Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Scoop!

Deel 20: 'Gewillig laat ik me door hem
op het aanrecht tillen'

schrijfster

Iris Houx

E

Eerder lazen we hoe Esmée en Hugo eindelijk een appartementje hebben gevonden. Ze gaan samenwonen! En dat moet gevierd worden natuurlijk. Maar... is Esmée er wel helemaal bij met haar gedachten? 

Ik voel zijn adem in mijn nek. Zijn handen die onder mijn bloesje omhoog kruipen. Hij drukt zijn kruis tegen mijn billen. Ondertussen sta ik in een pan te roeren. We zijn bij Hugo thuis waar hij had beloofd te zullen koken, maar goed. Hij was moe en ik had honger, dus ik begon de groenten maar alvast te snijden en het eindigde ermee dat ik nu eigenlijk de hele wokschotel sta te maken. En dat terwijl Huug op dit moment toch niet echt de indruk wekt dat hij moe is. 

‘Schatje, ik kan die saus niet alleen laten.’

Eigenlijk is het een smoes, ik heb geen zin in gefriemel nu. Mijn hoofd zit vol met van alles. De opmerking van Jasmijn dat het nu eenmaal zo werkt in de zakenwereld, bijvoorbeeld. Ik krijg hem er niet uit. Telkens plopt hij weer op in mijn gedachten.

Huug kust me in mijn nek en likt aan mijn oorlelletje. Hij weet dat ik daar niet tegen kan. Met zijn stevige armen probeert hij me weg te draaien van het fornuis.

‘Zet het fornuis dan even uit,’ mompelt hij terwijl hij me omdraait en op mijn mond begint te zoenen, om het vervolgens zelf te doen. Uiteindelijk laat ik me toch gewillig door hem op het aanrecht tillen. Nou ja, gewillig is niet het juiste woord. Zo lees je dat altijd in spannende verhalen, maar eigenlijk vind ik het vooral heel onhandig, dat gedoe op zo’n aanrecht of keukentafel. En dan speelt er nog iets, op de achtergrond, in mijn achterhoofd: ik voel me een beetje raar. Schuldig of stiekem, ik weet het niet goed. Zaterdag heb ik afgesproken met Rik om te gaan paardrijden. Het stelt niets voor, het is meer dat hij het opperde en dat ik paardrijden ontzettend gaaf vind en al veel te lang niet meer heb gedaan. Maar dat zou Huug misschien niet begrijpen.

Een paar dagen geleden zaten we samen op de bank te eten, Huug zapte wat en ik had mijn laptop opengeklapt om te facebooken, toen Riks mailtje ineens binnenkwam: Hi Esmée, Had je nog zin om een keer te komen paardrijden? Laat even weten. Zaterdag misschien? Groetjes, Rik.

Een doodnormaal mailtje van een kennis, een oud-klasgenoot, niets bijzonders. En toch kreeg ik het warm. Ik keek even opzij naar Huug, geen idee waarom want hier was echt niets raars aan. Huug krijgt vast ook wel eens mails van vrienden of kennissen die ik niet ken, of van andere vrouwen. Zo nam ik laatst een keer zijn telefoon op omdat die maar bleef rinkelen terwijl hij op het toilet zat. Eerst liet ik hem gaan, maar meteen daarna ging hij weer dus nam ik toch op. Het bleek zijn voicemail met een ingesproken berichtje. ‘Met mij,’ klonk het, maar ik herkende directe de zangerige stem van zijn collega Anouk. Ze vroeg waar hij bleef, ze moesten dat ene huis van bladiebla gaan bekijken en blijkbaar zat ze al even op hem te wachten. Kan best kloppen, want hij zat dus al minstens een kwartier op het toilet – met dank aan mijn Mexicaanse bonenschotel, vrees ik. Ze lachte er een beetje puberaal bij. Eerlijk gezegd vind ik haar soms nogal irritant.

Niks bijzonders dus allemaal, maar toch was Huug ietwat verbaasd dat ik had opgenomen. Nou ja, ik kon hem toch niet laten rinkelen?

Ik keek naar Huug. Hij hing onderuitgezakt naast me, zijn ogen op de tv gericht. Alleen zijn hand bewoog telkens even als hij richtte bij het zappen. Wat had ik dan moeten zeggen? Hij wist niet eens dat ik van paardrijden hield, dat had ik hem nog nooit verteld. Ik had hem niet eens verteld over dat comité. Nou ja, niet precies wat het inhield, dat klonk zo sneu. Dus hij wist ook niets van Rik. En dan zou ik nu opeens zeggen: ‘O ja, ik ga zaterdag trouwens paardrijden met Rik, die ken je niet, eigenlijk mag ik hem niet eens want hij deed vroeger heel lullig tegen mij, maar nu iets minder, en ik hou dus van paardrijden, ja echt, en hij vroeg het dus zei ik maar ja. Oké?’ Dacht het niet. Ondertussen had ik ook al Is goed. Hoe laat? Rond 10 uur komt mij het beste uit. Doei, Esmée terug getypt. Enfin, het was gebeurd, het was niets bijzonders, het was meer moeite om het uit te leggen aan Huug dan om te zwijgen. Maar toch… het voelde allemaal een beetje stiekem.

