Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Scoop!

Deel 47: 'Ik ga hem echt niet bellen hoor,
hij vermoordt me'

schrijfster

Iris Houx

E

Eerder lazen we hoe Esmée de oorzaak was van de afgelasting van de celebritybruiloft van het jaar, en dat terwijl haar baas rekende op een spetterende reportage. Gelukkig hoeft Esmée dit nieuws niet zelf aan Morris te brengen, Jasmijn is deze keer de klos. Maar waarom wil zij per se eerst een ander telefoontje plegen, en naar wie? Esmée besluit te gaan afluisteren. 

‘Godver! Heb je het al gehoord? De bruiloft is afgelast!’ Als ik de volgende ochtend na het ontbijt terugkeer in onze hotelkamer, staat Jasmijn met haar handen in haar zij voor me. ‘Afgelast!’ herhaalt ze nog een keer. ‘Lekker hoor!’

Ook dat nieuws concurreert dus al met de snelheid van het licht.

‘Uitgesteld, niet afgelast,’ corrigeer ik.

‘Whatever!’ Ze loopt door de kamer en is spullen bij elkaar aan het rapen. Ik zigzag ertussendoor richting het bed waar ik me op laat vallen.

‘Ik denk wel dat je Morris even moet bellen om te overleggen,’ zeg ik kalm, kalmer dan ik ben. Morris zal woedend zijn. Ik ben blij dat ik niet in Jasmijns schoenen sta, ook al zijn het de supermegategekgaafste pumps die ik ooit heb gezien. En alsjeblieft, laat haar of Morris of wie dan ook er nooit achter komen dat ik hier verantwoordelijk voor ben. Hoe krijg ik het toch altijd voor elkaar? In plaats van alleen mezelf in de nesten te werken met mijn leugentjes, slaag ik er steeds beter in om ook anderen mee te slepen in het kielzog van mijn ellende. Kiona, Jay-Nay, Skank (al heb ik over die laatste twee iets minder scrupules) en nu dus ook Jasmijn, Morris en eigenlijk de hele redactie van Go Glam!

‘Morris bellen. Waarom?’

‘Omdat hij onze baas is. Omdat hij onze vlucht en ons hotel betaald heeft met het idee dat wij een paar artikelen, nieuwtjes en foto’s zouden vergaren om het special issue mee te vullen, de editie die de verkoopcijfers weer omhoog moet laten schieten. Dáárom.’ Ik zeg het langzaam, alsof ik tegen een kleuter praat.

‘Tja. Geen bruiloft, geen special issue, hè. Dat zal Morris ook wel snappen.’ Ze kijkt me even aan met een schuin hoofd. ‘Esmée, ik ga hem echt niet bellen hoor. Het is zaterdagochtend! Misschien ligt hij nog wel in bed. Hij vermoordt me.’

‘Hij vermoordt je ook als je zonder overleg terugkeert.’

Ze gaat door met het verzamelen van spullen. Haar laptop, een exemplaar van Go Glam!, het snurkgebitje op haar nachtkastje. Ze aarzelt even en legt de laptop dan weer terug waar hij lag.

‘Oké dan, ik zal het doen. Ik bel hem zo,’ zegt ze, alsof ze het alleen doet om mij een plezier te doen. ‘Eerst even een ander telefoontje plegen.’ Ze zucht nog een keer, heel diep, om er zeker geen misverstand over te laten bestaan hoe weinig zin ze hierin heeft en loopt dan de kamer uit. Als ze voorbij de koffer komt, laat ze er nonchalant het tijdschrift en het snurkgebitje in vallen.

Ik ben benieuwd wie ze nu gaat bellen en waarom. Wat kan er belangrijker zijn dan Morris inlichten? En waarom doet ze dat op de gang? Dat doet ze de laatste dagen vaker. Ze wordt veel gebeld, vaak raakt ze er opgefokt of geïrriteerd door en het lijkt altijd over werk te gaan. Stom dat ik me dat niet eerder heb afgevraagd. Te veel met mezelf bezig waarschijnlijk, en moe en zo.

Toch heb ik al sinds we hier zijn het sluimerende gevoel dat er iets niet klopt en nu wil ik er wel eens het fijne van weten. Ik sluip naar de deur en zet die op een kier. Ze is naar het einde van de gang gelopen en drentelt daar al toetsend op haar mobieltje heen en weer.

Al vrij snel wordt er opgenomen aan de andere kant. Ik vang flarden op.

‘… Nee, afgelast, of uitgesteld. Whatever… Niets aan te doen…’ Zenuwachtig pulkt ze aan haar gezicht. ‘Er valt hier niets meer te halen nu. Het spijt me.’ 

Is ze nu toch Morris aan het bellen? Waarom mag ik dat dan niet horen? Of is het iemand anders? Haar manier van praten klinkt niet alsof ze tegen Morris praat. Te losjes. Maar wie is het dan?

‘Ja, nee. Ik weet dat het “dikke vette Scheisse” is, maar wat is het alternatief?’ hoor ik haar nu vragen.

Dikke vette Scheisse. Het was een term die Valerie vaak gebruikte. Valerie?! Ik schrik. En waarom schrik ik bij de gedachte aan Valerie? Omdat ik als de dood voor haar was misschien? Nee, het is meer. Ik probeer diep na te denken, wat niet echt lukt omdat ik nu eenmaal geen twee dingen tegelijk kan en ik ondertussen ook het gesprek wil blijven volgen.

‘Tuurlijk. Ik weet dat het de dood of de gladiolen was.’

De dood of de gladiolen, ook weer zoiets wat Valerie graag zei. Maar dat is raar. Waarom zou Jasmijn met Valerie aan het bellen zijn?

