Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Scoop!

Deel 48: 'In gedachten sta ik even stil bij de
krankzinnigheid van dit moment'

schrijfster

Iris Houx

E

Eerder lazen we hoe Esmée bij Kiona op bezoek ging na het drama met de sextape, en een plan bedacht om Kiona te helpen uit deze door haar veroorzaakte ellende. Maar wat voor plan heeft Esmée dan precies? En zou het deze keer wél goed gaan? 

En hier zijn we dus, Kiona en ik. In Avier Achterbeek. Midden in de nacht, doorweekt, bepakt en bezakt lopen we op onze tenen achter een gespikkelde paddenstoel aan de trap op naar haar zolderkamer. Andrea eerst, dan Kiona, en daarna ik. Alle drie zeulen we wat van Kiona’s spullen mee. Volgens mij heb ik de koffer met de schoenen, jezus wat is dat ding zwaar. Karma natuurlijk, dit hele gedoe is allemaal mijn schuld en het verstoppen van Kiona op de zolder van Andrea was ook geheel mijn idee. Gek genoeg hoefde Kiona er niet eens lang over na te denken. Blijkbaar ben ik heel overtuigend, of zo. Of ze was echt wanhopig, dat kan ook. 

Ik kijk naar de enorme kont voor me – Kiona’s billen zijn haar belangrijkste marketingtroef: groot maar afgetraind, in staat iedere man te hypnotiseren – en sta in gedachten stil bij bij de krankzinnigheid van dit moment. Een maand geleden zou ik mezelf en iedereen die me dit probeerde te vertellen voor gek hebben verklaard: ik, Esmée Evers, een doodgewoon meisje uit het kleinste gat van Brabant die een soort van bevriend is geraakt met Kiona, dé realityster van Nederland, en die haar zelfs in het geheim onderbrengt in haar geboortedorp. Te bizar voor woorden! 

Het is niet bepaald toeval natuurlijk, voor zover toeval bestaat. Ik heb hier zelf een aandeel in gehad, ook al was het onbewust. Het is mijn schuld dat Kiona moest vluchten. Want laten we wel wezen, in feite was alles begonnen met dat ene leugentje om bestwil. Een piepklein leugentje dat als een sneeuwbal was gaan rollen en langzaam een steeds grotere bal vormde die uiteindelijk een nietsontziende lawine veroorzaakte die niet alleen mij, maar ook aardig wat mensen om mij heen had meegesleurd. Wat een hoop onnodige slachtoffers waren er gevallen. 

Als ik dat leugentje over mijn baan eerder had opgebiecht was er niets aan de hand geweest. Dan had Andrea me nooit ter afleiding meegenomen naar dat vrijwilligerscomité, dan had ik Rik nooit ontmoet, was ik nooit vreemdgegaan, had ik nooit gedonder gekregen met Hugo. Bij de gedachte aan Rik voel ik even een steek ter hoogte van mijn hart, maar dat kan ook gewoon door het traplopen komen, we zijn nu bijna op de bovenste verdieping en ik heb nooit een goede conditie gehad. Wat Hugo betreft weet ik gewoon zeker dat het allemaal wel goed zal komen, wij horen bij elkaar. Dat hij vreemd is gegaan is ook deels mijn schuld. Omdat ik zo bezig was met het gezeik op mijn werk en het gedoe met Rik heb ik te weinig aandacht gehad voor onze relatie en voor zijn behoeften, geen wonder dat hij zijn heil elders ging zoeken. Maar vanaf nu is dat allemaal verleden tijd. 

Oké, leugen of niet, Jasmijn zou nog steeds mijn baas zijn geworden, maar dingen zouden wel anders zijn gelopen. Misschien waren we nog gewoon vriendinnen. Die hele kantooroorlog zou nooit plaatsgevonden hebben, Morris zou me niet met Jasmijn naar Parijs gestuurd hebben en daar was nooit gebeurd wat nu wel gebeurd was: hetgeen niet alleen mijn eigen leven, maar vooral dat van Kiona, en in mindere mate dat van Andrea, volledig overhoop heeft gegooid. Ik heb er een puinhoop van gemaakt. 

We zijn aanbeland op de overloop. Leunend tegen de balustrade sta ik lichtelijk uit te hijgen terwijl ik Andrea en Kiona bekijk met alle spullen die we de trap op hebben gezeuld, en ik neem me voor dat het moet stoppen. Hier en nu. Dit alles is door mij veroorzaakt en het is mijn verantwoordelijkheid het op te lossen. Ik ga mijn leven weer in eigen hand nemen en daar heb ik niemands hulp bij nodig. Andrea en haar quotes niet, Jasmijn en de andere meiden niet, Rik en zijn smeltlachje: ook niet. Geen probleem zo groot of Esmée lost het op. Zelf.

Over Iris Houx

Iris Houx is geboren en getogen in Noord-Brabant. In 2010 begon ze met het schrijven van korte verhalen en columns. Ze publiceerde o.a. in Dagblad Metro, TPO Magazine, Viva en Esta en won diverse schrijfwedstrijden. Sinds 2013 is ze vaste columniste van Chicklit.nl, waar ze met haar humor en eigen stijl een grote groep vaste lezers aan zich weet te binden. Scoop! is haar debuutroman.

Over Scoop!

In Scoop! neemt schrijfster Iris Houx je mee in de wereld van Esmée Evers. Esmée verhuist naar de grote stad, waar ze een baan krijgt als redactiechef. Althans, dat vertelt ze haar vriendinnen, in werkelijkheid is ze redactieassistente. Haar leugentje is lastig vol te houden als één van haar vriendinnen haar bazin wordt bij hetzelfde magazine. Wanneer een bekende tv-ster noodgedwongen moet onderduiken, krijgt Esmée de kans zichzelf te bewijzen. Ze bedenkt een plan dat niet alleen de media op zijn kop zet, maar ook haar eigen carrière, vriendschappen en relatie...