Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Scoop!

Deel 46: 'Ik ben het, Esmée.
Degene die het filmpje heeft gestuurd.'

schrijfster

Iris Houx

V

Vorige week lazen we hoe Esmée onbedoeld de persconferentie van het aanstaande celebritybruidspaar op stelten zette; een actie die zelfs het tegenovergestelde teweeg bracht van wat ze van plan was. Maar Esmée zou Esmée niet zijn als ze de door haar veroorzaakte problemen netjes probeert op te lossen, helemaal zelf. 

‘Wow, man. Dat was heftig.’ Jasmijns pupillen konden niet groter zijn, al had ze twee xtc-pillen geslikt. ‘Eerst had ik niet in de gaten waarom die journalisten zich allemaal stonden te verdringen. Jij wel?’

‘Nee, ik ook niet,’ zeg ik afwezig. Ik druk een koud washandje tegen mijn neus en probeer tegelijk een slok te nemen van de thee die Jasmijn heeft gezet met het aangekalkte waterkokertje. We zitten op ons ranzige bed. Ongelofelijk hoe iets zo snel de wereld rond kan gaan, maar het kan. 

Journalisten doken meteen op het mobieltje van Kiona, dat nog aanstond en waarop het filmpje van Jay-Nay gewoon doorspeelde. Zonder geluid, dat wel. En dan is het blijkbaar een kwestie van inzoomen, opslaan en online gooien. Een halfuur en het gaat de hele wereld over. Nou ja, toch op zijn minst van Frankrijk naar Nederland.

De website die het filmpje als eerste online wist te gooien was helaas niet Go Glam! Martin heeft geen kans gehad het mobieltje te filmen, maar heeft wel het tumult van de overige journalisten rondom het mobieltje weten vast te leggen. Lekker belangrijk. Hij was er nog trots op ook. Nou, ik kan hem vertellen dat Morris daar heel anders over zal denken.

Jasmijn en ik hebben het filmpje zojuist ook aangeklikt. Hoewel er geen geluid bij zit en de beelden niet van superpixelkwaliteit zijn, is het duidelijk wat er gebeurt en wie de hoofdrollen spelen. Natuurlijk deed ik van ‘o’ en ‘ieeeks!’ en ‘aah’ alsof ik het voor het eerst zag, wat heel gek was. Het was sowieso raar om het terug te zien. Mijn filmpje was landelijk nieuws! 

Ik weet nu ook zeker dat ik heel blij ben dat ik Jasmijn niets heb verteld. Het zou te link zijn geweest. Ik kan maar één ding denken: ik mag hopen dat niemand, niemand anders dan Kiona zelf, ooit zal weten dat dit filmpje van mij kwam. Ik heb nu eenmaal de keuze gemaakt om het niet naar Morris, maar naar Kiona te sturen. En als uitkomt dat het filmpje van mij kwam, zal Morris balen want dan hádden wij als eerste het filmpje online kunnen gooien, maar is die kans hem door mij door de neus geboord. Dat betekent gegarandeerd dat hij me haat, nog meer dan hij al doet. En dat hij misschien op een of andere manier zijn enge harige benen gaat inzetten om mij te wurgen.

Jasmijns telefoon begint weer te bliepen. Ze springt op, neemt het aan en loopt ermee weg, de gang op. Ik kom ook van het bed en loop naar het raam. Daar duw ik de vergeelde vitrage opzij en kijk de straat op. Het is al donker, maar de lantaarnpalen schijnen een romantisch licht over de straten. Mensen lopen rond, goed ingepakt in warme kleding. Ze dragen tassen met boodschappen, misschien al kerstinkopen. Ze bellen, ze zijn gehaast. De wereld gaat gewoon door. Een sextape meer of minder is echt geen wereldschokkende gebeurtenis. Althans, niet voor hen. Wel voor iemand anders. En dat is mijn schuld. Ik heb iemand heel erg beschadigd. Twee of drie iemanden eigenlijk. Kiona, Jay-Nay en Skank. Waarom? Waarom deed ik het? Ik ben teleurgesteld in mezelf. Wat bezielde me? Zelf ben ik ook vreemdgegaan en leugentjes om bestwil waren tot voor kort mijn corebusiness. Waarom moest ik dan zo nodig de moraalridder uithangen bij anderen? Waar haalde ik het lef vandaan?

Ik schuif de vitrage weer voor het raam en draai me om. Diep vanbinnen weet ik het wel. Ik wilde Kiona behoeden voor mensen zoals ik: leugenaars en vreemdgangers. Maar wat heb ik in hemelsnaam veroorzaakt? Ik haat mezelf. En ik had nooit naar Rik moeten luisteren.

Alsof hij weet dat ik aan hem denk stuurt hij me een appje.

