Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Kinzie Riehm
Praat mee

Stel, je denkt dat iemand pedofiel is
Doe je dan iets met dat gevoel?

V

Vandaag werd bekend dat in Haarlem een man is opgepakt, die 600.000 kinderporno-afbeeldingen in zijn bezit bleek te hebben. De man werd in maart aangehouden en zit nog vast. Lezeres Anja uit Haarlem schrok: de kans is vast klein, maar het zou toch niet háár buurman zijn? Ze schreef ons over het dilemma als je een buikgevoel hebt dat er 'iets niet klopt': doe je daar iets mee of zwijg je, uit angst om iemand onterecht te beschuldigen?

‘Van de week gingen mijn man en ik uiteten. We hadden weer eens tijd om bij te kletsen, normaal zijn we altijd druk met onze meiden in de weer. Opeens zei hij in het restaurant: “Weet je wie ik al een tijd niet meer heb gezien? Die rare buurman van verderop.”

Zonderlinge man

Ik wist meteen wie hij bedoelde. De zonderlinge man uit de straat die kruist met de onze, die ons nooit groette (ik hem wel, de eerste keren, en dan keek hij schichtig weg) of een praatje begon.

Ik vond het apart, maar iedereen is anders, dus ik had er niet echt een oordeel over. Maar ik vond het wél raar dat toen mijn kinderen vorig jaar buiten speelden op een zomerse dag, hij ineens ontzettend geïnteresseerd was en alles van hen wilde weten.

‘Mam, hij wil alles van ons weten’

Ik was binnen, maar mijn oudste dochter, toen negen jaar, kwam het me hoogst verbaasd melden: “Huh mam, een meneer wil alles van ons weten!”

Die ‘meneer’ bleek de buurman die nooit wat zei. Maar nu raakte hij duidelijk niet uitgepraat, of beter: uitgevraagd. Hij overlaadde mijn verlegen jongste dochter van vijf jaar met vragen, stond ook iets te dicht op haar, vond ik.

En weg was hij

Ik zei niets, maar stond het vanaf een afstandje in de deuropening gade te slaan. Verbaasd, hij kon dus tóch hele gesprekken voeren, en wat wantrouwend. Ook omdat hij een beetje schrok toen hij mij zag staan. En weg was hij.

Ik vond het een rare reactie, kreeg een vreemd onderbuikgevoel. Ik vond dat ik niet overdreven moest doen, ik wil mijn kinderen niet nodeloos bang maken. Maar ik zei hen wel: “Ik krijg geen goed gevoel van die buurman, tegen papa en mij zegt hij al jaren nooit wat. Ik wil dat jullie bij hem uit de buurt blijven.”

Ineens ‘zoek’

En waar ik normaal tig vragen naar mijn hoofd krijg, zeiden ze nu allebei dat ze er ook een raar gevoel van kregen. En deze man was dus ineens al een paar maanden ‘zoek’. 

Natuurlijk kan hij verhuisd zijn, en moet ik mezelf niet gek maken. Ik voel me al schuldig dat het door mijn hoofd gaat dat hij de man uit het krantenartikel kan zijn. Maar door de jaren heen klopte mijn buikgevoel wel.

Gearresteerd in het buitenland

Bij een populaire leraar bijvoorbeeld. Geweldig was hij, maar óók wel erg geïnteresseerd in sommige jongens op school. Hij bleek pedofiel; hij werd jaren later op heterdaad betrapt en in het buitenland gearresteerd. Een vriendin had zo’n gevoel bij de zwemleraar van haar kind; élke les zorgde zij ervoor dat ze haar dochter niet uit het oog verloor. Ze had een slecht gevoel bij die zwemleraar.

Bewijs is er niet

Maar wat doe je met zo’n buikgevoel? Bewijs is er niet en je wilt absoluut niet iemand onterecht beschuldigen, want dan is zijn leven aan flarden. 

Ik ben blij dat ik mijn twijfels vorig jaar toch met mijn kinderen heb gedeeld; het liefst confronteer ik ze hier helemaal niet mee, met het feit dat er mensen zijn die geen goede bedoelingen met kinderen hebben, maar ik wil toch dat ze leren om alert te zijn.’

Praat mee

Heb jij ook weleens zo’n buikgevoel gehad? En klopte dat? Of ben je juist blij dat je destijds je mond hebt gehouden, omdat je anders iemand onterecht zou hebben beschuldigd? Daar moet je natuurlijk ook niet aan denken. We zijn benieuwd naar je mening.

En, wat vind jij? Laat je horen!