Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Scoop!

Deel 50: ‘Het leven gaat door,
BN’er of geen BN’er op je zolder’

schrijfster

Iris Houx

V

Vorige week lazen we hoe Esmées gesprek met Hugo anders verliep dan ze had verwacht. Vette pech, maar het leven gaat door. Zo is er tv-ster Kiona, die zich op Andrea's zolderkamer schuilhoudt voor de pers. Ze heeft het daar prima naar haar zin, maar Esmée maakt zich zorgen: hoelang kunnen ze haar nog verborgen houden? 

Gadver. Ik wil helemaal geen ‘gevoelens herschikken’. Ik wil geen pauze en ik wil al helemaal niet nadenken. Ik ben geen stoofschotel die een poosje moet sudderen, of een knieblessure die na een week rust weer vooruit kan. Dit ben ik, dit zijn wij, Esmée en Hugo! Ik ben echt van slag.

Een weekje pauze, sjonge. Eerlijk gezegd was dat wel het laatste waar ik aan had gedacht. Ik zeg het eerlijk: ik ben hier heel, heel chagrijnig van. Dit is geen ‘Bah, mijn haar zit vreselijk’ of een ‘Jezus wat een puist zit daar op mijn wang, ik denk dat ik maar thuis blijf vandaag’. Nee, dit is een heel gezicht vol met puisten en een kaalgeschoren hoofd en dan zijn we nog lang niet in de buurt, zo diepchagrijnig. 

Harder dan nodig is stamp ik de trap op bij Andrea. Zoals altijd ben ik via de achterdeur gekomen en heb ik eerst Andrea’s ouders gegroet, wat deze keer gelukkig kort kon omdat Ed ernstig verdiept was in zijn Kooi- en Volièrevogels Encyclopedie en Thea in de keuken druk groenten stond te snijden voor het huiskamerrestaurant. 

Buiten adem sta ik voor de deur van Andrea’s zolderkamer. Het eerste wat ik zie als ik die na een kort klopje open, is Kiona. In een vaalblauw huispak van Andrea zit ze op de doorgezakte bank met haar voeten op het wankele salontafeltje. Ze steekt haar hand een keer naar me op, waarna ze hem direct in een zak paprikachips stopt. 

Andrea zit onder het schuine dak aan haar ieniemienie bureautje achter haar laptop met een koptelefoon op haar hoofd. ‘Hoi Es! Sorry, ik moet dit even afmaken.’ 

‘Ga rustig verder.’ Ik maak een wuivend gebaar. Het is duidelijk dat het verschaffen van geheim onderdak aan een realityster – haar grote heldin zelfs – na slechts een dag zijn glans al heeft verloren. Pragmatisch als Andrea is, is ze al weer snel overgegaan tot de orde van de dag. Het leven gaat door, BN’er of geen BN’er op je zolder.

En Kiona lijkt zich ook aardig thuis te voelen. Ook ik vind het eigenlijk niet bijzonder meer. Leuk, dat wel. Kiona is aardig en sympathiek, het is gewoon alsof Andrea en ik er een vriendin bij hebben. Haar aanwezigheid in deze doodnormale omgeving doet je gewoon vergeten dat ze eigenlijk een BN’er is. 

‘Alles goed hier? Nog niet ontdekt?’ vraag ik. 

Kiona schudt haar hoofd. ‘En? Hoe ging het?’ vraagt ze daarna met een volle mond. Ze klopt naast zich op de bank en veegt haar mond af aan haar mouw, wat ze zo te zien al vaker gedaan heeft, hij is helemaal oranje. 

Ik plof neer, zo hard dat ze bijna de lucht in vliegt. ‘Liefde zuigt,’ zeg ik nadat ik wat lucht uit mijn longen heb laten ontsnappen. ‘Shit. Merde. Dikke vette hondenkak.’ 

‘Joh! Vertel? Watskeburt?’ Ze houdt me de zak chips voor. Ik graai erin. 

‘Nou, je gelooft het dus niet. Hij wil een pauze. Een páúze! Ik ben, ik voel, ik voel me…’ Ik prop de chips in mijn mond. ‘I wee nie woe i me woel!’ Ik kauw en slik. ‘Eerst laat hij me langskomen en doet hij lief en begripvol en opbiechterig en dan ineens: BAM! Een pauze. Van een week nog wel!’ 

‘Ik denk dat je boos bent,’ analyseert Kiona terwijl ze haar mond weer afveegt aan haar mouw. 

‘Weet je, in mijn hoofd waren er twee scenario’s,’ ga ik verder. ‘Hij zou óf boos zijn en het was uit óf we zouden elkaar vergeven, een heerlijke avond beleven en een geweldige rest-van-ons-leven. Wat nu is gebeurd, kwam gewoonweg niet voor in mijn draaiboek.

