Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Scoop!

Deel 54: ‘Je bent ontdekt, Kiona.
Ontdekt en omsingeld’

schrijfster

Iris Houx

V

Vorige week lazen we hoe Esmée geen weerstand kon bieden aan Jasmijns ondervraging en de verblijfplaats van Kiona onthulde. Voordat Esmée ook maar iets in de gaten had, was Jasmijn er al vandoor voor een feitencheck ter plaatse. Vandaag lezen we hoe Esmée haar achterna reist, en wat ze zoal aantreft... 

Als ik bij Andrea’s huis aankom, denk ik in een naïeve seconde dat het bijzonder druk is in het huiskamerrestaurant vanavond. Er staan meer auto’s in de straat dan ik hier ooit heb gezien. Totdat ik een busje met een satellietschotel op het dak zie, een warm ingepakte man met een fototoestel met de grootste lens die ik ooit heb gezien en iemand die bezig is de kabel van een of ander groot apparaat te ontrollen.

De scoop, o nee! Jasmijn heeft het doorgebriefd! Ik blijf me verbazen over de snelheid waarmee roddels kunnen reizen. Het is ongeveer een uur geleden dat ik het aan Jasmijn vertelde. Mijn baan, mijn promotie… Kiona. Wat vreselijk. Maar ik had het kunnen weten. Waarom geloofde ik echt even dat Jasmijn het niet zou doen? Ik leer het ook nooit.

Ik zie Andrea’s moeder voor hun huis staan en zo te zien wordt ze geïnterviewd door een kleine, kale man. O mijn god. Zou zij al iets weten? Thea houdt een brochure van haar restaurant in de hand (ik herken hem aan de knaloranje kleur) en probeert ermee voor de camera te zwaaien. De interviewer duwt op zijn beurt vriendelijk doch dwingend haar hand naar beneden.

Aangezien ik de auto hier nergens kwijt kan, rijd ik het huis voorbij en parkeer hem een stuk verderop in de berm achter een busje van de AZ Media Groep. Ik loop kalm richting het huis en als ik bij Thea kom, groet ik haar voorzichtig door even mijn hand te bewegen ter hoogte van mijn heup. Ik wil niets doen om de aandacht van de pers te trekken.

‘Maar mevrouw, heeft u dan helemaal niets gezien? Weet u over wie we het hebben?’ hoor ik de interviewer haar vragen met een intonatie die aangeeft dat hij dit al een paar keer herhaald heeft.

‘Nee, natuurlijk niet,’ antwoordt Thea. Geïrriteerd schudt ze haar hoofd. ‘Als er een beroemdheid in mijn huis zat, dan zou ik dat toch zeker wel weten? Maar nu u hier toch bent: heeft u wel eens gehoord van het principe “huiskamerrestaurant”?’ Ze trekt haar vest recht, zet een glimlach op en probeert het foldertje weer in beeld van de camera te brengen.

Zo onopvallend mogelijk loop ik langs het huis naar de achterkant en glip via de achterdeur het huis in.

*

‘Hé Esmée, what’s up?

Kiona ligt doodgemoedereerd op de vloer buikspieroefeningen te doen. Alsof het huis niet compleet omsingeld is door persmuskieten en ander vuilnisbakvolk, alsof haar veilige cocon niet volledig is doorgeprikt, alsof haar universum alleen maar bestaat uit deze benauwde zolderkamer en buikspieroefeningen. Andrea zit weer achter haar laptop te werken met een koptelefoon op en geeft me een afwezig knikje.

Ik loop naar haar toe en pak de koptelefoon van haar hoofd.

‘What’s up? What’s up?’ bauw ik Kiona na, terwijl ik ze beurtelings aankijk. Hebben jullie niks gehoord? Nog niet op internet gekeken? Of uit het raam? En waarom neemt geen van jullie de telefoon op trouwens? Je bent ontdekt, Kiona. Ontdekt en omsingeld. Je moet óf verkassen óf de pers te woord gaan staan. That’s up!

Andrea is meteen wakker en schiet in de pragmatische modus. Ze loopt naar de tv en zet die aan. We gaan allebei op de bank zitten.

Kiona komt langzaam overeind. ‘Echt? Jezus…’

Snel trek ik haar aan haar broekspijp terug als ze naar het dakraam wil lopen. ‘Hierrrr. Telelenzen, weet je wel?’

Kiona komt naast me zitten en zwijgend kijken we toe hoe Andrea zapt. Helaas zijn er op dit tijdstip nog geen nieuws- of roddelprogramma’s op tv, alleen kookprogramma’s, flauwe Amerikaanse talkshows en foute comedyseries. Bij een soapserie staat een blauw balkje onder in beeld met de tekst: ‘Kiona ontdekt? Kijk zo meteen onze extra uitzending!’

