Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Scoop!

Deel 37: Moeilijke psychische fase?
Ze is zelf gek!

schrijfster

Iris Houx

E

Eerder lazen we hoe Esmée en Jasmijn elkaar het kantoorleven zuur maakten. Geen middel werd geschuwd. Maar ondertussen is Esmée er wel een beetje klaar mee. Ze heeft haar wraak gehad, het is mooi geweest. En dat zal ze Jasmijn vanmiddag ook gaan vertellen. Maar waar hangt die eigenlijk uit? 

Vanaf nu is alles geoorloofd, zoveel is duidelijk. In korte tijd is de professionaliteit van onze strijd afgebrokkeld tot derdewereldoorlogniveau.

Vanmorgen kwam ik erachter dat Jasmijn me ongevraagd heeft aangemeld voor het eindejaarscabaret, een jaarlijks terugkerend evenement waarvoor men nooit vrijwilligers kan vinden, omdat iedereen die zich hieraan waagt geacht wordt de directie belachelijk te maken en daarmee tegelijkertijd zijn baan in gevaar brengt. 

‘Want jij bent toch dol op toneelspelen, hè?’ voegde ze er met een valse grijns aan toe. Als wraak heb ik vlak voor een meeting haar vergaderstukken verstopt, waarop zij tegen Hank, die weer eens in het gebouw op zoek was naar een tijdschrift dat hem wilde interviewen over zijn 388e ware liefde, zei dat ik alle tijd van de wereld had om een prachtig artikel over hem te schrijven. Daarna sloot ik haar een halfuur op in het kopieerhok, waarna zij weer een kop koffie (met veel suiker) over mijn toetsenbord gooide, en ik op mijn beurt op het drukste moment van de dag tegen een niet-bestaande beller riep dat ik geen idee had of Jasmijn degene was die een middeltje tegen genitale wratten had besteld. ‘Maar het lijkt me heel goed mogelijk, want ze zit al de hele dag je-weet-wel-waar te krabben.’ En daarna volgde nog iets met een dichtgeniete handtas, een omgevallen ladeblok, gesmolten lipstick en een nepmail over een functioneringsgesprek.

*

‘Eigenlijk begin ik het nu wel beu te worden,’ zeg ik tegen Krystel. ‘Kom op, hoelang houden we dit vol? Ik heb mijn wraak gehad, en Jasmijn waarschijnlijk ook. Het is mooi geweest.’ Tijdens mijn strikt halfuurse lunch praat ik haar bij over mijn loopgravenoorlog met Jasmijn.

Ik kijk toe hoe ze nog nahikkend de tranen uit haar ogen veegt. Het is fijn te zien dat ten minste iemand er nog om kan lachen. Het verzacht enigszins het leed van mijn kapotte handtas en alle immateriële schade. Ik moet trouwens echt een manier vinden om onder dat cabaret uit te komen.

‘Nee, ga door!’ roept Krystel tussen het lachen door. ‘Mijn kantoorleven heeft eindelijk weer zin!’ De knot op haar hoofd zwenkt mee, net zoals haar oorbellen in de vorm van ninjasterren. Ik vraag me af waar ze die maffe dingen toch altijd koopt.

Ik prop mijn tweede boterham naar binnen en kijk terloops op mijn horloge. Nog vijf minuten.

Met een zuur lachje begin ik het laatste restje schuim uit mijn cappuccinokopje te lepelen. ‘Als we hier allebei willen blijven werken, zullen we toch een betere manier moeten vinden om met elkaar om te gaan.’

‘O, die genitale wratten. Hoe verzin je het?’ Ze hoort totaal niet wat ik zeg.

Ik kijk weer op mijn horloge. ‘Helaas, ik moet gaan.’ Ik sta op en begin de troep op mijn dienblad te gooien.

‘Pfff. Dat haat ik wel aan jullie oorlog. Dat strikte pauzegedoe.’ Krystel zakt plotseling weer verveeld onderuit.

*

Jasmijn is nergens te bekennen als ik terugkeer op de afdeling. Geen idee waarom, maar het voelt onheilspellend. Ik kijk nog eens om me heen. De collega’s die al terug zijn van hun pauze zitten rustig te werken. Er klinkt wat geratel op een toetsenbord en het luide in- en uitademen van Tjibbe is tot hier te horen, een geluid waar ik inmiddels net zo aan gewend ben als het tikken van een klok. Maar verder is het stil. Jasmijns deur staat open en voor de zekerheid kijk ik nog een keer. Nee, ze is er echt niet en haar jas is ook weg. Alleen een vleugje Donna Karan herinnert aan haar eerdere aanwezigheid. Ik ben deze constante spanning beu. Er is meer dan voldoende spanning in mijn leven momenteel en ik kan dit er zó niet bij hebben, ik ben nog maar een millimeter verwijderd van de afgrond.

