Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Scoop!

Deel 43: 'Dit ziet er allesbehalve
geil uit.'

schrijfster

Iris Houx

E

Esmée en Jasmijn hebben zojuist hun interview met Kiona tot een goed einde gebracht. Yes! Met dit artikel gaan ze de show stelen! Maar als Esmée na afloop het hotel wil verlaten, stuit ze op een bizar tafereel dat zeker weten nóg beter materiaal is voor een vies en vunzig artikel, precies zoals baas Morris het graag ziet. Zal ze...?

Het interview ging veel te snel voorbij, maar wat een geweldige ervaring! Zeker toen Kiona ons op het laatst nog prees om onze ‘gewaagde vragen’. Deze keer had Jasmijn de tegenwoordigheid van geest om te antwoorden dat dat meer mijn werk was geweest dan het hare. 

Kiona complimenteerde me zelfs met mijn nagels. Die zijn namelijk gelakt met Kiona en Jay-Nay’s initialen in mooie krulletters. De vrouw van de nagelstudio bij wie ik me liet ontvallen dat ik naar de Jayona-bruiloft ging, stelde het voor als gimmick en ik vond het een leuk idee. Ik was verbaasd dat het Kiona was opgevallen. Nu moet ik wel zeggen dat ik tijdens het interview zo aandachtig naar haar zat te luisteren en met mijn hoofd dusdanig in mijn hand leunde dat de duim – waar de initialen het best op te zien waren – precies naar voren zat. Echt superstomtoevallig. 

Bij het afscheid gaf ik Kiona nog een doosje Leonidas-bonbons omdat ik ergens had gelezen dat ze daar gek op is, ook al had Jasmijn me een slijmjurk genoemd dat ik die had meegenomen. Kiona vond het erg attent. We babbelden even over chocolade en andere lekkere dingen en toen ik vertelde dat ik ergens het recept had van de espressobrownies van Starbucks, gaf ze me haar mailadres zodat ik het haar kon sturen. Ik heb het mailadres van Kiona! Dit moet ik snel aan Andrea laten weten. Helaas ben ik vergeten te vragen of ik nog een foto met haar mocht maken, want daar zou Andrea helemaal van uit haar dak gaan. 

*

Zodra we uit het zicht zijn, maken Jasmijn en ik een idioot vreugdedansje. Het zit erop en het ging goe-hoed! Jasmijn bedankt me nog een keer voor de vragen en ik zeg dat ze het zo vreselijk goed deed. Het voelt weer even als vroeger, toen er nog niets aan de hand was tussen ons. Het maakt me blij en tegelijkertijd doet het pijn omdat het waarschijnlijk nooit meer zo zal worden. Veel tijd om daarover na te denken heb ik echter niet. Jasmijn slaat al snel weer aan het bellen terwijl ze ondertussen als een waanzinnige op de knoppen van de lift staat te drukken. Als die niet snel genoeg komt, stormt ze via de trappen naar beneden terwijl ze roept dat ze ‘snel even wat dingen gaat uitwerken nu ze nog vers in haar hoofd zitten’. Ik ben blij dat ze enthousiast is. Dit kan een geweldig artikel worden. 

Ik druk nog maar een keer op de liftknop. Ondertussen zet ik mijn telefoon aan. Ik word instant blij als ik zie dat ik een appje van Hugo heb. Ik heb hem daarstraks een selfie gestuurd in onze ranzige hotelkamer, waar ik een vies gezicht trek naast de prullenbak met daarin dat überranzige tijdschrift. Ook een gore plek in de vloerbedekking was nog net in beeld. La vie glamour, had ik erbij gezet. Hij heeft een smiley teruggestuurd en daarna: Succes met het interview! Ik wil de telefoon aan mijn wang drukken, zo blij ben ik met dit eenvoudige berichtje en de simpele verbondenheid die ervan uitgaat. Ja, Hugo en ik, dat komt wel goed. Hij is die Limbotrut vast allang beu. Nog heel even en ik zie hem, we praten, we hebben geweldige goedmaakseks en we leven nog lang en gelukkig.

Ook Rik heeft gereageerd op mijn selfie. Sinds gisteren wisselen we af en toe appjes uit en deze foto leek me ook leuk om naar hem te sturen.

LOL! Gelukkig zit glamour in jezelf, zeker bij jou. :p en PS Rock ze vandaag met je interview! Benieuwd naar het resultaat.

Ook leuk. 

Ik druk maar weer een keer op de liftknop want het duurt inderdaad wel erg lang. Ik beantwoord Rik met Waar ben je? Wat doe je? Het is een terugkerend grapje aan het worden.

