Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw liggend op bed
Foto: Hollandse Hoogte
Praat mee

Sterk hè...
Huil jij weleens op onhandige momenten?

Kirsten Noordam

I

"Ik moet overal om janken", schrijft Lianne Marije Sanders in een column voor Metro. We herkennen het allemaal wel een beetje. Soms komt het door een zielige film en soms omdat we er gewoon even helemaal doorheen zitten. VROUW-collega's vertellen wanneer bij hen de tranen te hoog zaten...

Zo vertelt een collega: "Het meest gênante moment waarop ik moest huilen was een paar maanden geleden. Ik had avonddienst en moest alles in mijn eentje doen, terwijl er aan alle kanten boze verslaggevers tegen me praatten. Ik heb me echt door die avond heen geknokt.'

Thuis ging het ook even niet lekker en na die lange avond moest ik de volgende dag gewoon weer aan het werk. Een collega vroeg hoe het ging en toen barstte ik in huilen uit. Toen bood de chef me een tissue aan."

Afscheid

"Bij afscheid nemen moet ik altijd enorm huilen", vertelt collega Marian. "Bijvoorbeeld bij het afscheid van een eerdere baan. Na tien minuten is dat zware, emotionele gevoel weg en dan denk ik: 'Waarom moest ik nou in godsnaam zo huilen?'"

Collega Mariëlle huilt heel vaak, zegt ze zelf. "Mijn vriend noemt me altijd jankerd. Zeker als het weer die tijd van de maand is. Als ik hongerig ben, maar het nog geen tijd is om te eten. Of als ik moe ben, maar het nog veel te vroeg is om te gaan slapen. Alles prikkelt op zo’n moment en dan moet ik huilen. Kerstreclames zorgen altijd voor tranen, zeker als er oude mensen inzitten. En als ik The Notebook kijk, huil ik de hele film lang.''

In de trein

Collega Merel vindt het het ergst om op openbare plekken te huilenn. "Ik heb weleens in de trein zitten huilen bijvoorbeeld, met mijn gezicht naar het raam gekeerd zodat niemand het zag. Waarom? Dat weet ik niet eens meer.

Het zal dus niks heftigs geweest zijn. Maar op een rotdag op weg naar het station een lekke band krijgen met de fiets terwijl ik haast heb, kan mij ook in tranen brengen. Het is vooral frustratie of onmacht die me dan opbreekt. Weet je waar ik ook om kan huilen? Als iemand iets heel heftigs meegemaakt heeft, en dat vertelt.

En dan plaatsvervangend huilen, dat vind ik dan wel gênant. Omdat hetgeen waarom ik huil, vooral erg is voor de ander. Ik huil trouwens wel minder dan vroeger, misschien omdat ik ouder word? Huilen om films of zielige series op de bank thuis moet kunnen, toch? Daar zijn we vrouwen voor!''

Dombo

"Mijn man en ik keken een aantal jaar geleden Dombo", vertelt collega Laura. "We waren op vakantie en het was van dat druilerige weer, het bleef maar regenen. Samen keken we op bed in een hotel naar de film. 

Ik vond dat kleine olifantje zo verschrikkelijk zielig. Mijn man zal het nooit toegeven maar ik zag aan zijn blik dat hij ook geëmotioneerd was. Ik had die film al minstens dertig jaar niet gezien maar het raakte me opeens enorm."

Mascara

Een andere collega over haar tranen in de bioscoop. "Een tijdje geleden ben ik naar de film The mountain between us geweest. De film is helemaal niet zielig maar ik begon toch te huilen. Ik had een hele drukke week gehad en had een lage weerstand. Dat sloeg over in huilen om alles.

Het ging niet meer om de film maar om alle ellende van de afgelopen week. Mijn mascara zat tot aan mijn kin. Toen kwam ik in de lobby een bekende tegen. Ik heb nog geprobeerd om er een smoes van te maken, dat de film zo zielig was. Maar zij vonden de film totaal niet zielig, kortom het was erg ongemakkelijk.''

Praat mee

Huil jij weleens op ongemakkelijke momenten? Schaam jij je daarvoor, of vind je dat huilen lekker oplucht en gewoon moet kunnen? Praat mee!

Gerelateerde onderwerpen

En, wat vind jij? Laat je horen!
Van de partners van VROUW