Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

koken en bellen tegelijk, verslaafd aan je mobiel
Praat mee

'Help, Ik ben een slaaf
van mijn telefoon'

journaliste

Hester Zitvast

J

Journalist Hester Zitvast is dol op haar telefoon. Maar de innige band die ze met haar iPhone heeft, begint haar tegen te staan. "Het is een haat-liefde verhouding geworden. Ik kan niet zonder, maar ik zou het heerlijk vinden om er wat minder vaak op te kijken."

'Waarom bel je niet terug?' Het klinkt verwijtend en ik schiet ook meteen in de verdediging. Ik had het druk, het kwam even niet uit, het is er daarna bij ingeschoten… Ik voorzie mijn excuses van een paar verre van gemeende sorry's en denk iets heel anders. Bijvoorbeeld 'Het is toch geen verplichting jou of wie dan ook terug te bellen?' Of 'Ik had er gewoon helemaal geen zin in!" Maar ja, fatsoen hè?

Vroeger…

Vroeger als de telefoon ging en je was niet thuis, dan had je er gewoon geen weet van. En werd niemand kwaad dat je niet terugbelde, want iedereen wist 'Ze is blijkbaar niet thuis'. Nu 'moet' je altijd en overal opnemen. Zelfs in de auto, want je hebt toch handsfree?

Maar, ik wil soms niet bellen! Dan kijk ik languit op de bank televisie, zie ik een gemiste oproep en voel ik meteen een vorm van paniek. 'Maar niet meer op WhatsApp komen', denk ik dan. 'Want dan zien ze dat ik nog leef.' En natuurlijk ook even niet meer reageren op Facebook, je bent verstopt - je neemt niet op.

Alles online

Het is die altijd-aanwezig-moeten-zijn-druk in combinatie met de functies die een telefoon tegenwoordig heeft. Ik zoek er in de supermarkt een recept mee op. In de auto leidt 'ie de weg. Ik bestel er online tickets mee. Ik check hoe mijn vrienden het doen.

Ik Google even tot hoe ver en wanneer je de hortensia's moet snoeien. En dan natuurlijk nog mijn werk. Oh mijn werk, ik zou echt niet zonder kunnen, ik vind het zo leuk! Maar het speelt zich voor een groot deel in mijn telefoon af. Ik beantwoord de hele dag mijn mail, ook als ik al in bed lig.

 

Voortdurend onrustig en opgejaagd gevoel

Er is altijd wel iets dat even snel gedaan kan of moet worden. Zelfs op dagen waarop ik eigenlijk vrij heb gepland, zit ik toch met mijn neus in mijn werkmail. En dan de kinderen natuurlijk. Die WhatsAppen en die bellen (standaardvraag: 'Wat eten we?') uiteraard ook met enige regelmaat.

En als ze mij niet bellen, maak ik wel een foto van ze. Met mijn telefoon uiteraard... Het steeds op mijn telefoon kijken en het gevoel hebben dat je altijd maar bereikbaar moet zijn voor iedereen, begint een last te worden. Het geeft een voortdurend onrustig en opgejaagd gevoel.

Het roer om

Vorige week was ik met mijn vriend naar de sauna. Op de weg ernaartoe zat ik naast hem nog even snel wat werkgerelateerde dingen te doen en te mailen met de docent van mijn oudste zoon die er op school weer een potje van maakte. Onze middag samen begon slecht. Ik merkte zijn irritatie, maar ik kon toch het gesprek met de juf toch niet afkappen? Of mijn werk laten liggen? In de sauna zou ik écht onbereikbaar zijn!

Het roer moet om, maar ik weet niet zo goed hoe. 's Avonds leg ik mijn telefoon bijvoorbeeld vaak omgekeerd op de bank. Ja, dat zou ook nog verder weg kunnen. Maar jeetje, nou heb ik sinds een paar maanden dus Twitter een beetje ontdekt. Zit ik televisie te kijken en ondertussen Twitterberichten te lezen om het nóg leuker te maken. Ik weet het, ik doe het ook zelf…

Praat mee

En jij? Ben je ook zo verbonden met je mobiel (beter gezegd: steeds meer een slaaf)? Of ben jij nog steeds de baas in jullie 'relatie'? Wat zijn jouw tips om de dag iets meer 'telefoonvrij' te krijgen? En verlang je nog wel eens terug naar de tijd waarin telefoneren nog een kwartje per minuut kostte, en je vastzat aan een snoer? Misschien ben je zelfs wel afgekickt? Of erger dan ik? Praat mee!

En, wat vind jij? Laat je horen!