Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Scoop!

Deel 52: 'Alles is anders nu er
een prijs op Kiona's hoofd staat'

schrijfster

Iris Houx

E

Eerder lazen we hoe Esmées baas een promotie in het vooruitzicht stelde voor degene die als eerste de verblijfplaats van de ondergedoken tv-ster Kiona achterhaalde. Gelukkig heeft Esmée met zichzelf afgesproken dat ze voortaan altijd trouw en eerlijk zal zijn, en dat houdt ook in dat ze nooit een carrièremove zou proberen te maken ten koste van een vriendin. Toch...? 

Editors! Zul je net zien, zet ik de radio keihard om een beetje wakker te blijven, draaien ze precies dat ene nummer dat me aan Rik doet denken. Tuurlijk, ik kan van zender veranderen, maar dat doe ik niet. Ik sta mezelf een kort moment toe herinneringen op te halen terwijl ik me losweek uit de file, de afrit neem en vervolgens door de weilanden en boerderijen richting Avier rijd.

Ik ben benieuwd hoe het gaat met Kiona en met de algehele mediadrukte rondom haar verdwijning. Door de ene na de andere ad-hocklus en ook door mijn geresearch naar Valerie ben ik nog op geen enkele nieuws- of roddelsite geweest. Overigens heb ik niets kunnen ontdekken wat erop wijst dat Valerie op enige manier nog verbonden is aan Go Glam! Toen ik haar googelde vond ik alleen een afgeschermd Facebook-account met een lelijke foto waar ze veel te zonnebankbruin en geblondeerd in een veel te neongeel ski-jack poseert op een besneeuwde berghelling, en een LinkedIn-account dat alleen vermeldt dat ze communicatie- en marketingwerk doet, niet waar of bij welk bedrijf. En Rik kon zich helaas, zelfs na enige pressie, niet méér herinneren over die foto van Jasmijn en Valerie op een terrasje dan hetgeen hij al eerder verteld had.

Ik mijmer nog even door over Rik terwijl het nummer van Editors aan zijn outro begint. Beelden van hem in zijn boxershort en zijn gezicht heel dicht bij het mijne, het gevoel van zijn adem op mijn huid, zijn stem die kriebelt tegen mijn wang: haast ongemerkt, als een fade-out, verdwijnen ze. Toch houd ik een weemoedig gevoel. Of is ‘onbestemd’ een beter woord? Raar en onheilspellend is het in elk geval, alsof er iets naars staat te gebeuren, maar ik weet niet precies wat of wanneer.

Dat gedoe van vandaag op kantoor heeft me ook nogal uit mijn doen gehaald. Alles is anders nu er ineens een prijs op Kiona’s hoofd staat. Een promotie! Of een bonus, maar liever het eerste. En ik moet dus gewoon mijn kaken op elkaar houden! Tezamen met het hele gedoe rondom Hugo is dat momenteel wel heel veel van me gevraagd. Kan ik niet gewoon naar Morris stappen en vertellen dat ik inderdaad met Kiona in het vliegtuig zat? Dat ik haar zelfs heb helpen onderduiken? Dat ik gewoon wéét waar ze zit, tot zo’n beetje op de vierkante meter nauwkeurig? Zo dicht bij een promotie ben ik nog nooit geweest! In feite ben ik er maar een minuut van verwijderd, want dat is zo lang het maar hoeft te duren, maximaal. Ik klop aan, vraag Morris of hij even tijd voor me heeft en als hij me meewarig aankijkt (wat de verwachting is) verduidelijk ik dat het om de verblijfplaats van Kiona gaat, dan heb ik vast wel zijn volledige aandacht. Hij wijst naar de stoel tegenover hem, ik neem plaats en vertel simpelweg dat ze op een zolder in een vrijstaand huis in Avier Achterbeek zit. Hij zal lachen, maar het lachen zal hem snel vergaan als blijkt dat ik serieus ben. Hij zal het laten uitzoeken, het zal juist blijken en ik word redactiechef of wat dan ook voor moois. Een inspanning mijnerzijds van nog niet eens een minuutje.