Eén: we gaan niet samenwonen; tegenvaller. Twee: we gaan een week pauze houden; catastrofe! En zeg eerlijk: klinkt dat niet gewoon als een “uitstel van uitmaken”? Zo van: “Hé, ik wil het niet meteen zeggen want ik heb er nu niet zoveel zin in, maar ik zeg dat dit een pauze is en straks dump ik je gewoon via een appje”?’ 

Kiona gaat er eens goed voor zitten en trekt haar benen onder zich. ‘Nee, dat denk ik eigenlijk niet.’ Ze denkt even na. ‘Wat denk jij, Dré?!’ roept ze tegen Andrea’s rug. 

‘Nee joh, zij weet niks van liefde,’ onderbreek ik Kiona. ‘O, sorry Dré, dat kwam er lulliger uit dan ik bedoelde.’ 

‘Oké, oké.’ Andrea die zich net had omgedraaid gooit haar handen in de lucht en draait weer terug. ‘Ik bemoei me er niet mee.’ 

Shit, wat bezielde mij? Dat was echt onaardig. ‘Echt, sorry!’ zeg ik nog een keer tegen haar rug. Maar ze haalt haar schouders op en zet haar koptelefoon weer op. ‘O, trouwens. Dré. DRÉ!,’ roep ik als ze me niet lijkt te horen. ‘Jack en Timo kunnen niet. Kreeg vanmiddag een mailtje terug, hartstikke volgeboekt. Wat ik al dacht dus. Maar hun manager zou ons op de reservelijst zetten.’

Als Andrea niet reageert, kijk ik naar Kiona. ‘Fijn. De reservelijst, daar hebben we wat aan zeg. We hebben ze zondag nodig, niet op een of andere reservedatum.’ Ik sla mijn ogen even ten hemel. 

‘Waar is het voor dan?’ 

Ik vertel haar over ons dorpsfeest en dat we in de vrijwilligerscommissie zitten. ‘Kortom: saai,’ besluit ik met een wegwerpgebaar. 

‘Nee! Helemaal niet!’ roept ze. ‘Vertel meer. Dit soort dingen vind ik juist leuk. Kleine dorpjes en braderietjes en soosjes en al die kneuterigheid hebben me altijd enorm gefascineerd.’ 

Ik glimlach. ‘Gefascineerd’ is een woord dat Kiona de realityster nooit gebruikt zou hebben. 

Kiona kent zoiets natuurlijk helemaal niet, bedenk ik. Ze komt uit een stad, is gewend aan luxe en chique feesten. Ze zou zich rot lachen om een dorpsfeest in een tent of iets met hooibalen, klederdracht of zeskampen. 

Andrea, die blijkbaar toch heeft zitten luisteren, draait zich nu om: ‘O ja, over dat feest gesproken: het is goed dat je er bent, Esmée. Jij moet straks nog even langs Rik om wat materialen af te geven.’ 

‘Oké,’ zeg ik. En tegen Kiona: ‘Ook dat nog.’ 

Als Kiona met haar wenkbrauwen fronst, begin ik het hele verhaal te vertellen over Rik, compleet met alle details (de nette, althans). Wat moet ik anders? De avond is nog jong, jonger helaas dan ik hem van tevoren had ingeschat, ik heb geen zin om naar huis te gaan en de chips smaken me prima.

Het voelt op de een of andere manier ook heel vertrouwd met Kiona. We vertellen en lachen en wisselen anekdotes uit. Kiona vertelt ook over Jay-Nay en het voelt echt alsof we elkaar al jaren kennen. Op een gegeven moment betrap ik me er zelfs op dat ik de uitdrukking ‘jou kennende…’ gebruik, terwijl ik haar in feite nog maar een dag of twee ken.

Eigenlijk hebben we veel met elkaar gemeen. We zitten in elk geval in hetzelfde schuitje: in een soort pauzefase van onze relatie. Al lijkt die van Kiona me eerlijk gezegd behoorlijk definitief, maar daar lijkt zij zich vooralsnog niet erg druk over te maken.

Toen ik net vroeg of ze al weet hoe het nu verder moet tussen haar en Jay-Nay, haalde ze nonchalant haar schouders op en zei iets over dat dat nu niet haar eerste prioriteit was. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het haar goeddoet om een tijdje weg te zijn van alles en iedereen die haar leven tot in het kleinste detail wil regisseren. Hier kan ze even op adem komen, zichzelf zijn.

Ja, dat was een goed idee van mij, al zeg ik het zelf. Een geniaal idee. Ik breng mezelf en anderen misschien in de problemen, maar ik los het ook weer altijd zelf op. Ik ben goed bezig. Daar heb ik geen ‘Alles komt goed’ of een overdosis zweefquotes van Andrea voor nodig. Gewoon mezelf zijn. Ha! Nu alleen nog even dat probleem met Huug zien te tackelen.

Nou ja, eigenlijk is er natuurlijk niet echt een probleem. Simpelweg de week uitzitten. Gelukkig heb ik de komende dagen meer dan genoeg te doen, dus als het een beetje meezit vliegt de tijd.