Ik zie dat Rik vrijwel meteen online komt. Het duurt een seconde of tien, maar dan komt er een foto binnen. Rik in een – hoe kan het ook anders – hoody, een lichtblauwe deze keer, met een oranje opdruk. Deze keer heeft hij de capuchon over zijn hoofd getrokken, een paar lokken komen eronderuit. Hij zit aan een rommelig bureau, waarschijnlijk op kantoor. Weinig glamour hier, heeft hij eronder geschreven.

De lampjes boven de lift geven aan dat het ding op de vijfde verdieping staat, de bovenste. Wat is er aan de hand? Misschien zijn de schoonmakers op die verdieping bezig en hebben ze de lift geblokkeerd met hun poetskar, dat is op kantoor ook vaak het geval. Ik kan vier etages naar beneden gaan met de trap of ik kan een verdieping hoger gaan om die poetskar of wat het dan ook is aan de kant te trekken en vervolgens toch de lift nemen. Mijn luiheid en nieuwsgierigheid winnen het en ik begin de trap op te sjokken. Ondertussen pak ik weer mijn mobiel. 

En jij? heeft Rik geappt.

Ik toets het fotoknopje in om een selfie te nemen, om me heen kijkend waar ik dat eens zal doen. Niet in het trappenhuis. Ondanks de ook hier prachtige aankleding is het licht wat minder. Misschien beter in de lift.

Op de bovenste verdieping ziet alles er wederom poepchic uit (een smetteloos, dieprood tapijt met goudkleurige biezen en grote kroonluchters), maar nergens is iemand te zien, laat staan een schoonmaker of een poetskar. Maar als ik voor de lift sta hoor ik wel iets, een soort murmelend geluid. Wat is dat? Komt het uit de lift? Misschien werkt de knop op deze verdieping wel. Ik druk erop. Er klinkt een bonkig geluid, maar dan zetten de deuren zich in beweging. Hè, hè. 

Het murmelende geluid klinkt nu luider. Wat het precies is, wordt duidelijk zodra de liftdeuren zich volledig openen.

Van schrik deins ik achteruit. In een hoek van de ruime lift liggen twee mensen, een man en een vrouw. Door de spiegels aan de wanden lijken ze echter met zijn zessen te zijn. De vrouw herken ik direct. Het is Skank, een beginnende Nederlandse rapartieste en tevens een protegé van Jay-Nay, die toevalligerwijze ook degene is die boven op haar ligt.

Ik hap naar adem en probeer te ontdekken waar ik nu precies naar kijk en wat de situatie is. Gevaarlijk of niet? Lachwekkend of triest?

Het eerste waar mijn oog op valt zijn de enorme, ronde, chocoladebruine billen van Jay-Nay boven een afgezakte spijkerbroek. Nu lopen rappers wel vaker met afgezakte broeken natuurlijk, maar deze is wel heel ver naar beneden getrokken. Hij snuift en briest als een woest paard. Onder hem, in een rommeltje van kleding ligt een rood aangelopen Skank. Ook zij laat van zich horen met een soort ritmisch gehijg, wat een opluchting is; ik hoef geen 112 te bellen, ze is niet dood of ziek maar overduidelijk springlevend. Deze twee mensen zijn alleen maar iets aan het doen wat de meeste doorsnee mensen niet durven, in een lift, overdag. 

Ze zijn zo druk bezig dat ze totaal niet in de gaten hebben dat de liftdeuren geopend zijn. Ik zet een stap dichterbij. In een soort shock staar ik naar de bruine billen die omhoog en omlaag gaan, steeds sneller. Ja, ik moet wel in shock zijn, want even later sta ik te filmen. Instinctief heb ik mijn mobieltje op het bewuste tafereel gericht en met twee simpele duimbewegingen de opnamefunctie gestart. Met mijn vrije hand scherm ik de sensor van de liftdeuren af zodat deze zich niet sluiten. Waarom? Geen idee. Ik moet moeite doen om te blijven kijken. Dit ziet er allesbehalve geil of prikkelend uit. In films heeft zoiets altijd iets sexy’s. Zelfs in uitgelekte sextapes heeft het vaak iets semi-sexy’s, misschien omdat de meeste ‘slachtoffers’ stiekem best weten dat ze gefilmd worden, maar dit… Waarom willen mensen dit? Het ziet er hopeloos uit en het zou nog hopelozer moeten voelen. Skank zou het goed doen als lijk-in-lift in een derderangs crimi. Als ik niet beter wist, zou ik geloven dat ze gewurgd was door de grote, paarse push-up-beha die omhoog is geschoven tot vlak onder haar gezicht. Ze heeft haar ogen gesloten en haar hoofd ligt in een houding die nooit lekker kan liggen. Waarschijnlijk is ze vanuit een staande positie langs de spiegel naar beneden gezakt, want haar haren hechten zich nog boven haar tegen de spiegel, statisch. Maar geen nood dus, niemand is in nood. Ik bekijk het tafereel zo objectief mogelijk: de rode wangen van Skank, het geluid dat uit haar o-vormige mondje komt, de op-en-neer gaande billen van Jay-Nay. Man, wat heeft die gast een ritme. 