Maar nee, dat kan niet. Dat kan ik echt niet maken ten opzichte van Kiona. Toch? Nee, dat kan gewoon niet. Kiona is zo blij en vredig en gelukkig daar in haar veilige coconnetje, zonder al die onbetrouwbare, mediageile geldwolven. Dat zou echt vreselijk fout en onethisch zijn. Tenzij… Tenzij ik iets verzin waardoor Kiona zelf ook wíl laten uitlekken waar ze zit. Een soort win-winsituatie creëren. Dat doet Hugo ook vaak met klanten, dat weet ik. En hij wordt er heel blij van. Zou ik dat kunnen? Kon ik Hugo maar bellen om het te vragen. En zijn stem even horen. Bah, nu ben ik instant miserabel. Wat duurt zo’n week toch vreselijk lang.

*

‘Yo! Hoe was het op kantoor vandaag?’ Kiona ligt op de bank in hetzelfde huispak als gisteren en ze is bezig met haar iPad. Andrea ligt in bed, een oor met daarin een felgeel oordopje steekt door een bos warrig haar. Die zal wel nachtdienst hebben gehad. Op het salontafeltje staat een opgezet speelbord Risk. Zo te zien is Andrea aan het winnen, want zij wil altijd met rood spelen en die legers zijn overduidelijk in de meerderheid.

Ik gooi een drogisterijtasje naar Kiona met daarin harsstrips en een voorraadje van haar favoriete mueslirepen. Mueslirepen, nu vraag ik je. Ik dacht dat mensen altijd alleen maar zéíden dat ze die aten, om interessant en gezondachtig te doen of zo. Maar dat ze ze ook echt kochten en opaten: nooit verwacht.

Alsof ze mijn gedachten raadt, begint Kiona er direct eentje uit te pakken. Ondertussen trekt ze haar voeten op om plaats voor mij te maken.

‘Zelfde als altijd,’ lieg ik zodra ik ben neergeploft. Ik besluit nog maar even niets te zeggen over de ‘prijs’ die Morris op haar hoofd heeft gezet. Ik zet de tv aan en dim meteen het volume voordat ik begin te zappen.

‘Jij ook?’ Kiona houdt me een mueslireep voor. Ik moet me inhouden om haar hand niet weg te slaan, ook al heb ik vandaag nauwelijks gegeten. Dat krijg je van ludduvuddu, het enige voordeel dat die semiziekte met zich meebrengt. Gelukkig heb ik nog genoeg noedelsoepjes in huis. Ik zal straks maar weer eens op de weegschaal gaan staan om te meten hoe erg mijn ludduvuddu precies is.

Ik laat de afstandsbediening plotseling zakken als we bij TLV Avenue zijn aangekomen. Achter het hoofd van presentator Lex is een levensgrote Kiona in beeld, de foto die meestal van haar wordt gebruikt en waarop ze nogal dik is opgemaakt en een knalroze bomberjackje draagt. Op zich geen raar beeld, maar wel nu ze hier gewoon naast me op de bank zit. Eigenlijk is de persoon op die foto heel anders dan de Kiona die hier naast me zit. Ik kijk opzij. Onderuitgezakt zit ze van haar mueslireep te peuzelen. Ze lijkt niet erg onder de indruk. Langzaam kauwt ze een hap weg terwijl ze de rest van de reep in de aanslag houdt voor de volgende.

