Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Sharon en haar vriend Michael
Foto: Chantal Spieard | VROUW Magazine
Praat mee

Sharon: ‘Een kind krijgen is
mijn ultieme doel’

Redactie VROUW

S

Sharon (41) heeft maar één wens: moeder worden. Na een intensief medisch traject hebben zij en haar vriend Michael (30) nog een allerlaatste hoop: adoptie. Het geld hiervoor hebben ze niet, maar via crowdfunding proberen ze hun droom alsnog waar te maken. Voor VROUW Magazine sprak collega Hanna Gillissen met Sharon en haar vriend.

 

“Sommige vrouwen krijgen een kind terwijl ze er niet goed voor kunnen of willen zorgen. Dat voelt zo oneerlijk. Waarom lijkt het ons niet gegund, terwijl wij een kind zo veel kunnen bieden?"

Ongeduldig van aard

“Ik was al 36 toen Michael en ik een relatie kregen. Vanaf dag één woonden we samen en vrij snel hadden we het over kinderen. Michael wilde ook graag vader worden, dus waarom wachten? Na een maand of vier ben ik naar een arts gegaan; ik ben ongeduldig van aard en voelde de druk vanwege mijn leeftijd.

Net op het moment dat het onderzoek zou starten, raakte ik toch spontaan zwanger. We waren dolgelukkig, maar na acht weken ging het mis en kreeg ik een miskraam. Toen het zwanger worden daarna weer niet lukte, zijn we een medisch traject ingegaan. Er werd niets afwijkends gevonden.”

Zwangerschap afbreken

“Na negen IUI-pogingen, waarbij sperma kunstmatig wordt ingebracht, gingen we over op IVF. Het was meteen raak, maar mijn moederinstinct zei dat er iets niet klopte. De groei bleef achter en uit een NIPT-test bleek er sprake van een zeldzame niet levensvatbare chromosoomafwijking.

Als ons kind al levend ter wereld kwam, had hij vrijwel geen overlevingskansen. Met twintig weken moesten we noodgedwongen de zwangerschap afbreken.

Ik voelde me schuldig: nu kregen we een kind en mochten we hem het leven niet geven! Miron heeft na de bevalling nog twaalf minuten in onze armen geleefd. Het was de zwartste dag van ons leven, maar hij heeft ons papa en mama gemaakt en de kracht gegeven om door te gaan.”  

Vijf miskramen

“De tunnel van mogelijkheden werd steeds smaller. Van IVF gingen we over op ICSI, waarbij één zaadcel in een eicel wordt geïnjecteerd en de bevruchte eicel wordt teruggeplaatst. Zonder succes. We weken uit naar een andere kliniek – waar een miskraam volgde – en daarna naar België.

Daar werd bij mij een trage schildklierwerking en afwijking in het bloed geconstateerd. Dit zou de miskramen kunnen verklaren. Ik kreeg medicatie, raakte weer zwanger, maar opnieuw ging het mis. Na elke miskraam hoorde ik wel een keer: ‘Nu gaan jullie toch wel stoppen?’”  

Back up

“Maar dat was voor mij geen optie. Ik had mijn doel toch nog niet bereikt? Na vijf miskramen besefte ik wel dat de kans op een succesvolle zwangerschap steeds kleiner werd, zeker gezien mijn leeftijd. Vorig jaar hebben we ons daarom ingeschreven voor adoptie, in eerste instantie als back up. We zeiden tegen elkaar: ‘Hoe dan ook, linksom of rechtsom, wij worden papa en mama.’ 

Inmiddels beseffen we dat er een grote kans is dat adoptie onze weg gaat worden. Dat zou voor mij geen enkel verschil maken. We hebben veel liefde te geven en hoe mooi  zou het zijn als we daarmee een kindje op een andere plek in de wereld een beter leven kunnen geven? 

Verder zijn we nog onder behandeling van een tweede arts in België, met weer een andere visie. Ik heb een baarmoederoperatie ondergaan en als de wond is genezen, worden er twee gezonde embryo’s teruggeplaatst. Als daar geen zwangerschap op volgt, is eiceldonatie nog een optie. Maar als dit allemaal niet lukt, gaan we voor adoptie en zullen we op die manier onze liefde met een kindje delen.” 

Kostbaar

“Adoptie is duur. Vanwege mijn leeftijd komen we in veel landen alleen nog in aanmerking voor een ouder kindje, maar Michael en ik willen heel graag een pasgeboren baby. Michael is natuurlijk een stuk jonger, maar alleen Amerika accepteert een man als hoofdaanvrager.

Daar kost een adoptie ongeveer 50.000 euro, alleen al voor de procedure, daar komen nog verblijfkosten bovenop. Dat geld hebben we niet.

We hebben geïnformeerd of we het konden lenen, maar de bank raadt dat af. Dan zouden we de komende tien jaar vijfhonderd euro per maand moeten afbetalen, terwijl een kind natuurlijk ook geld kost en ik dan minder wil gaan werken.” 

Crowdfunding

“Onze omgeving gunt het ons enorm, zeker omdat we zo’n hels traject achter de rug hebben. Mijn familie en vrienden boden spontaan aan om iets bij te dragen. Heel lief, maar 50.000 euro is een enorm bedrag. Ik stuitte op het idee van crowdfunding en dacht: wie niet waagt, wie niet wint. Ik heb een website gemaakt en ons verhaal op Facebook gezet.

Natuurlijk moest ik wel over een drempel: mensen om geld vragen, is niet makkelijk. En je legt je hele privé-leven op straat. Maar ik heb het er voor over, dan wordt er maar over ons gepraat.”  

Kritische reacties

“We kregen veel meelevende reacties, zelfs van vreemden. Een vriendin bood aan een bingo-avond te organiseren, een ander had een tas gehaakt die ze ging verloten. Hartverwarmend! Sommige mensen waren ook kritisch: ‘Waarom nu in één keer om 50.000 euro vragen als jullie dat de afgelopen vijf jaar bij elkaar hadden kunnen sparen?’

Een begrijpelijke gedachte, want we werken allebei fulltime, maar tot voor kort dachten we helemaal niet aan adoptie en waren we alleen bezig met zelf zwanger raken. De behandelingen in België moeten we zelf betalen. Al ons spaargeld is daaraan opgegaan. Als onze wasmachine kapot gaat, hebben we een probleem, die buffer hebben we niet meer.” 

Pleegzorg

“Anderen merkten op dat we afgelopen zomer wel drie weken naar Spanje zijn geweest. Maar ook dat is iets wat we niet meer doen nu we weten dat we voor adoptie gaan.  

Ik krijg vaak de vraag of we over pleegzorg hebben nagedacht. Dat kun je niet met elkaar vergelijken, vind ik. Vanwege mijn werk als leerkracht op een school voor kinderen met een psychiatrische of opvoedkundige problematiek, krijg ik weleens te maken met kinderen met pleegouders. Ik heb veel respect voor hen. De biologische ouders blijven echter meestal ook in beeld.” 

Praat mee

Wat zou jij er voor over hebben om je kinderwens in vervulling te zien gaan? Welke opties zou je overwegen als je, om medische of andere redenen, zelf geen kindje zou kunnen krijgen? Een kindje adopteren, pleegouder worden of zou je voor een draagmoeder kiezen?

Wat vind je van de crowdfunding-actie van Sharon en Michael? Zou je zelf een dergelijke actie opzetten? Laat het hieronder weten!

Wilt u Sharon en Michael helpen? Dat kan hier.

 

En, wat vind jij? Laat je horen!
Van de partners van VROUW