Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: sasha Lambert
Reportages

‛Amber en Thijmen lieten niet merken
hoe verdrietig ze waren’

Redactie VROUW

O

Op 1 april 2015 hoorde Ingeborg Lups-Dijkema (44) tegen alle verwachtingen in dat ze borstkanker had. “Ik was nog jong, het zit niet in de familie en anderhalf jaar daarvoor was het loos alarm geweest. Dus ging ik op die eerste april alleen naar het ­ziekenhuis voor de uitslag. Daar kreeg ik te horen: ‛We hebben heel slecht nieuws, het is kwaadaardige kanker.’

 

“Ik ging letterlijk in één dag van een meer dan fulltime werkende moeder naar een fulltime zieke moeder. Binnen twee weken werd ik geopereerd en ik kreeg 28 zware bestralingen. Dat had veel impact op ons gezin.

Heksenpillen

Ik ben een heel slechte zieke, want ik hou er niet van om hulpbehoevend te zijn. En de kinderen wisten ook niet wat ze ermee aan moesten dat ik ineens thuis zat. In een normale situatie ben je er als je thuis bent voor hen, maar ik kwam slecht uit de operatie en had veel pijn.

Nog steeds zit ik aan de hormoontherapie, wat ik heftiger vind dan het hele traject daarvoor, omdat de pillen veel bijwerkingen hebben, zoals moeheid, overgangsklachten en snel geïrriteerd zijn. Mijn kinderen noemen het ‘heksenpillen’, dat geeft wel aan hoe de situatie voor hen moet zijn. 

Amber en Thijmen voelden zich na mijn diagnose enorm ­verdrietig, maar lieten dat niet merken. Ze gingen mij ontzien, want ze dachten: mama heeft veel pijn en is druk met beter ­worden. Ze konden nergens terecht met hun verhaal; op school is er namelijk ook alleen maar een traject voor rouw en verlies. 

Stichting Langs de Zijlijn

Thijmen kroop soms bij Amber in bed, omdat hij nachtmerries had dat ik doodging. Maar als ik er dan naar vroeg, deed hij of er niets aan de hand was. Juist vanwege het ontbreken van dat luisterende oor, heb ik de stichting Langs de Zijlijn opgezet.

Ik heb in de twee ziekenhuizen waar ik werd behandeld, gevraagd of ze ook iets van ondersteuning voor kinderen hadden, maar daar hielden ze zich niet mee bezig. Jaarlijks worden zo’n 6500 gezinnen in Nederland getroffen door kanker en die kinderen moeten ergens hun verhaal kwijt kunnen. 

Aandacht

Hopelijk kan ik met Langs de Zijlijn meer aandacht vragen voor de impact die kanker heeft op een gezin, en komt er vanuit hulpinstanties meer ondersteuning in een vroeg stadium.

Wij zijn er zelf ook niet alert genoeg op geweest. Ik dacht dat we er goed doorheen waren gekomen als gezin, maar uiteindelijk hebben we dit jaar toch hulp moeten inschakelen. En we zijn niet de enigen.” 

Ingeborg, maar ook lotgenoten Bianca en Inge, vertellen deze week hun verhaal in VROUW.

Gerelateerde onderwerpen