‘De vraag die ons allemaal bezighoudt: Waar. Is. Kiona?’ Presentator Lex kijkt indringend de camera in en laat een dramatische pauze vallen voordat hij verdergaat: ‘Nederland is ontploft! Er zijn websites waar je voor een euro kunt gokken op haar verblijfplaats, er is een speciale Facebookpagina waar mensen hun ideeën en tips bundelen, en ook de welbekende complotdenkers zijn weer actief, maar daarover later meer. Kortom: wie haar vindt is binnen. Astronomische bedragen worden geboden voor de eerste foto van Kiona op haar onderduikadres, en het bedrag loopt alleen maar op hoe langer het duurt.’ Met een zwieper van zijn stoel draait hij zich naar een andere camera: ‘Aaron, kom d’r maar in. Is er al nieuws?’

Collega-op-locatie Aaron verschijnt in beeld, diep weggedoken in een rode sjaal. Op de achtergrond zien we de bekende witte villa van de familie Laseur.

‘We staan hier naast Carry Laseur die in de extra ingelaste uitzending vanmiddag al aangaf ook geen enkel idee te hebben waar haar dochter kan zijn. Slechts één appje ontving ze tot nu toe, waarin Kiona aangaf veilig te zijn, maar tijd nodig te hebben om na te denken. Vanwege dit levensteken en het feit dat Kiona zich vrijwillig heeft afgezonderd, concludeert de politie dat ze niet in direct gevaar verkeert. Ze wordt niet officieel als vermist aangemerkt, hoewel een woordvoerder van de politie desgevraagd aangeeft “de zaak met interesse te volgen”.’

Kiona’s moeder komt in beeld en is zichtbaar aangedaan. ‘Kiona, liefje. Niemand veroordeelt je. Laat me alsjeblieft iets weten.’ Ze snuft en drukt een zakdoek tegen haar ogen. ‘We zijn er om je te helpen.’

‘Die is gek,’ mompelt Kiona. ‘En dat ze kan acteren, weten we allemaal.’

‘Sorry, Aaron. Ik moet je hier onderbreken,’ klinkt de stem van Lex. ‘Er schijnt nieuws te zijn. Mimieke Sassen is zojuist aangeschoven hier in de studio.’

Aaron en Carry verdwijnen abrupt en Lex komt weer in beeld. Tegenover hem aan de desk zit een blonde vrouw met een hippe bril die vreselijk snel begint te praten:

‘Nou, Lex. Nieuws! Groot nieuws. De Facebookpagina van Kiona die dagenlang inactief was, lijkt weer in gebruik. De vraag is echter: is hij gehackt of is het Kiona zelf die deze updates post?’ Ze kijkt achter zich, waar nu een grote foto verschijnt van een wel heel bekend huispak en een blote voet met gelakte teennagels.

‘Is dit wel of is dit niet de voet van Kiona?!’ ratelt ze verder. ‘En zo ja: kunnen we uit de achtergrond afleiden waar deze foto is genomen? We zien een houten vloer, we zien een stukje van een…’

Ik werp een strenge blik opzij naar Kiona die rustig op haar muesli­reep kauwt. ‘Waarom?’

Kiona haalt haar schouders op. ‘Ik verveel me dood als jullie weg zijn.’

*

Harder dan nodig scheur ik de bebouwde kom van Avier uit. Bomen hellen over van de toch wel stevige wind die er woedt en die ook grip probeert te krijgen op mijn auto. Ik draai het volume van de radio nog wat hoger zodat ik dat fluitende geluid niet hoef te horen.

Het leek zo slim om Kiona’s opmerking over verveling als een bruggetje te gebruiken naar een gesprek over een mogelijke coming-out. Nou, niet dus. Ik moet nooit lifecoach worden, zoveel is duidelijk.

Het begon er al mee dat Kiona zeer verontwaardigd reageerde op mijn voorstel. Ze vond het nog steeds heerlijk daar op die zolder. De rust, de ruimte voor haar gedachten, de hese haan die haar elke ochtend wakker kraste, de boterhammen met pindakaas en jam die Andrea voor haar uit de keuken smokkelde (ze had nog nooit pindakaas gehad, kun je het je voorstellen?!), het was allemaal even halleluja. En het feit dat ze constant op tv was, gaf haar naar eigen zeggen een afstandelijke kijk op haar leven, een outsiders view. Ze zag ineens heel helder wat er allemaal mankeerde aan haar leven en hoe crazy het eigenlijk was. En ze had er nog steeds geen behoefte aan om Jay-Nay te spreken, laat staan een beslissing te nemen over hun toekomst. Nee, voorlopig wilde ze echt nog niet terug.