‘Internet dan,’ zeg ik. Ik pak Kiona’s iPad en open de bekendste nieuwssites. Op enkele daarvan staat het bericht dat er sterke aanwijzingen zijn dat Kiona’s verblijfplaats is ontdekt, en dat het lijkt te gaan om een woonhuis ergens in Avier Achterbeek. Als extra informatie wordt er nog bij vermeld dat Avier Achterbeek het kleinste dorp van Brabant is.

Holy fuck. De pers.’ Het begint tot Kiona door te dringen. ‘Maar zolang ik niet naar buiten kom, hebben ze geen bewijs. En ik hoef niet naar buiten, toch?’ Ze kijkt naar Andrea alsof ze toestemming van haar moet krijgen.

‘Is je moeder hier eigenlijk al geweest?’ vraag ik aan Andrea. Die kijkt me even wazig aan voordat ze antwoordt: ‘Nee, dat niet. Hoezo?’

‘Ze staat met de pers te praten. Maar volgens mij gaat het vooral over jullie restaurant, waarschijnlijk is ze direct naar buiten gerend bij het idee van gratis promotie en interesseert het haar weinig of er wel of geen Kiona in haar huis zit.’

‘Sist… TLV Avenue begint,’ zegt Kiona.

Het olijke hoofd van Lex verschijnt in beeld met wederom de bekende foto van Kiona levensgroot achter hem. ‘Jaaaaaa! Goedenavond beste mensen, daar zijn we met een extra uitzending. Groot nieuws! De schuilplaats van Kiona lijkt te zijn ontdekt. Aan de lijn hebben we Beth van Alphen, hoofdredactrice van de nieuwe gossipglossy Famosa en degene die Kiona’s vermoedelijke verblijfplaats als eerste wist te achterhalen. Zij vertelt ons er straks alles over, maar nu eerst de laatste ophef over de nieuwe après-skihit van Hank “Mag ik even in je billen knijpen?”.’

‘Beth van Alphen!’ roep ik. ‘Beth van Alphen van Famosa?! Hoorde ik dat nu goed?’

‘Whatever!’ Kiona haalt haar schouders op. ‘Maakt het uit wie hem als eerste had?’

Daar zou ze gelijk in hebben, ware het niet dat er langzaam wat puzzelstukjes in elkaar beginnen te vallen. Beth van Alphen dus. Beth die regelmatig voor Jasmijn belt en van wie de stem me al heel bekend voorkwam en die nu dus hoofdredacteur van Famosa blijkt te zijn en ook nog heel toevallig opeens Kiona’s verblijfplaats kent. Dit zaakje stinkt, als een open riool. Maar oké, Kiona heeft gelijk: belangrijke zaken eerst. Ik heb straks nog genoeg tijd om hierover na te denken.

‘Jongens, ik denk dat we dit huis moeten zien te ontvluchten voordat Beth of iemand anders het exacte huisnummer de ether in slingert. Blijkbaar weet de verzamelde pers hierbuiten nog niet om welk huis het precies gaat en zijn ze gewoon op de bonnefooi naar Avier Achterbeek gekomen. Met die drie straten hier kunnen ze binnen een uur achterhalen waar je precies zit als ze van deur tot deur zouden gaan. Het is toeval dat ze je moeder staan te interviewen, ze is gewoon naar buiten gegaan toen ze de pers zag. Ze weten nog helemaal niet dat je in dít huis zit. Je kunt nog vluchten! We moeten je weghalen hier, overbrengen naar een andere locatie.’ Ik kijk haar even aan: ‘Of wil je de pers te woord staan?’

‘Nee, alsjeblieft zeg.’ Kiona doet de beste oogrol ooit. Jammer dat haar tv-ploeg van Lief & Leed er niet is om het te vereeuwigen.

‘Oké. Maar waar dan, waar kan ze heen?’ vraagt Andrea.

‘Even denken. Niet naar mij. Niet naar de stad,’ begin ik hardop te denken. ‘Ze moet naar iemand niet te ver hiervandaan, iemand die we kunnen vertrouwen en iemand die ruimte voor haar heeft.’

‘Waarom kan ik niet naar jou?’ vraagt Kiona aan mij.

Nu ben ik degene die een oogrol doet.

‘Rik,’ mompelt Andrea dan. ‘Rik! Hij woont hier dichtbij, hij heeft ruimte genoeg en hij is betrouwbaar.’