Waar ben je? Wat doe je?

Ik laat me op het bed vallen en begin nogal woedend terug te typen: 

Shitzooi! Dikke vette diarree!

Nou, zo intiem hoeft het nu ook weer niet.

Tegen wil en dank begin ik te grinniken. Hoe doet hij dat toch? Hij brengt me elke keer weer aan het lachen. Of aan het smelten. Kwaad worden op hem lukt gewoon niet.

Ik ben op mijn hotelkamer en de pleuris is uitgebroken. Ben je überhaupt al op internet geweest vandaag? Heb je al een roddelrubriek ge­opend?

Het duurt een poosje voordat Rik weer begint te typen.

Hallo zeg! Hoe kan dat? Je zou hem toch alleen naar Kiona sturen?

Ik leg het uit, in korte bewoordingen. Veel valt er natuurlijk niet over te zeggen. Het is gelekt. Punt. Mijn schuld. Dubbele punt. STOM RUND. Einde verhaal.

En nu?

Ik haal mijn schouders op, maar dat kan Rik natuurlijk niet zien. Ik begin aan de ranzige sprei te peuteren. Er zit een brandvlekje met een hard randje. Ik pulk en pulk. Het gaatje wordt steeds groter. De hele tijd heb ik al het gevoel dat ik naar Kiona moet. Mijn excuses aanbieden. Uitleggen. Misschien kan ik haar wel troosten, weet ik veel. Ik moet iets doen. Het is mijn schuld en ik kan niet gewoon mijn schouders ophalen en… Ja, wat? Ik moet naar Kiona. Of is dat een heel raar idee? Echt. Ik moet naar haar toe. Nu.

Ik ga naar Kiona, typ ik. Meteen sta ik op. Zodra ik op de gang ben hoor ik alweer een bliepje. Rik natuurlijk, die het uit mijn hoofd probeert te praten. Maar ik laat me hier niet van afbrengen. Dit hele drama is mijn schuld en het minste wat ik kan doen is mijn excuses aanbieden. Wellicht laat Kiona me niet binnen of wordt ze verschrikkelijk boos, maar dat is dan de prijs die ik moet betalen. Ik ben klaar met leugens, met gekonkel en ook met vreemdgaan trouwens. 

*

Wie is daar?’ Het is de lijzige stem van Kiona en ze klinkt verdrietig maar ook hoopvol. Misschien denkt ze dat Jay-Nay voor haar deur staat om dingen uit te leggen. Of zou hij ook binnen zijn? Bij haar? Mijn hart begint harder te kloppen. Daar had ik eerlijk gezegd geen rekening mee gehouden. Het was trouwens kinderlijk eenvoudig om hier te komen. De portier van het Le Grand knikte me vriendelijk toe en opende de deur voor me alsof hij me nog kende. Het was ook niet moeilijk om de suite van Kiona en Jay-Nay terug te vinden, het interview had daar vanmiddag immers plaatsgevonden. Vreemd genoeg was er niemand op de gang. Geen bewaker, geen manager. Ik kon zo doorlopen. Ergens wel jammer, want het had me wel leuk geleken om even met mijn perskaart te zwaaien. Maar goed, dit is beter.

Ik hoor geschuifel, volgens mij staat ze nu vlak achter de deur.

‘Ik ben het, Esmée. Degene die het filmpje heeft gestuurd.’

De deur gaat open en daar ben ik toch wel verbaasd over: het gemak waarmee ik toegang lijk te hebben tot een BN’er. Gewoon aankloppen en ze doen open. Ha!

Kiona kijkt om de deur. Ze is minder bleek dan daarstraks, al kan ik aan de uitgelopen make-up zien dat ze gehuild heeft. Ik weet niet of ze boos op me is en haar uitdrukking laat daar ook niet veel over los.

‘Mag ik binnenkomen?’

Zonder iets te zeggen doet ze de deur verder open. Ze kijkt me kort aan met een lege blik die recht door mijn ziel snijdt en stapt daarna opzij om me binnen te laten. Ongemakkelijk loop ik voor de tweede keer vandaag de suite binnen.

‘Het spijt me…’ begin ik.

Kiona is alleen. Jay-Nay is nergens te bekennen. Pfiew.

Kiona gaat op haar bed zitten en kijkt me aan. Ik blijf staan.

‘Nee, nee. Ik ben je juist dankbaar, Esther.’

‘Esmée,’ verbeter ik haar voorzichtig. Wat is dat toch met mijn naam, is die echt zo moeilijk?

‘Sorry. Esmée,’ herstelt ze. ‘Ik ben je dankbaar. Je had het rechtstreeks naar de pers kunnen sturen, maar dat deed je niet. Je wilde mij waarschuwen. Dat het alsnog mis is gegaan is niet jouw schuld. De timing was hooguit wat slecht.’