Het is al vier dagen geleden dat Hugo en ik ruzie hadden. En ook dat ik de mist in ging met Rik, maar dat terzijde. Rik is inmiddels geshift-delete uit mijn geheugen. Al vier dagen heb ik dus niets van Huug gehoord en ik ben er al zo aan gewend dat ik het nauwelijks zou geloven als er nu ineens een appje binnenkwam. Toch blijf ik het dwangmatig controleren. En niet alleen mijn telefoon. Ook mijn voicemail, mijn Hotmail, mijn Facebook en zelfs mijn Twitter, al zit hij daar niet eens op. Ik googel hem meerdere keren per dag en ik bedenk redenen waarom hij niet reageert, zoals dat zijn telefoon gestolen is of dat hij hem in het toilet heeft laten vallen. Dat kan niet, want ik zie dat hij een paar keer per dag zijn Whatsapp checkt, en daarom kwam daar vanmorgen de gedachte bij dat het misschien de dief van zijn telefoon is die een paar keer per dag kijkt. Het leek me niet heel waarschijnlijk. Daarna bedacht ik dat hij misschien zwaargewond in het ziekenhuis lag, eventueel met geheugenverlies. Ik zag alleen nergens op het stadsnieuws een melding van een ongeluk met een zwaargewonde man – gelukkig maar. Gisteren ben ik ook weer langs zijn flat gereden. Het leek alsof er licht aan was, maar ik kon het niet met zekerheid zeggen. Zijn auto was nergens te vinden. Maar ja, misschien was hij even naar vrienden of zijn ouders of een pizza halen. Gek word ik hiervan.

Ik plof in mijn bureaustoel, ontgrendel mijn beeldscherm en check mijn mailbox. Ik heb drie nieuwe berichten, waarvan er eentje direct mijn interesse wekt. Hij is van Jasmijn, voorzien van een rode ‘high priority’-markering en met de titel ‘Re: Notulen Managementoverleg’.

Beste Esmée,

Ik had je gevraagd om de notulen van het managementoverleg te corriegeren met mijn aanwijzingen, niet om me precies dezelfde terug te sturen met de opmerking dat je ze hebt aangepast. Welicht dacht je dat ik het niet zou merken, maar ik kan je vertellen dat ik zeer akuraat ben in dit soort dingen. In jouw geval getuigd het naast inaccuratesse van een slechte werkhouding en een grote onbetrouwbaarheid.

Ik begrijp dat de moelijke psychische fase die je momenteel doormaakt een vezachtende omstandigheid is, maar dit soort gedrag is absoluut niet te tollereren. Je onbetrouwbaarheid loopt de spuitgaten uit en het resente bericht dat je tegen iedereen buiten deze organisatie schijnt te vertellen dat je redactiechef bent bij Go Glam! in plaats van redactie-assistente, is alleen maar een ander en tevens verontrustend voorbeeld van de labiele geestelijke toestand waarin je verkeert.

Graag wil ik hier met je over praten, vandaag om 16.00 uur in mijn kantoor. 

Met vriendelijke groet,

Jasmijn

Moeilijke psychische fase? Ze is zelf gek! En slecht in spelling.

‘Spuitgaten’, whahaha! En ‘inaccuratesse’, is dat een bestaand woord? Pfff. Ik ben hier zó klaar mee. Eigenlijk is het vreselijk kinderachtig allemaal. Wie was hier ook al weer mee begonnen? O ja, dat was ik. Maar het moet stoppen. Vandaag nog. En dat is wat ik haar zal gaan vertellen om vier uur, in haar kantoor.

Als ik de mail wil sluiten, valt mijn oog op de geadresseerden. Zo te zien heeft Jasmijn hem niet alleen naar mij gestuurd, maar ook naar een paar anderen. Ik klik op het venster om te kijken naar wie precies. Dan schrik ik me rot. De lijst is eindeloos! Met trillende hand scroll ik erdoorheen, mijn handpalmen worden vochtig en mijn hart slaat wel twee slagen over. Die vuile takketrol heeft de mail naar iedereen binnen Moo Moo gestuurd. IEDEREEN! Zeg hallo, wie is hier nu labiel?! 

OVER IRIS HOUX

Iris Houx is geboren en getogen in Noord-Brabant. In 2010 begon ze met het schrijven van korte verhalen en columns. Ze publiceerde o.a. in Dagblad Metro, TPO Magazine, Viva en Esta en won diverse schrijfwedstrijden. Sinds 2013 is ze vaste columniste van Chicklit.nl, waar ze met haar humor en eigen stijl een grote groep vaste lezers aan zich weet te binden. Scoop! is haar debuutroman.

OVER SCOOP!

In Scoop! neemt schrijfster Iris Houx je mee in de wereld van Esmée Evers. Esmée verhuist naar de grote stad, waar ze een baan krijgt als redactiechef. Althans, dat vertelt ze haar vriendinnen, in werkelijkheid is ze redactieassistente. Haar leugentje is lastig vol te houden als één van haar vriendinnen haar bazin wordt bij hetzelfde magazine. Wanneer een bekende tv-ster noodgedwongen moet onderduiken, krijgt Esmée de kans zichzelf te bewijzen. Ze bedenkt een plan dat niet alleen de media op zijn kop zet, maar ook haar eigen carrière, vriendschappen en relatie...