Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Scoop!

Deel 23: 'Wat als ik het wél had gedurfd?
Ging ík dan nu naar Parijs?'

schrijfster

Iris Houx

B

Bij Go Glam! is het een maandagochtendmeeting als alle andere. Morris lult uit zijn nek, Tjibbe heeft zijn werk weer eens niet af en Esmée rammelt als een malle op haar laptop om er enigszins leesbare notulen van te maken. Totdat Jasmijn met een interessant nieuwtje komt.

 ‘Sorry, mijn auto was stuk. Ik moest op de fiets.’

‘Aha,’ zegt Morris. Hij staart me aan. Iedereen staart me aan. Morris, Zizi, Xandra, Gretta met Paisley op schoot die kauwt op iets wat een pen lijkt, Lolien, Tjibbe. Ze kijken allemaal alsof ik… nou ja, alsof er een grote spin op mijn hoofd zit.

Jasmijn zit met haar rug naar me toe, maar draait zich nu ook om. ‘Leuke muts.’

Fok. Die lelijke, neppe reggaemuts. Snel gris ik hem van mijn hoofd. Ik had iets gezocht waarmee ik mijn haar tegen de regen kon beschermen en dit was het enige wat ik zo snel kon vinden. Gegeneerd frommel ik de muts in elkaar en ga op mijn vaste plek zitten, naast Jasmijn.

Morris trekt een wenkbrauw op. ‘Kunnen we weer?’

Ik knik en begin mijn laptop uit te pakken.

‘Je hebt niet veel gemist hoor,’ fluistert Jasmijn. ‘Koffie?’

Een tikje verbaasd kijk ik haar aan. Jasmijn die koffie haalt voor míj? ‘Graag. Veel suiker. Dank je.’

Morris praat verder, ik klik een leeg Word-document open en begin maar ergens midden in een zin te typen: Morris vat samen: dit is een prachtige kans. Ik ben hier heel blij mee.
Morris roffelt een keer met zijn vingers op tafel. Geen idee waar dit over gaat, maar dat wordt me zo meteen vast duidelijk.

Jasmijn schuift weer naast me met mijn koffie. Dankbaar neem ik er een slok van. Auw, heet! Heet! Ik weet niet hoe snel ik het bekertje moet neerzetten. Als ik de koffie voorzichtig doorslik proef ik ook dat er geen suiker in zit. Jakkes.

Jasmijn lijkt het niet te merken. Ze buigt naar me toe en fluistert: ‘Ik ga naar de bruiloft van Jayona.’

‘Waaaattt?!!’ roep ik, compleet vergetend waar ik ben en met wie. ‘Hoe…? Waarom?’ Mijn hersens kunnen zo snel niet verwerken wat mijn oren horen. Error! Error! Error! schreeuwen ze.

‘Alles goed, Dingetje?’ vraagt Morris. Hij veegt op zijn iPad.

‘Ja hoor. Dank je.’ Ik doe alsof ik aan het typen ben: ajghrhtoirheg,; aghihrg;. Ik lach een keer naar Morris, die de draad weer oppakt door met een hoofdknikje het woord aan Gretta te geven.

Zonder geluid herhaal ik mijn vraag aan Jasmijn. Ik trek er een extreem vragend gezicht bij en doe mijn handen uit elkaar: hoe kan dit?

‘In Parijs,’ zegt ze. Alsof dat een antwoord op mijn vraag is. Trouwens, hallo? Parijs?!

Ik probeer blij te kijken. ‘Serieus?’ mime ik.

Een triomfantelijk knikje.

Het is duidelijk dat er een enthousiaste reactie van me wordt verwacht. Goedkeurend steek ik dus twee duimen omhoog. De duimen die ik eerlijk gezegd liever ergens anders had gedrukt. In mijn oren, in haar oogkassen… Kappen nu, Esmée. Niet aardig. Ik probeer de draad van de vergadering weer op te pakken. Idjgihe ;ijhfai fao;ij. Het is me volstrekt onduidelijk bij welk agendapunt we zijn. Tjibbe is aan het uitleggen waarom hij zijn interview met Sonsiray over haar zeven deugden nog niet af heeft. Tss, hij is er al twee weken mee bezig. Ik kan hem zo een paar deugden van dat mens opnoemen. Arrogantie, onder andere. Maar Tjibbe heeft blijkbaar honderd smoezen die hij allemaal uit de doeken doet met zijn hijgende manier van praten waar ik altijd akelig van word. Vandaag lijkt het nog erger dan anders, alsof het hem extreem veel moeite kost en hij adem tekortkomt. Na drie woorden hapt hij telkens naar lucht. Waar blijft Morris als je hem nodig hebt? Kan hij dit gezever niet afkappen?