‘Sorry dus,’ zeg ik zachtjes.

Ze zwijgt even en kijkt me onderzoekend aan voordat ze verdergaat: ‘Tuurlijk. Het is vreselijk ellendig dat dit op straat ligt, maar eigenlijk is het ook Jay-Nay’s verdiende loon. Weet je…’ – ze verschuift even en trekt haar benen onder zich in een kleermakerszit – ‘ik denk dat dit de bevestiging is van iets wat ik al langer vermoedde. Wat niet wegneemt dat het ellendig is.’ 

Het valt me op dat ze helemaal niet klinkt als de Kiona van tv. Haar stem wel, maar wat ze zegt niet. Minder ‘fuck’ en ‘kut’ en meer eh… verstand, zeg maar.

‘Hij heeft me al vaker bedrogen. Tenminste, dat is wat mensen me probeerden te vertellen. Ik wilde het nooit geloven. De media schrijven zoveel, weet je. Ik ben eraan gewend dat negentig procent niet klopt, of gefotoshopt is, of gemanipuleerd. Zoals die keer dat Jay-Nay en ik uit eten waren geweest met Belay en Chamilla. Ze zijn goede vrienden van ons. Na afloop namen we afscheid van elkaar en ik kuste Belay gedag. Gewoon drie zoenen op zijn wang, zoals vrienden doen en zoals ik ook bij zijn vrouw had gedaan. Jay-Nay stond er nota bene bij! Maar ze knipten hem van de foto en deden alsof ik een intiem moment stond te hebben met Belay. Elke keer dat er geruchten over Jay-Nay uitbraken dacht ik dat het ook zoiets was. Hij had er ook steeds een aannemelijke verklaring voor. Ergens had ik wel een ongerust gevoel, maar dat drukte ik weg. Tot nu…’ Ze begint te snikken en brengt direct haar hand naar haar gezicht om de tranen weg te vegen. 

Ik kom in beweging en loop naar het bed. Voorzichtig ga ik naast haar zitten. Zodra ze haar hand weer heeft neergelegd, pak ik hem. Ik knijp er even in. Het ‘wow ik zit hier hand in hand met een ster’-gevoel blijft uit. Ik voel vooral medeleven en verdriet voor Kiona, alsof ze een vriendin is.

‘Kiona. Echt. Ik weet hoe zoiets gaat. Je wilt het niet weten totdat…’ Ik denk na. Waren er bij Hugo en Anouk eigenlijk ook signalen die ik achteraf gezien heb genegeerd? Ik weet het niet. Ik wil er nu even niet aan denken.

‘Je wilt het pas zien als het echt niet anders kan,’ zeg ik. 

Ze knikt. ‘Het is alleen…’ Ze snuft een keer. ‘Ik kan niet zomaar besluiten bij hem weg te gaan. Er speelt zoveel mee: mijn reputatie, mijn realityserie, de bruiloft.’ Als ze opkijkt zie ik dat de mascara van haar linkeroog is uitgelopen, precies in de vorm van een druppel, zo’n traantje dat criminelen wel eens getatoeëerd hebben.

O god, de bruiloft. Heel even vergeten. Als die niet doorgaat is dat echt vette pech voor Go Glam! Maar goed, dat wist ik. Dat risico nam ik.

‘Henri, mijn manager, zegt dat we hem gewoon door moeten laten gaan en dat hij het hele gedoe rond dat filmpje wel kan “wegmedialiseren” of zoiets. Hij gaat met allerlei tegenwerpingen komen dat het nep is. Gefotoshopt, bewerkt, in scène gezet, dat het gezicht van Jay-Nay nergens te zien is. Hij zal een smaad- en lasterclaim indienen bij elke website die het filmpje publiceert om het idee te versterken dat het allemaal nep is. En het zal hem ook lukken. Maar jij en ik weten dat dit echt is, dat het waar is.’ Ze laat mijn hand los en begraaft haar gezicht in haar handen. ‘Ik kan het echt niet,’ huilt ze. ‘Trouwen, bedoel ik.’

Ik ben verbaasd dat ze het überhaupt nog lijkt te overwegen.

‘Kiona!’ roep ik uit, alsof ik hier gewoon met Andrea zit. ‘Je kunt echt niet met die man trouwen. Denk na!’ Kan mij het schelen dat Go Glam! geen special issue heeft, dat Morris uit zijn vel springt en dat ik ook nog het risico loop dat hij erachter komt dat het allemaal mijn schuld is. Dit kan gewoon niet!