Bij dat laatste wil ik gaan steigeren, maar ik snap dat dit daar niet het juiste moment voor is. Alles in me protesteert, maar eigenlijk weet ik niet precies waarom. Waarom niet? Rik woont samen met zijn vader in een afgelegen boerderij. Plaats genoeg, en dat zijn vader bijna blind is, is in dit geval ook best handig, denk ik cynisch. Alleen… Rik en Kiona? Ik bedoel…

‘Rik. Dat is niet eens zo’n slecht idee,’ hoor ik mezelf antwoorden. Ik grijp al naar mijn telefoon.

*

Nog geen uur later rennen we met z’n vieren door Thea’s moestuin aan de achterkant van het huis. Andrea voorop, dan Kiona, daarna kom ik en als laatste Rik. Wat er aan de voorkant van het huis gebeurt is onduidelijk, maar van Rik begreep ik dat heel Avier Achterbeek inmiddels op zijn kop staat. Sjonge, misschien staat er wel de eerste file in de geschiedenis van Avier Achterbeek.

Wat dat betreft is Rik toch maar een gouden kerel. Hij deed helemaal niet raar over ons plan of überhaupt over het nieuwtje dat Kiona op Andrea’s zolder zat. Zonder veel vragen te stellen ging hij akkoord en binnen no time stond hij op de stoep.

Hij knipoogde een keer naar me toen hij door de achterdeur binnenkwam waar we hem al op stonden te wachten: ‘Zo, welke hulpeloze dame moet ik hier komen redden?’ Zoals hij daar stond met zijn handen in zijn zakken en die overbekende lach kreeg ik weer even knikkende knietjes. Ik nam me nog maar weer eens voor om direct na het dorpsfeest ons contact te laten verwateren, dat leek me echt beter.

Met onze handen vol spullen hollen we over de bevroren moestuingrond. In deze tijd van het jaar groeit er natuurlijk nog niets. Her en der ligt wat groens en ik herken een paar verlepte preiplanten. Verder steken er alleen nog wat opbindstokken omhoog die we moeten zien te ontwijken. Ik heb niet echt de meest handige schoenen aan vandaag. Ze hebben een te hoge hak en er valt al snel een gat tussen mij en Andrea en Kiona.

Plotseling word ik terug gezwiept, mijn jas is blijven hangen achter zo’n bonenstaak. Rik botst tegen me op. Direct voel ik zijn arm om me heen.

‘Gaat het?’

‘Ik zit vast,’ mompel ik. Ik doe een stap terug om mijn jas van de stok te kunnen bevrijden, en sta dan nog dichter tegen Rik aan die blijkbaar niet van plan is mee te bewegen. Snel en met licht trillende handen – het zal wel van de kou zijn – probeer ik hem er zonder schade vanaf te halen.

Rik schiet te hulp. In een handige beweging trekt hij me tegen zich aan terwijl hij met de andere de stok lostrekt. ‘Rennen maar weer,’ klinkt zijn stem vlak bij mijn oor. Ligt het nu aan mij, of hield hij me net wat langer tegen zich aan gedrukt dan nodig was?

We beginnen weer te hollen. Andrea en Kiona zijn al verdwenen door de struiken aan het einde van de tuin, die uitkomt op een landweg. Zodra Rik en ik ook door de bosjes duiken, bliept Rik de auto open en springen we er alle vier in. De weg is verlaten, er is geen pers te zien.

Toch duikt Kiona voor de zekerheid naar beneden en ik houd de deken bij de hand die Rik met een vooruitziende blik op de achterbank heeft gelegd, voor als we dadelijk eventueel toch wat persmuskieten passeren. Als hij gas geeft, is het even alsof we in een foute roadmovie zitten. 

OVER IRIS HOUX

Iris Houx is geboren en getogen in Noord-Brabant. In 2010 begon ze met het schrijven van korte verhalen en columns. Ze publiceerde o.a. in Dagblad MetroTPO MagazineViva en Esta en won diverse schrijfwedstrijden. Sinds 2013 is ze vaste columniste van Chicklit.nl, waar ze met haar humor en eigen stijl een grote groep vaste lezers aan zich weet te binden. Scoop! is haar debuutroman.

OVER SCOOP!

In Scoop! neemt schrijfster Iris Houx je mee in de wereld van Esmée Evers. Esmée verhuist naar de grote stad, waar ze een baan krijgt als redactiechef. Althans, dat vertelt ze haar vriendinnen, in werkelijkheid is ze redactieassistente. Haar leugentje is lastig vol te houden als één van haar vriendinnen haar bazin wordt bij hetzelfde magazine. Wanneer een bekende tv-ster noodgedwongen moet onderduiken, krijgt Esmée de kans zichzelf te bewijzen. Ze bedenkt een plan dat niet alleen de media op zijn kop zet, maar ook haar eigen carrière, vriendschappen en relatie...

Gerelateerde onderwerpen