Door drukke werkzaamheden bij de ondersteuning van Jasmijn is Tjibbe nog niet toegekomen aan het uitwerken van het interview met Sonsiray. Hij stelt voor dit te verplaatsen naar het volgende nummer, typ ik. Maar Tjibbe is nog steeds niet klaar. Hij begint wat ideeën op te hijgen voor nieuwe interviews.

Mijn gedachten dwalen af. Sjonge. Ik ben ook eens vijf minuten te laat. Wat is er gebeurd? Dus Go Glam! heeft een uitnodiging ontvangen voor de bruiloft van Jay-Nay en Kiona? Er komt echt een bruiloft? In Parijs nog wel? En Jasmijn als opperhoofd van het Jayona special issue gaat erheen. Sjonge. Sjongejongejonge.

‘Heb je dat, Dingetje?’ Morris roffelt weer met zijn hand op tafel, een nieuw irritant trekje van hem dat kan worden toegevoegd aan de lange lijst.

‘Yep,’ lieg ik. En ik typ maar weer een slag in de rondte: aiuwtjh;oijh ;aiojg Morris gaat akkoord met Tjibbes voorstel. Straks maar even navragen bij Tjibbe. Fok, kan ik nog een keer naar dat gehijg luisteren.

*

‘Daar geniet ik dan zo van, hè? Om dat kleine beetje macht dat ik heb uit te buiten.’ Krystel heeft een duivelse grijns op haar gezicht. Ze draagt vandaag een strakke zwarte jurk met een grijs vestje. In haar oren bungelen – heel toepasselijk – oorbellen met doodshoofdjes. Ze buigt voorover om haar verhaal kracht bij te zetten: ‘Ik zweer je, er is niets leukers dan nonchalant tegen een collega zeggen: “Eric wil je zo even spreken” en dan rustig afwachten wat voor effect het heeft. Volgens mij is het de meest angstaanjagende zin die ik kan uitspreken in mijn functie. Eigenlijk zouden ze er een psychologische studie op los moeten laten.’

Ik knik. ‘Wat neem jij? Ik denk dat ik voor het broodje van de dag ga, met zalm.’ Ik wapper de menukaart van Klaassen voor haar neus.

‘Alleen cola light. Ik moet afvallen.’

Ik zet de kaart terug in de houder en bekijk Krystel vluchtig. Nergens ook maar het geringste vetrandje te bekennen.

Als onze vaste serveerster met de zwartgeverfde haren naast ons staat, geef ik de bestelling door.

‘Je hebt van die collega’s die zich meteen laten kennen en panisch vragen: “Hoe laat? Waarom? Zei hij waar het over ging?”’ Krystel fladdert met haar handen in de lucht en laat ze dan plots weer vallen. ‘Zó flauw. Daar valt geen eer aan te behalen.’

Ik lach. Krystel is werkelijk een van de meest komische personen die ik ken, zonder dat ze het zelf in de gaten heeft.

‘Veel leuker zijn de collega’s die zich niet willen laten kennen, die cool proberen te zijn, die met de handen in de zakken zogenaamd terloops vragen: “O ja? Weet je waar het over gaat?” Het liefst zeg ik dan: “Geen idee. Er is wel een ontslagronde gaande, maar dat heeft natuurlijk niets met jou te maken.” En dan een goedmoedig knikje erbij. Love it.’ Ze lacht breeduit. ‘Vaak komen ze een halfuurtje later nog een keer terug. Zogenaamd om koffiemelk te halen of een perforator te lenen, maar eigenlijk komen ze Erics humeur nog eens peilen.’ Ze schatert hard en luid, Cruella de Vil zou er nog van kunnen leren. ‘O héérlijk. Geen enkel antwoord is natuurlijk bevredigend op zo’n moment. Als ik zeg dat hij in een uitstekend humeur is, piest zo’n collega zijn broek vol. Eric is nooit in een uitstekend humeur, behalve als hij mensen dwars kan zitten.’ Ze haalt nog een keer uit voor een hysterische lach.

‘Je hebt het helemaal geanalyseerd,’ merk ik droogjes op.

‘Waar heb jij eigenlijk last van?’ vraagt Krystel. De serveerster heeft inmiddels onze bestelling gebracht en Krystel slurpt haar cola door een rietje alsof ze dagen niets gegeten of gedronken heeft, wat nog helemaal niet zo onwaarschijnlijk is, bedenk ik. Krystel kan radicaal zijn met dit soort dingen.

Ik zucht. ‘Blegh.’