Ik begon nog over haar persoonlijk masseur en de privésauna met bubbelbad die ze thuis heeft en die ze toch vast wel heel erg moest missen, en nog subtieler probeerde ik haar ervan te overtuigen dat haar wenkbrauwen leken te snakken naar een therapiesessie bij haar favoriete wenkbrauwstylist, maar het mocht allemaal niet baten. Ze zat prima. Stiekem leek ze best te genieten van alle reuring die haar verdwijning teweegbracht.

Uiteindelijk kwam er nog een prettig gesprek uit voort, over hoe we allebei zo verschillend zijn en toch in veel dingen hetzelfde. We grapten en lachten (zachtjes, om Andrea niet te wekken) en Kiona voelde zó als een vriendin dat ik echt hoop dat we ook nadat dit allemaal voorbij is bevriend zullen blijven. Voordat ik vertrok heb ik haar wel nog op het hart gedrukt voorzichtig te zijn en goed na te denken bij alles wat ze online gooit. Want als er iemand moet ‘ontdekken’ waar ze zit, zal ik dat zijn en niet een of andere oplettende nitwit op Facebook, maar dat zei ik er natuurlijk niet bij.

Toch laat het me niet los. Als ik thuiskom denk ik er nog steeds aan: Kiona kan gewoon niet eeuwig op die zolder blijven zitten. Dat trekt Dré sowieso niet en haar ouders zullen het vroeg of laat ontdekken. Het zou alleen zo fijn zijn als Kiona zich wil láten ontdekken, door mij bijvoorbeeld, zodat ik die

promotie kan opstrijken. Ik heb zoveel voor haar gedaan, waarom mag ik dan niet een klein beetje profiteren van deze situatie? Hoe langer ze wacht, hoe groter het risico dat iemand anders haar schuilplaats ontdekt en dat frustreert me hevig.

Een duivels idee komt in me op en ik sta het zomaar even toe. Stel nu dat ik het op een ongelukje kon laten lijken? Het zou zomaar kunnen dat ik per ongeluk mijn mond voorbijpraat op kantoor. Althans, met die insteek zou ik het kunnen brengen bij Kiona, als die er ooit achter zou komen dat het van mij kwam. Een foutje, een ongelukje, een superkleine verspreking. Gewoon een oepsie. Zou ze dat geloven?

OVER IRIS HOUX

Iris Houx is geboren en getogen in Noord-Brabant. In 2010 begon ze met het schrijven van korte verhalen en columns. Ze publiceerde o.a. in Dagblad Metro, TPO Magazine, Viva en Esta en won diverse schrijfwedstrijden. Sinds 2013 is ze vaste columniste van Chicklit.nl, waar ze met haar humor en eigen stijl een grote groep vaste lezers aan zich weet te binden. Scoop! is haar debuutroman.

OVER SCOOP!

In Scoop! neemt schrijfster Iris Houx je mee in de wereld van Esmée Evers. Esmée verhuist naar de grote stad, waar ze een baan krijgt als redactiechef. Althans, dat vertelt ze haar vriendinnen, in werkelijkheid is ze redactieassistente. Haar leugentje is lastig vol te houden als één van haar vriendinnen haar bazin wordt bij hetzelfde magazine. Wanneer een bekende tv-ster noodgedwongen moet onderduiken, krijgt Esmée de kans zichzelf te bewijzen. Ze bedenkt een plan dat niet alleen de media op zijn kop zet, maar ook haar eigen carrière, vriendschappen en relatie...

Van de partners van VROUW