Ik wil 'm mam! Amber heeft 'm ook." Het betrof een shirt met een pandabeer en de tekst 'Parttime #cute'. De vader keek op, rolde met zijn ogen en ik zag de moeder steeds wanhopiger kijken. Ik wilde haar net bezweren dat het een fase was, zoals ik vier jaar eerder ook gerust was gesteld, maar toen kwam mijn dochter het pashok uit. In een korte broek. Of beter: in een nihilistische broek. "Wat vind je er zelf van?", probeerde ik. "Ja, hm. Wel leuk volgens mij. Niet?" Ik schudde mijn hoofd. "Ik vind 'm drie maten te klein. Bovendien is het buiten -10, misschien moet je even voor iets anders kijken dan een hoogzomer item." 

En daarmee had ik beet. De verkoopster, die naast mij stond, had het allemaal niet door. Die stond te dansen en zonder geluid mee te zingen met de muziek. Wát een klassieke throwback. We rekenden uiteindelijk alleen een te kort shirtje af. En ik was zielsblij dat we de ervaring weer achter ons konden laten. Het voelde als het laatste staartje van een fase.

Gaatjes en tattoo

Diezelfde avond kwam ze nog even bij me zitten. "Mam? Ik heb zitten denken hè? Als ik nou nog eens twee gaatjes in mijn oren erbij neem?" Ik voelde de moed me in mijn schoenen zakken. Hoezo moeten er nog meer gaatjes in die mooie kleine oortjes komen? Waar had ik mezelf eerder die dag eigenlijk zo gelukkig mee geprijsd? Ze doen toch waar ze zelf zin in hebben. "Het is toch míjn lijf", gilde ze dan ook, toen ik mijn bezwaren uitte. Ze kondigde daarop meteen maar even de tattoo aan, die ze op haar 18e zou nemen. En die gaatjes zouden er ook écht wel komen, anders vroeg ze het wel aan papa. Ik moet het maar loslaten denk ik. Het begon bij Coolcat. En daarmee is het einde gewoon zoek. We rollen gewoon van de ene fase de andere in.

Van de partners van VROUW