Jasmijn lijkt het gesprek nu af te ronden. Snel maar voorzichtig trek ik mijn hoofd terug. Mijn neus doet nog behoorlijk pijn en de blauwe plek is inmiddels paars geworden, die zit niet te wachten op gezelschap.

Met een gloeiend hoofd van alle gedachten loop ik terug de kamer in, waar ik me op het bed laat zakken.

Hoe zat dat eigenlijk met die foto van Rik waar Jasmijn en Valerie samen op stonden? In september al? Dat was toen ook al zo raar.

Ik pak mijn telefoon van mijn nachtkastje.

Waar ben je? Wat doe je? app ik.

Ik wacht even, maar zie hem niet online komen dus leg ik mijn mobiel weer neer.

Ik ijsbeer door de kamer, probeer na te denken, ik zoek naar puzzelstukjes. Waar is Valerie eigenlijk heen gegaan toen ze bij Go Glam! vertrok? Ik heb geen idee. Ze was een interim, die zijn er maar voor een zekere periode. Of heeft ze nog bepaalde banden met Go Glam!? En zo ja, waarom? Zou ze nog freelance voor ons werken? Het zou kunnen, maar dan is het wel vreemd dat ik daar niets van weet.

*

Jasmijn komt weer binnen, haar gezicht nog steeds op standje ‘geïrriteerd’.

Ik trek een neutraal gezicht en reik naar mijn telefoon als afleiding.

Ze kijkt me even kort aan om te bepalen waar in de ruimte ik me bevind. Als ze dat heeft vastgesteld, gaat ze naar de kast, maakt hem open en begint haar koffer naar buiten te trekken.

‘Luister. Ik krijg Morris niet te pakken en ik heb net even wat rondgebeld. Er is een redelijk goedkope vlucht over een paar uur. We kunnen vanmiddag al weer thuis zijn als we willen.’ Ze gaat op het bed zitten en begint haastig haar pyjama op te vouwen. ‘Hebben we tenminste ook nog wat aan ons weekend,’ voegt ze eraan toe terwijl ze de pyjama in de koffer gooit.

Ik kijk haar vertwijfeld aan. ‘Meen je dat, Jas? Ga je echt terug zonder overleg met Morris?’

‘Eh… ja!’ Ze draait zich naar me toe en begint op haar vingers te tellen: ‘Eén: de bruiloft is afgelast, dus meer artikelen of informatie hoeven we hier niet te verwachten. Twee: Morris neemt zijn telefoon niet op. En drie: als ik die vlucht nog wil halen, moet ik nú naar de airport.’

Daar valt weinig tegen in te brengen, dat snap ik. Toch zijn er bepaalde dingen die me tegenhouden. Kiona bijvoorbeeld.

‘Wat is er nu, Es? Ga je echt niet mee? Waarom wil je in godsnaam nog blijven?’ Ze gebaart om zich heen. ‘Hier, in dit ranziger dan ranzige schimmelhok?’

Ik strijk door mijn haar. ‘Ik… Ik weet het niet. Misschien kan ik toch nog proberen of ik Kiona of Jay-Nay of iemand van hun entourage te spreken kan krijgen? Wat quotes verzamelen, misschien een foto maken?’ 

Jasmijn staat op en loopt naar het badkamertje. ‘Die foto zul je dan zelf moeten maken, want Martin is ook al aan het inpakken,’ roept ze terwijl ze zo te horen haar toiletartikelen bij elkaar aan het rapen is. ‘Dat hele special issue gaat niet door. Don’t you get it? Dus ook dat geweldige interview van mij niet!’

‘Nou, dat…’

‘Kom op, Esmée. Moet ik echt alleen? Alleen met Martin?’ Ze spreekt zijn naam uit alsof hij een veelpotig insect is. Dat is hij niet, wel oersaai.

Doe gewoon wat Jasmijn zegt, dan komt alles goed, klinken Morris’ woorden in mijn hoofd. Echt niet. Hij heeft betaald voor dit reisje, hij zou ook willen dat we er álles uit haalden. En dat is wat ik zal doen. Ik kan trouwens niet eens weg, niet voordat ik weet of Kiona ingaat op het idee dat ik haar gisteren heb voorgelegd. 

Ik schraap mijn keel. ‘Sorry, Jas. Ik blijf,’ zeg ik gedecideerd.

‘Oké.’ Ze zingt het op zo’n irritant toontje waaruit duidelijk blijkt dat ze me voor gek verklaart. Ze haalt haar schouders op en gooit nog een laatste kledingstuk in haar koffer voordat ze hem dichtklapt. ‘Zelf weten.’ 

Over Iris Houx

Iris Houx is geboren en getogen in Noord-Brabant. In 2010 begon ze met het schrijven van korte verhalen en columns. Ze publiceerde o.a. in Dagblad Metro, TPO Magazine, Viva en Esta en won diverse schrijfwedstrijden. Sinds 2013 is ze vaste columniste van Chicklit.nl, waar ze met haar humor en eigen stijl een grote groep vaste lezers aan zich weet te binden. Scoop! is haar debuutroman.

Over Scoop!

In Scoop! neemt schrijfster Iris Houx je mee in de wereld van Esmée Evers. Esmée verhuist naar de grote stad, waar ze een baan krijgt als redactiechef. Althans, dat vertelt ze haar vriendinnen, in werkelijkheid is ze redactieassistente. Haar leugentje is lastig vol te houden als één van haar vriendinnen haar bazin wordt bij hetzelfde magazine. Wanneer een bekende tv-ster noodgedwongen moet onderduiken, krijgt Esmée de kans zichzelf te bewijzen. Ze bedenkt een plan dat niet alleen de media op zijn kop zet, maar ook haar eigen carrière, vriendschappen en relatie...

Van de partners van VROUW