Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Sasha Lambert
Reportages

‛Het eerste wat door mijn hoofd schoot was:
ik wil hem zien opgroeien’

Redactie VROUW

I

Inge van Leeuwen (42): ‟Ik liep al een tijdje met een knobbeltje in mijn borst rond en op 30 april 2015 hoorde ik dat het borstkanker was. Het bizarre aan die dag was, dat de grond onder mijn voeten wegzakte, maar dat we ’s avonds hier in huis nog gewoon de polonaise hebben gelopen met onze zoon Tom (inmiddels 5), want dat vond hij zo leuk. Moet je nagaan hoe het leven met een peuter ook meteen weer doorgaat.”

“Het eerste wat door mijn hoofd schoot, was: ik wil hem zien opgroeien. Dat zorgde direct voor een enorme vechtlust. Ik ben gestart met chemo, kreeg daarna een borstsparende operatie en 28 bestralingen.

Enorme opluchting

Tom begon steeds meer vragen te stellen, omdat hij ook wel zag dat we vaak naar het ziekenhuis gingen. Uiteindelijk hebben we hem in jip-en-janneketaal uitgelegd dat ik ziek was en dat de dokter me beter ging maken, en toen was het ook goed voor hem.

Een moeilijk moment vond ik toen Dennis mijn haar had afgeschoren en Tom terugkwam van het kinderdagverblijf. Ik was bang dat hij me niet zou herkennen, maar het eerste wat hij zei was: ‘Mama!’ Dat was een enorme opluchting. 

Sinds twee jaar ben ik ‘schoon’, maar ik zit nog steeds aan de hormoontherapie en heb heel weinig energie. Ik zag dan ook als een berg op tegen de zes weken zomervakantie. Niet vanwege Tom, want dat is een hartstikke lief ventje, maar ik ben gewoon te moe om van alles te ondernemen. 

‛Heb jij geen baby in je buik?’

Een broertje of zusje gaat er door de borstkanker ook niet meer komen. Hij ziet dat natuurlijk wel bij vriendjes en vraagt soms: ‘Heb jij geen baby in je buik?’ Dan moet ik uitleggen dat dat bij mama niet meer lukt. 

Op bepaalde momenten heb ik me weleens minder moeder gevoeld, want ik kon hem soms niet ophalen bij het kinderdagverblijf, omdat ik te vatbaar was. En ik moest hem de dagen na de chemo naar familie of vrienden brengen, terwijl ik hem het liefst bij me wilde houden.

Drijfveer

Tegelijkertijd was Tom wel elke keer de drijfveer om uit bed te komen. Vooral op dagen dat ik dacht: laat die gordijnen maar dicht. Hij zette mij weer terug in de wereld.

Hoe zwaar het ook is, als gezin heeft dit ons een stuk rijker gemaakt. We weten nu dat het leven van de een op de andere dag anders kan zijn, dus we genieten van ieder klein ding.” 

Het verhaal van Inge, maar ook van lotgenoten Ingeborg en Bianca, lees je deze zaterdag in VROUW.