Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Sasha Lambert
Reportages

Bianca had borstkanker: ‛Mijn kinderen
hebben mij kaalgeschoren’

B

Bianca van der Pol (39): “Drie jaar geleden hoorde ik dat ik borstkanker had en dan kom je meteen in een achtbaan terecht. Ik had meerdere uitzaaiingen in mijn borst en bleek ook nog gendrager te zijn, dus ik moest binnen een jaar mijn beide borsten laten verwijderen en heb een reconstructie gehad. Ook mijn ­eierstokken moesten eruit.”

“Vanaf het begin af aan heb ik geprobeerd zo open mogelijk te zijn naar de kinderen toe. Hun basisvraag was: ‘Ga je dood?’ Daarop zei ik: ‘Dat weet ik niet, maar ik was het niet van plan.’ Ik dacht: ik kan ze niet iets beloven wat ik misschien niet kan waarmaken. 

Het voordeel van een gezin hebben, is dat je niet bij de pakken kunt gaan neerzitten; je moet wel door. Als je het een dag mentaal niet trekt, dan ga je niet lopen huilen als ze uit school komen met verhalen.

Ik heb steeds geprobeerd mijn chemo’s in de ochtend te plannen, zodat ik er was als de kinderen thuiskwamen. Mijn zoon had de dag na mijn grote operatie een sponsorloop en de rest van de familie was op vakantie. Hij zei teleurgesteld: ‘Nu ben jij er ook al niet!’, waarop ik tegen mijn partner Wilco heb gezegd: ‘Regel maar een rolstoel, want we gaan!’ 

Haar afgeschoren

Ik heb geprobeerd om humoristisch met mijn kaalheid om te gaan. Ik droeg geen pruik en als ik dan thuiskwam en mijn sjaaltje afgooide, zei ik: ‘Effe mijn haar afdoen, hoor.’

De kinderen hebben mij kaalgeschoren. Mijn zoon vond het eerst hilarisch, die had zoiets van: jee, wat gaan we nu doen? Maar toen mijn haar er aan de voorkant afging, brak ik, en zij daarna ook. Ik ben na een jaar weer aan het werk gegaan en toen kreeg mijn dochter Engelina het mentaal heel zwaar.

Pink Ribbon

Op advies van een sporttherapeut zijn we samen gaan hardlopen, de ­chemo uit mijn lijf rennen. Afgelopen juni heb ik met haar de Ladiesrun gelopen voor Pink Ribbon, dat was zo emotioneel en speciaal. 

De stress dat mijn kinderen het gen ook hebben, is er altijd. Ze hebben vijftig procent kans dat ze drager zijn. Voor Engelina betekent dat een vergrote kans op borst- en eierstokkanker, voor Mareno op borst- en prostaatkanker. 

Afschuwelijke ziekte  

Een afschuwelijk idee natuurlijk en de enige geruststelling die de artsen me kunnen geven, is dat de medische wetenschap in de toekomst veel verder is en ze sneller kunnen handelen. Ik kan alleen maar hopen dat die afschuwelijke ziekte bij mij stopt.”

Het verhaal van Bianca, maar ook van lotgenoten Ingeborg en Inge, lees je deze zaterdag in VROUW.

Tekst door: Jill Waas