Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Leeft de dodenherdenking nog wel onder jongeren?
Foto: Koen van Weel|ANP
Praat mee

Moeten we accepteren dat de oorlog steeds meer
een ver-van-mijn-bed-show wordt?

journaliste

Daphne van Rossum

D

De tweede editie van de Nationale Jongerenherdenking in het nieuwe Luxor Theater vindt vandaag plaats. Twee minuten stilte met daaromheen een programma voor en door jongeren, met activiteiten en gasten die gericht zijn op de doelgroep. Is een escaperoom en digitaal orkest dé manier om jongeren erbij te betrekken? Of moeten we maar accepteren dat de oorlog na zeventig jaar steeds meer een ver-van-mijn-bed-show wordt voor jongeren?

Vorig jaar zijn Jeugdtheater Hofplein en Luxor Theater Rotterdam met de Nationale Jongerenherdenking gestart. Een herdenking speciaal gericht op jongeren. Dit initiatief heeft inmiddels navolging gekregen in Roosendaal en Amsterdam. Volgend jaar doen waarschijnlijk nog meer steden mee.

 

Alle activiteiten - waar een escaperoom en een digitaal orkest deel van uitmaken - komen uit de koker van de jongeren zelf. Want herdenken, dat blijft belangrijk, vinden de jongeren die het festival organiseren. Eise (15) tegen Omroep Brabant: "Ook nu nog vallen er oorlogsslachtoffers." Kaylee, ook 15, vult aan: "Als je je niet meer herinnert hoe erg het leven was tijdens de Tweede Wereldoorlog, dan kan er makkelijk nog een oorlog uitbreken."

Ver-van-hun-bed

"We wilden een andere draai geven aan de Nationale Dodenherdenking," vertelt projectleider Sander Nijssen tegen Omroep Brabant. "We merken dat jongeren precies weten wat er gebeurt tijdens de Dodenherdenking op de Dam in Amsterdam. Maar ze voelen daar weinig bij. Het is een ver-van-hun-bed-show. Daarom bedachten we een herdenking in nieuwe vorm."

Wat moeten we doen om jongeren te blijven betrekken bij het herdenken van de oorlog? Vandaag waren defensieminister Ank Bijleveld en Esther Voet (hoofdredacteur NIW- Nieuw Israëlietisch Weekblad) het er bij Goedemorgen Nederland over eens dat we onze kinderen en kleinkinderen zoveel mogelijk moeten blijven vertellen over de oorlog. Esther Voet: "De enige connectie zijn deze persoonlijk verhalen."

Beladen

Ank Bijleveld: "We zijn zelf verantwoordelijk om erover te praten en het door te geven aan onze kinderen."

Esther Voet: "Het is beladen. Ook binnen mijn familie werd er niet veel over gesproken. Dat geldt voor veel mensen, ook voor niet-Joden. Maar het is nog maar zeventig jaar geleden en iedereen zou het door moeten geven."

Geëvacueerd

Minister Bijleveld deelde dat haar ouders in de Betuwe ook de oorlog hebben meegemaakt. "Vorig jaar vertelden ze er wat over. Ze zijn geëvacueerd geweest. Er werden dingen verteld die ik niet wist. Mijn ouders willen het graag doorgeven aan de kleinkinderen. Dat blijft ook onze taak. Vrijheid is niet vanzelfsprekend. Niet iedereen realiseert zich dat en daarom moeten we er ook over blijven praten met elkaar."

Hoe gaat het in jouw familie? Wordt er gepraat over de oorlog? Ken jij de verhalen van je opa en oma en van je ouders, of rust er een taboe op? Hoe praat jij er zelf over met je kinderen? Vind jij het belangrijk om de familiegeschiedenis door te geven zoals Annette Oudejans het bijvoorbeeld ook deed door het op te schrijven? Of hoort het erbij dat de Tweede Wereldoorlog steeds minder leeft onder jongeren? Praat mee!

En, wat vind jij? Laat je horen!