‘Pfff, ik ben misselijk.’ Kiona gooit de lege chipszak op tafel. ‘En toch zou ik nog best iets lusten. Iets wat geen chips is.’ Ze zakt onderuit. ‘Andrea?’ vraagt ze poeslief. Ik kan me vergissen, maar met een lichtelijk geïrriteerd gebaar trekt Andrea de koptelefoon van haar hoofd. ‘Heb je nog ergens wat te eten? Misschien van die lekkere worteltjestaart van je moeder?’ gaat Kiona onverstoorbaar verder.

Kiona is natuurlijk volledig op Andrea aangewezen. Ze kan nergens heen, niet eens de zolderkamer af, want zelfs Andrea’s ouders mogen niet weten dat ze hier zit. Dat zou te link zijn. Dré heeft Kiona speciale slofjes gegeven zodat ze geen geluid maakt tijdens het lopen, van die Spaanse sloffen die ik vroeger altijd van Sinterklaas kreeg (jammer dat ik Kiona’s gezicht niet heb gezien toen Andrea ze overhandigde).

De tv mag alleen aan als Andrea er is en ook het toilet kan alleen doorgespoeld worden als Dré thuis is, want dat is tot beneden te horen. Ik vraag me maar niet af hoe dat er in de praktijk precies aan toegaat. Het is dat ik met eigen ogen heb gezien dat Kiona zich hier als een vis in het water voelt, anders zou ik de term ‘mensonterend’ gebruiken.

Maar Dré is werkelijk een schat. Na de eerste schok heeft ze zich geweldig geschikt in haar rol van beroemdhedenverberger. Ze doet wat ze kan, smokkelt eten naar boven dat over is uit het huiskamerrestaurant, heeft haar bed afgestaan aan Kiona terwijl ze zelf op een luchtbed slaapt en ze gunt Kiona zoveel mogelijk privacy. 

Andrea hijst zich omhoog uit haar bureaustoel. ‘Ik zal even kijken of ik nog wat kan regelen, oké?’ 

Zodra Andrea weg is, draai ik me naar Kiona: ‘Wat is het toch een schat, hè? Maar wat denk je: kun je het een beetje volhouden hier?’ 

Kiona knikt overtuigd: ‘Ik weet niet waarom, maar ik vind het heerlijk hier! Die rust, die anonimiteit. Niemand die aan mijn hoofd zeurt of mijn gedachten probeert binnen te dringen. Ik doe dingen die ik anders nooit doe. Andrea heeft me leren patiencen! En ik heb een kookboek ingekeken. Iets met macrobiotisch voedsel, zodra ik weer thuis ben ga ik het proberen.

En Andrea heeft humor. Vooral vlak voordat ze in slaap valt. Dan zegt ze allemaal van die rare, onsamenhangende dingen.’ 

Ik lach van herkenning. Ik weet precies wat Kiona bedoelt. An­drea maakt rare onsamenhangende zinnen als ze moe wordt. Dat ze morgen niet moet vergeten haar tokken uit haar sas te halen, of dat ze bang is voor de groenten in de gordijnen. 

De vraag hoelang we haar hier verborgen gaan houden, stel ik maar even niet. Op mijn aanraden heeft Kiona haar moeder een berichtje gestuurd dat ze veilig is, dat ze een paar dagen wil nadenken en dat niemand haar hoeft te komen zoeken. Ik bedoel, dadelijk worden Andrea en ik nog aangeklaagd voor vrijheidsberoving of zo.

Om ervoor te zorgen dat niets haar locatie kan verraden, hebben we ­Kiona’s mobieltje uitgeschakeld en voor de zekerheid ook de functie van ­-Facebook die aangeeft vanaf waar je iets post. Feit blijft dat ze hier niet eeuwig kan blijven. 

 

OVER IRIS HOUX

Iris Houx is geboren en getogen in Noord-Brabant. In 2010 begon ze met het schrijven van korte verhalen en columns. Ze publiceerde o.a. in Dagblad Metro, TPO Magazine, Viva en Esta en won diverse schrijfwedstrijden. Sinds 2013 is ze vaste columniste van Chicklit.nl, waar ze met haar humor en eigen stijl een grote groep vaste lezers aan zich weet te binden. Scoop! is haar debuutroman.

OVER SCOOP!

In Scoop! neemt schrijfster Iris Houx je mee in de wereld van Esmée Evers. Esmée verhuist naar de grote stad, waar ze een baan krijgt als redactiechef. Althans, dat vertelt ze haar vriendinnen, in werkelijkheid is ze redactieassistente. Haar leugentje is lastig vol te houden als één van haar vriendinnen haar bazin wordt bij hetzelfde magazine. Wanneer een bekende tv-ster noodgedwongen moet onderduiken, krijgt Esmée de kans zichzelf te bewijzen. Ze bedenkt een plan dat niet alleen de media op zijn kop zet, maar ook haar eigen carrière, vriendschappen en relatie...