Dat mijn hoofd nu dus tegen het keukenkastje beukt, steeds sneller, steeds harder, zie ik dan ook maar als een straf van Het Lot. Slecht karma en zo. Nu weet ik weer waarom ik hier zo’n hekel aan heb, het is echt allesbehalve comfortabel. Eerst probeerde ik mijn hoofd nog naar voren te houden, maar toen raakte ik telkens Huugs hoofd – wat heel onhandig was – dus nu houd ik het maar weer krampachtig naar achteren. Ik moet oppassen dat ik het handvat van het keukenkastje niet raak, want dat heeft een venijnig scherpe rand. Karma, karma, karma bonkt het door mijn hoofd. Jasmijn, Rik, karma. Jasmijn, Rik en een portie heel slechte karma.

*

Met de geur van seks en doorgegaarde wokgroente om ons heen liggen we na te hijgen op de bank in de woonkamer. Ik heb mijn beurse hoofd te ruste gelegd op een kussentje en draai met mijn vinger cirkeltjes rond Huugs tepel.

‘Heb je nog met Joris overlegd wanneer we het huurcontract kunnen tekenen?’ Ik heb het onderwerp een paar dagen laten rusten, maar inmiddels heeft Huug wel genoeg tijd gehad om het te regelen.

‘Ach,’ antwoordt hij en hij komt een beetje overeind. ‘Het spijt me popje, maar ik heb Joris deze week nauwelijks gesproken.’ Hij aait mijn haar en laat zich langzaam weer terugzakken. ‘Sorry. Maar maak je niet druk, het is een formaliteitje. Ik beloof je dat ik het morgen meteen regel en dan stuur ik je gelijk een appje. Oké?’

Ik stop met cirkelen en draai mijn hoofd naar hem toe. Zijn mooie gezicht ziet er vermoeid uit, zijn hand aait nog steeds mijn haar.

‘Jammer.’ Ik haal mijn schouders op, voor zover dat lukt in mijn liggende positie. Ik weet wel dat het een formaliteitje is. En dat hij een man is en ik een vrouw. Mars en Venus. Dat ik zeur. Maar toch, ik wil het gewoon vastgelegd hebben. Over een maand kunnen we er al in, dan moet hij zo langzamerhand dat contract eens regelen.

Ik kan het nog nauwelijks geloven. Ik droom alleen nog maar van verfkleurtjes, gordijnen, kussenhoezen, kastjes, vloerkleden en accessoires. Een mix van brocante en seventies met strak en modern lijkt me het mooist. Ik heb een lijstje gemaakt met alle winkels waar ik binnenkort kan gaan neuzen voor spulletjes. Het liefst wil ik dat Mei-Lan meegaat, die heeft er echt kijk op en het huisje van haar en Paul is ook helemaal in de stijl die ik voor ogen heb. Afgelopen week heb ik al wat fotolijstjes geshopt om een leuke collage mee te maken tegen de muur in het halletje.

Ik schrik op. ‘Het is toch wel echt van ons, hè? Dat weet je zeker?’

‘Já-há,’ Hugo lacht. ‘Maak je niet druk, popje.’ Hij komt overeind en begint zich aan te kleden. ‘Zullen we een pizza bestellen? Ik heb geen zin meer om te koken.’

‘Sgoed.’

‘Funghi of quatro formaggi maar dan zonder die drie andere kazen?’ herhaalt hij een eerdere grap van mij. 
Ik lach mijn snurkende lachje. ‘Doe maar funghi.’ En als hij al bijna de deur uit is: ‘Maar niet van El Maffioso! Die verwisselen de dozen. Of de pizza’s. Iets klopt daar niet in elk geval.’ 

OVER IRIS HOUX

Iris Houx is geboren en getogen in Noord-Brabant. In 2010 begon ze met het schrijven van korte verhalen en columns. Ze publiceerde o.a. in Dagblad Metro, TPO Magazine, Viva en Esta en won diverse schrijfwedstrijden. Sinds 2013 is ze vaste columniste van Chicklit.nl, waar ze met haar humor en eigen stijl een grote groep vaste lezers aan zich weet te binden. Scoop! is haar debuutroman.

OVER SCOOP!

In Scoop! neemt schrijfster Iris Houx neemt je mee in de wereld van Esmée Evers. Esmée verhuist naar de grote stad, waar ze een baan krijgt als redactiechef. Althans, dat vertelt ze haar vriendinnen, in werkelijkheid is ze redactieassistente. Haar leugentje is lastig vol te houden als één van haar vriendinnen haar bazin wordt bij hetzelfde magazine. Wanneer een bekende tv-ster noodgedwongen moet onderduiken, krijgt Esmée de kans zichzelf te bewijzen. Ze bedenkt een plan dat niet alleen de media op zijn kop zet, maar ook haar eigen carrière, vriendschappen en relatie...

Gerelateerde onderwerpen