Ik blijf staren en ik blijf filmen alsof ik buiten mijn lichaam ben getreden. Ik, Esmée Evers, betrap hier even twee BN’ers, seksend in een lift, waarvan er minstens eentje vreemdgaat, aan de vooravond van zijn bruiloft. Het wil maar niet tot me doordringen. Film ik? Ja, ik film. De tijd loopt. Ik hoop dat mijn batterij niet opgaat. Ik hoop dat… O jee, Jay-Nay lijkt zijn hoogtepunt te naderen. Zijn billen gaan nog sneller en ik durf nu echt niet meer te kijken. Dit is zó geen Dr. Phil-momentje waarbij je niet wilt kijken maar ook niet weg kunt zappen. Dit is precies andersom. Te erg gewoon. Met mijn hoofd afgewend blijf ik mijn mobieltje richten. Ik hoor hoe Skank meegaat in het gehijg van Jay-Nay dat langzaam verandert in een soort geloei en gebrul. Hij mompelt iets onverstaanbaars en Skank mompelt iets terug in korte lettergrepen. Het eindigt in elk geval op ‘baby’, wat in deze context diverse betekenissen kan hebben, waar ik ook weer niet te veel over wil nadenken. Ik kijk om me heen. Nog steeds niets of niemand te ontdekken. 

Ik werp een snelle blik op mijn mobieltje. Richt ik nog goed? Ja. Filmt hij nog? Yep. Als het overduidelijk is dat ze hun piek bereikt hebben, haal ik mijn hand van de sensor en laat mijn mobieltje zakken. Terwijl de liftdeuren dichtsuizen stop ik de camera, sluit mijn mobieltje af en begin in een waas de trappen af te lopen. Met elke stap die ik zet probeer ik mijn gedachten op een rij te krijgen. Wat is me overkomen? Wat moet ik nu? Oh yeah, Morris zal hiervan smullen! Dit is precies wat Go Glam! nodig heeft om de verkoopcijfers – kuch – op te krikken. Dit is precies wat Morris bedoelde met ‘vies, vuig, vunzig’ en wat was het ook alweer nog meer? Ik begin te gloeien, nog meer dan ik al deed. Ik moet dit aan iemand kwijt! Nu. Jasmijn? Nee, niet handig. Andrea? Nee, die zou gek worden en in staat zijn haar idools telefoonnummer te achterhalen en het filmpje als bewijsmateriaal naar haar toe te sturen. Ze heeft nooit veel opgehad met Jay-Nay. Rik dan? O, wacht. Ik was met Rik aan het appen vlak voordat dit gebeurde. Even kijken waar we gebleven waren. Ik pak mijn telefoon weer.

Als ik bij ons gesprek kom, stokt mijn adem en ik struikel bijna over mijn eigen voeten. Door snel de leuning te grijpen, voorkom ik dat ik al stuiterend en rollend in de foyer van het Le Grand beland. Wat?! Ik heb WAT?! Hoe? Waarom? Ik knipper met mijn ogen en staar opnieuw naar mijn schermpje. Het is echt waar. Ik heb het filmpje van Jay-Nay en Skank naar Rik verstuurd! Godverdomme.

Over Iris Houx

Iris Houx is geboren en getogen in Noord-Brabant. In 2010 begon ze met het schrijven van korte verhalen en columns. Ze publiceerde o.a. in Dagblad Metro, TPO Magazine, Viva en Esta en won diverse schrijfwedstrijden. Sinds 2013 is ze vaste columniste van Chicklit.nl, waar ze met haar humor en eigen stijl een grote groep vaste lezers aan zich weet te binden. Scoop! is haar debuutromans.

Over Scoop!

In Scoop! neemt schrijfster Iris Houx je mee in de wereld van Esmée Evers. Esmée verhuist naar de grote stad, waar ze een baan krijgt als redactiechef. Althans, dat vertelt ze haar vriendinnen, in werkelijkheid is ze redactieassistente. Haar leugentje is lastig vol te houden als één van haar vriendinnen haar bazin wordt bij hetzelfde magazine. Wanneer een bekende tv-ster noodgedwongen moet onderduiken, krijgt Esmée de kans zichzelf te bewijzen. Ze bedenkt een plan dat niet alleen de media op zijn kop zet, maar ook haar eigen carrière, vriendschappen en relatie...

Van de partners van VROUW