‘Wat “blegh”?’ Weer geslurp.

Ik trek een scheef gezicht. ‘Blijkbaar mag Jasmijn naar Parijs voor de verslaglegging van de bruiloft van Jay-Nay en Kiona.’

‘Waaaaat?!’

‘Precies. Dat was ook mijn eerste reactie.’

‘Waarom zij? Die doos kan nog niet eens zelf een paperclip om een stapeltje papier schuiven.’ Krystels afkeer van Jasmijn is blijkbaar nog niet afgenomen.

‘Omdat zij de opdracht heeft gekregen dat themanummer op zich te nemen.’ Ik neem een hap van mijn broodje. ‘En doordat ze zulke goede ideeën had gepitcht in die presentatie voor de directie,’ voeg ik er zuur aan toe.

‘De bitch! Dat waren jouw ideeën!’

Ik lach, maar niet van harte. ‘Ik weet het! Maar ergens is het ook mijn eigen schuld. Als ik niet zo’n goede presentatie voor haar in elkaar had gezet…’ Ik maak mijn zin niet af. Het zit me gewoon niet lekker. Van de ene kant vind ik dat ik altijd het beste uit mezelf moet halen, zonder voorbehoud, en dat ik al helemaal mijn vriendin niet opzettelijk moet benadelen, maar aan de andere kant: dankzij mij mag Jasmijn dat themanummer maken, dankzij mij mag ze naar de showbizzbruiloft van het jaar, en dankzij mij heeft ze de kans om uit te pakken met een grote reportage! Beseft ze dat wel? Niet dat ik van plan was te gaan hengelen naar een bedankje, maar ergens zou het wel fijn zijn als ze liet merken dat ze blij is dat ze dit mede door mij bereikt heeft. Stel nu dat ik haar gewoon had laten stikken met die presentatie? Dat ik rechtstreeks naar de directie was gestapt met mijn idee? Sinds vanmorgen knaagt die gedachte meer en meer aan me. Maar ik weet ook dat ik dat nooit gedurfd had, of dat ik dan weer wroeging had gevoeld omdat ik mijn vriendin had laten stikken. Maar wat als ik het wél had gedurfd? Wat als? Had ik dan in plaats van Jasmijn naar Parijs gemogen? En zo gaan mijn gedachten in kringetjes rond. Andrea zou zeggen: Just wait for karma to do her job. Maar Andrea is er niet en haar quotes helpen sowieso bijna nooit.

‘Maar waarom laat karma zo fokking lang op zich wachten?’ vraag ik me hardop af.
Krystel onderbreekt haar geslurp: ‘Sorry. Ik kan je niet meer volgen. Wat is er met karma?’
‘Laat maar.’ Ik begin aan mijn broodje.

‘Maar Jasmijn is een bitch. End of story.’ Eindelijk is het flesje leeg. Ze zucht een keer voldaan.
Ik begin te lachen. ‘Moet jij zeggen, mevrouw Ik-hou-ervan-collega’s-in-hun-broek-te-laten-piesen. Wat is Eric trouwens van plan?’

‘Geen idee. Hij heeft een nieuw automatiseringsprogramma gevonden om de financiën beter te kunnen stroomlijnen en dat wil hij aan wat mensen voorleggen. Sáái.’

‘Jammer.’ Zwijgend eet ik mijn broodje terwijl Krystel een nieuw verhaal begint over haar collegatreiterpraktijken.

OVER IRIS HOUX

Iris Houx is geboren en getogen in Noord-Brabant. In 2010 begon ze met het schrijven van korte verhalen en columns. Ze publiceerde o.a. in Dagblad Metro, TPO Magazine, Viva en Esta en won diverse schrijfwedstrijden. Sinds 2013 is ze vaste columniste van Chicklit.nl, waar ze met haar humor en eigen stijl een grote groep vaste lezers aan zich weet te binden. Scoop! is haar debuutroman.

OVER SCOOP!

In Scoop! neemt schrijfster Iris Houx neemt je mee in de wereld van Esmée Evers. Esmée verhuist naar de grote stad, waar ze een baan krijgt als redactiechef. Althans, dat vertelt ze haar vriendinnen, in werkelijkheid is ze redactieassistente. Haar leugentje is lastig vol te houden als één van haar vriendinnen haar bazin wordt bij hetzelfde magazine. Wanneer een bekende tv-ster noodgedwongen moet onderduiken, krijgt Esmée de kans zichzelf te bewijzen. Ze bedenkt een plan dat niet alleen de media op zijn kop zet, maar ook haar eigen carrière, vriendschappen en relatie...

Gerelateerde onderwerpen