Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Sasha Lambert
Reportages

Kim: Ze legt haar poten op mijn voeten
als ik tegen mijn grens aan zit

Journalist

Lizette van Loenen

Z

Ze zien er super schattig uit, maar je mag de honden van Kim, Sylvana, Elianne en Mindy helaas niet aaien. Als hulphond moeten ze namelijk altijd voor hun bazin klaarstaan. De vier vrouwen doen een boekje open over de ijzersterke band met hun viervoeter.

Aan een auto-ongeluk hield Kim Moorman een whiplash over. Labrador-hulphond Brox helpt haar nu met praktische dingen in en om het huis. Ze woont samen, heeft een zoon (4) en een dochter (1). Met haar moeder runt ze een webshop en -site gericht op een gezonde lifestyle.

Gas geven

“Het verkeerslicht sprong op groen en net toen ik gas wilde geven, klapte er met grote vaart een auto achterop de mijne. Ik weet nog dat ik zelf uit mijn auto ben gestrompeld en in de berm ging zitten. Daar heb ik mijn moeder gebeld. Een agente hield mijn hoofd vast en zei dat ik me niet mocht bewegen. Van alles wat er daarna gebeurde, weet ik niks meer. 

Whiplash

In het ziekenhuis bleek dat ik een whiplash had. Ik kon toen nog kleine stukjes lopen; vooral mijn nek en rug deden pijn. Dat zou moeten verbeteren, maar gebeurde niet. Sterker nog, het ging alleen maar slechter. Lopen ging op een bepaald moment helemaal niet meer en elke prikkel, zoals licht en stemmen, was er een te veel.

Niemand kon verklaren waarom ik zo achteruitging en daarom was er ook geen behandelplan. Ik ging van het ziekenhuis naar revalidatiecentra, een verpleeghuis en weer terug naar het ziekenhuis. Ik werd er radeloos van.

Geïsoleerd 

Vijf jaar lang ben ik niet buiten geweest. Letterlijk. Ik leefde geïsoleerd en met de gordijnen dicht. Mijn moeder zegde haar baan op om voor mij te zorgen en zat hele dagen naast mijn bed. De thuiszorg hielp me met wassen en aankleden.

Vriendinnen zag ik niet, dat was te veel. Mijn eerste hulphond, Nina, was in die tijd mijn steun en toeverlaat. Als zij mij hielp, leverde dat minder prikkels op dan wanneer ik hulp van mensen kreeg; zo hield ik meer energie over, ging ik minder over mijn grenzen heen. Met haar voelde ik me niet meer zo alleen en werd ik zelfstandiger.

Toen ik ook gezonder ging eten en mijn medicijnen afbouwde, ging het stukje bij beetje beter. Na jaren kwam ik weer buiten; dat voelde onwerkelijk, maar zo fijn. De zon op mijn huid deed wonderen. Ik kan nog steeds niet lopen, maar wel zitten, naar buiten en leuke dingen doen. 

Gas terugnemen

Toen Nina met pensioen ging, kreeg ik Brox. Ik heb haar nu tien weken, maar dat voelt al langer, zo goed doet ze het. Ze is een echte spring-in-het-veld en vindt het fantastisch om mij te helpen. Met twee kleine kinderen ligt overal speelgoed bij ons thuis.

In het begin kwam ze alles naar me toe brengen, haha. Sinds kort signaleert ze wanneer ik tegen mijn grens aan zit, dat geeft ze bijvoorbeeld aan door haar poten op mijn voeten te leggen. Dan moet ik stoppen of gas terugnemen.

Niet aaien

Buiten krijg ik de vreemdste vragen. Laatst vroeg iemand: ‘Ik zag net dat je je benen gewoon beweegt, waarom zit je dan in een rolstoel?’ Zo raar, vind ik dat. Of mensen die aan haar hesje zien dat ze Brox niet mogen aaien, dit toch snel doen als ze voorbijloopt. Alsof ik dat niet zie... 

Ik maak me er niet meer druk om, dat kost me te veel energie. Maar mensen: hulphonden mag je dus niet aaien als ze aan het werk zijn.”

Lees ook de verhalen van Sylvana, Elianne en Mindy over de sterke band met hun hond in VROUW Magazine (zaterdag bij De Telegraaf).