Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Anna fotografeerde de eerste jaren van het meoderschap
Praat mee

‘Eindelijk een realistisch beeld
van pril moederschap’

journaliste

Marijke Lemmers

O

Op internet zie ik beelden langskomen van de Amerikaanse fotografe Anna Ogier-Bloomer, die de eerste twee jaren van haar nieuwe rol als moeder heeft proberen vast te leggen in de confronterende fotoserie ‘Letdown’. Ik kan me er van alles bij voorstellen, want waarom heeft iedereen het alleen maar over die roze wolk?

Foto’s van een uitgeputte Anna met opgezwollen borsten, tepelkloven, de krabben en blauwe plekken in haar nek van dochtertje Violet die haar mama blijkbaar nogal stevig wilde vasthouden...

“Violet sliep de eerste twee jaar maar een paar uur achter elkaar en wilde altijd worden vastgehouden,” vertelt ze. “Ik had pijn in mijn handen, armen, nek, schouders, eigenlijk overal, van het continu op de arm lopen met haar en elke dag uren borstvoeden.”

Ellende

Anna wilde niet alleen de mooie kant van het moederschap fotograferen, maar ook de fysieke ellende van de eerste periode na de bevalling, de vermoeidheid, de pijn en de worsteling om naast het moederschap nog iets anders te kunnen doen (je werk, bijvoorbeeld) of zijn (een leuke vrouw, bijvoorbeeld).

De foto’s lokken reacties uit van andere vrouwen die vinden dat ze zeurt, dat ze dan maar op flesvoeding had moeten overgaan, dat ze blij moet zijn dat ze überhaupt een kind heeft kunnen krijgen, et cetera.

Verraden

En het enige wat ik denk als ik die foto’s zie, is: waar was Anna toen ik 24 jaar geleden moeder werd? Ik herinner me nog zo goed de eerste keer dat ik, volkomen gesloopt, achter de kinderwagen buiten liep en naar andere moeders keek en alleen maar kon denken: waarom hebben jullie mij niet verteld hoe zwaar dit is?

Waarom heeft iedereen het alleen maar over die roze wolk en dat het zo geweldig is om moeder te worden? Dat de dag dat je kind wordt geboren, de mooiste van je leven is? Ik voelde me eigenlijk een soort van ‘verraden’ door mijn eigen soort. Ze hadden me erin geluisd…

Ik had een hel van een bevalling, die opgewekt moest worden in het ziekenhuis. De weeënstorm die als een tsunami bezit van me nam, reduceerde al het vrolijke gepuf tijdens de zwangerschapsyoga tot belachelijke onzin. Maar wat ik ook deed en hoe ik ook perste tot mijn hoofd bijna ontplofte, mijn kind wilde er niet uit.

Vacuümpomp

Na een dag lang puffen en worstelen, werd het misschien toch nog een keizersnee. Uiteindelijk werd er een andere gynaecoloog van z’n bed gelicht, die met grof geweld en een vacuümpomp mijn zoon op de wereld sjorde. Ik voelde me gevierendeeld, en had zo veel bloed had verloren, dat ik zo’n beetje uit mijn lichaam was getreden.

Wat daar beneden allemaal met mijn lijf gebeurde, daar wilde ik helemaal niets mee te maken hebben. Doe wat er nodig is; maar haal dat kind er in godsnaam uit! Als ik in een derdewereldland had gewoond, was ik (of mijn zoon) gewoon hartstikke dood geweest.

Ik moet nog ergens een foto hebben van mezelf in een ziekenhuisbed, toen mijn zoon met zijn te grote punthoofd voor het eerst aan mijn borst werd gelegd. Ik weet dat ik die vrouw ben, maar toch ben ik het niet; ik zit niet in het lichaam van die gesloopte vrouw, dat zie ik gewoon.

En dan begint het allemaal pas… Zo blij, stralend en energiek als ik was tijdens de zwangerschap, zo op de bodem van de fysieke put was ik toen het moederschap uiteindelijk pas echt begon. En dan moet je er juist zijn voor je kind, vierentwintig uur per dag, 7 dagen en nachten per week. Hier moet ergens door Moeder Natuur een fout zijn gemaakt...

Realistisch

En daarom dus omarm ik de foto’s van Anna, die eindelijk een realistisch beeld laten zien van de life-changing eerste periode van het moeder zijn, in al zijn fysieke en emotionele facetten. Eindelijk iemand die niet alleen maar leuke plaatjes en momenten deelt, zoals het gros van de moeders op social media, en doet alsof het moederschap één groot feest is.

Verrijkt

En begrijp me goed, ik ben dol op mijn prachtige, inmiddels grote zoon en op de schitterende dochter die ik na hem ook nog mocht krijgen. Ze hebben mijn leven enorm verrijkt en ik zou zo weer kiezen voor het moederschap, maar laten we het vooral niet mooier maken dan het is.

You go, Anna!

Praat mee

Wat vond jij van de bevalling en de eerste periode van het moederschap? Heb jij op een roze wolk gezeten, of vond je het net als Anna en Marijke best wat tegenvallen allemaal? Praat mee!

En, wat vind jij? Laat je horen!