Kiona begint weer te huilen, harder dan net. Als een radeloos kind dat niet begrepen wordt door haar ouders. ‘Je weet niet hoe het is om mij te zijn.’ Ze haalt een keer gierend adem en houdt wanhopig haar handen op. ‘Mijn moeder regisseert mijn hele leven, samen met de producers van mijn realityserie. Ze schrijven alles voor me uit. En mocht er toch ergens iets niet helemaal gaan zoals gescript, dan poetst Henri het wel weg. Jay-Nay en ik zijn een publicitaire match made in heaven. We zijn een team dat elkaars carrière pusht. Elk afzonderlijk zijn we een stuk minder waard.’ Ze begint voorzichtig haar tranen te deppen met de mouw van haar panterprinttruitje, wat zinloos is geworden want haar ogen zijn inmiddels net twee inktvlekken. 

‘En toch… Ik hou ook van Jay-Nay. Denk ik… Hij laat me altijd geloven dat ik de mooiste ben, de beste en de coolste…’ laat ze er dan dromerig op volgen. Ik snap echt niks meer van deze vrouw. ‘Ik heb mijn moeder een kwartier geleden gesproken en die dringt erop aan dat ik gewoon ga trouwen. “Henri poetst het wel weg, schatje” waren haar woorden. En: “Alle mannen gaan vroeg of laat vreemd”, “Morgen is iedereen het weer vergeten”, “Denk aan je tv-serie”.’ Met stijgende geestdrift somt ze haar moeders quotes op. ‘Dat soort dingen. Mijn moeder is daar heel goed in, weet je.’

Nou, dat blijkt. Ik begin het ook bijna te geloven.

‘Nee, nee, nee, Kiona!’ zeg ik dan vastberaden. ‘Je moet doen wat jíj wilt!’

‘Maar hoe weet ik wat ik wil als ik de hele dag word geïndoctrineerd? Door Henri en mijn moeder? De media? En niet te vergeten Jay-Nay zelf? Ik weet niet meer wat ik wil. Soms weet ik niet eens meer wie ik eigenlijk ben. Wie ik écht ben, bedoel ik.’

‘Alles komt goed,’ hoor ik mezelf Andrea quoten. ‘Echt.’ Ik denk een poosje na en haal dan een keer diep adem. ‘Vraag bedenktijd. Stel het huwelijk in eerste instantie alleen uit. Zonder je af van alle personen die je net noemde en neem een paar dagen de tijd om uit te zoeken wat jij wilt, diep vanbinnen.’

Kiona kijkt me sprakeloos aan. Ik kan er niets aan doen dat de twee inktvlekken om haar ogen me even doen denken aan een ­rorschach-vlekkentest. Haar linkeroog heeft wel iets weg van een vlinder.

‘Ik weet niet of ik dat kan, hoor. Of ik dat durf. En hoe? Waar moet ik heen?! De pers weet me overal te vinden!’ Ze laat zich achterovervallen en ik doe hetzelfde. Samen staren we een poosje naar het plafond.

‘Alles komt goed,’ herhaal ik.

Ik voel zo met haar mee. Wat moet ze zich bedrogen en belachelijk voelen. Ze is gewoon de monddood gemaakte showpony van Jay-Nay en de marionet van haar geld- en aandachtsbeluste moeder. Haar hele doen en laten wordt geregisseerd en uitgezonden. Iedereen vergaapt zich aan haar in scène gezette leven en heel Nederland heeft een mening over haar. Een mening die helemaal niet klopt. Een mening waar ze bijna zelf in gaat geloven. En ze is zo’n mooi persoon. Dat weet ik zeker, dat vóél ik. Eigenlijk zou de wereld die kant van haar ook eens moeten leren kennen.

Op mijn ellebogen kom ik overeind. ‘Ik heb een idee.’ 

Over Iris Houx

Iris Houx is geboren en getogen in Noord-Brabant. In 2010 begon ze met het schrijven van korte verhalen en columns. Ze publiceerde o.a. in Dagblad Metro, TPO Magazine, Viva en Esta en won diverse schrijfwedstrijden. Sinds 2013 is ze vaste columniste van Chicklit.nl, waar ze met haar humor en eigen stijl een grote groep vaste lezers aan zich weet te binden. Scoop! is haar debuutroman.

Over Scoop!

In Scoop! neemt schrijfster Iris Houx je mee in de wereld van Esmée Evers. Esmée verhuist naar de grote stad, waar ze een baan krijgt als redactiechef. Althans, dat vertelt ze haar vriendinnen, in werkelijkheid is ze redactieassistente. Haar leugentje is lastig vol te houden als één van haar vriendinnen haar bazin wordt bij hetzelfde magazine. Wanneer een bekende tv-ster noodgedwongen moet onderduiken, krijgt Esmée de kans zichzelf te bewijzen. Ze bedenkt een plan dat niet alleen de media op zijn kop zet, maar ook haar eigen carrière, vriendschappen en relatie...

Van de partners van VROUW