Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Scoop!

Deel 55: 'Daar zit ze, de vieze
vuile verraadster'

schrijfster

Iris Houx

V

Vorige week lazen we hoe Esmée en haar vrienden, met de pers op hun hielen, naar een nieuwe schuilplaats voor Kiona vluchtten. Nota bene in Riks boerderij. Goed geregeld, zou je zeggen. Voor Kiona althans, niet voor Esmée of haar baas. Want als Esmée maandag op kantoor verschijnt, wacht haar een schuimbekkende Morris.

Sinds gisteravond zal ik nooit meer hoeven uitleggen wat Avier Achterbeek is en waar het ligt. Heel Nederland kent het en je kunt wel stellen dat we dat allemaal te danken hebben aan Kiona, onze nieuwe ambassadeur. Vanuit haar nieuwe schuilplaats bij Rik heeft ze op mijn advies een mail uitgestuurd naar de media, met daarin kort de reden voor haar onderduiking en het verzoek met rust gelaten te worden. Ze zal tijdig bekendmaken wanneer en waar ze weer in het openbaar verschijnt en dan met een uitgebreide verklaring komen.

Hopelijk werkt dit ondertussen, want toen ik gisteravond mijn auto ging ophalen in Andrea’s straat was er nog steeds geen doorkomen aan. Vrijwel alle busjes en journalisten stonden er nog, net zoals Andrea’s moeder die het licht der commerciële uitbuiting had gezien en voor haar huis visitekaartjes stond uit te delen van haar huiskamerrestaurant. Ze deed hard haar best de interesse te wekken van een man in een knalgele bodywarmer met een microfoon in zijn hand. Ik stak mijn hand naar haar op en haar ogen zagen me wel, maar ze had het blijkbaar te druk om terug te groeten.

Vanmorgen op kantoor wachtte me ook al geen warm welkom. Morris was pissig, nee woest, en zelfs dat is nog een understatement. Hij trok me zowat zijn kantoor binnen, doodeng was het. Ondanks zijn woede deed hij zijn best zijn stem te beheersen, wat het alleen maar enger maakte: hoe ik hem zo had kunnen belazeren, terwijl hij me nog wel gevraagd had of ik wist waar ze was. Ik wist het gewoon! Sterker nog: ik was degene die haar verstopt had. Ik had glashard gelogen! En om wat voor reden dan ook – misschien ook wel door mijn schuld – was de scoop beland bij de concurrent. Ik kwam er gewoon niet tussen. Waarom had ik dit gedaan? Waarom deed ik hem dit aan? Was ik ontevreden over mijn baan, mijn salaris? Had Famosa me geld geboden? Hoeveel? Zeg op! En die Beth van Alphen, wie was dat eigenlijk, waar kende ik haar van? Ik wist toch hopelijk wel dat ik een document over bedrijfsethiek en een geheimhoudingsclausule getekend had? Hij schuimbekte bijkans. Mijn hart klopte in mijn keel, zeker toen hij eraan toevoegde dat hij me vanaf nu extra in de gaten hield en dat er maar dít (hier knipte hij met zijn vingers) hoefde te gebeuren of ik stond op straat. Door alle agitatie kwam er een haarlok los uit zijn coupe. Het ding viel naar voren en met een woest gebaar streek hij het terug. Maffiavisioenen van de ergste soort tergden me als een onuitwisbare bijna-doodervaring: ik als lijk in een zuurvat, eenzaam drijvend op open zee.

Ik probeerde hem te vertellen dat ik net zo verbaasd was als hij dat dit bij Famosa terechtgekomen was en ik zei zelfs dat ik een donkerbruin vermoeden had dat Jasmijn degene was die dit had doorgespeeld, maar hij was dusdanig woest dat dit er niet in ging. Ik moest eens ophouden mijn vete met Jasmijn uit te vechten op de vloer van onze afdeling en over zijn rug.

Diep ellendig verliet ik zijn kantoor, maar vastberaden de waarheid boven tafel te krijgen. Dan móést hij me wel geloven.

Ondertussen had ik namelijk wat puzzelstukjes bij elkaar gezocht. Toen ik gisteren nog eens nadacht over alle gebeurtenissen van de laatste tijd, sijpelde er langzaam iets door in mijn brein, als een dikke vloeistof die langzaam zijn weg zocht door een compacte massa. Die Beth van Alphen waar Jasmijn zo vaak mee leek te bellen en te appen, en die ook bij Moo Moo zou moeten werken maar die ik helemaal niet kende: opeens wist ik waarom haar stem een gevoel van herkenning bij me opriep. Dat mens klonk en praatte hetzelfde als Valerie! En toen sijpelde die trage vloeistof nog iets verder door: dat ene telefoontje van die boze vrouw toen ik mijn mond vol muffin had een paar weken geleden, met haar ‘Basta!’ Dat was zo’n term die Valerie gebruikte. Ik heb altijd moeite met telefoonstemmen – zelfs als Andrea me vanaf een onbekend nummer belt herken ik haar niet meteen – maar nu viel het kwartje. Of eigenlijk twee kwartjes. Stom, stom, stom. Ik mag een chocolademuffin met karamelvulling worden als ik ernaast zit, maar Beth van Alphen is Valerie!

Bij deze gedachte kreeg ik het warm van de plotselinge opwinding. Ik was iets op het spoor en ik wist nog niet precies wat, maar het was vreemd. Heel vreemd. Waarom gebruikte Valerie een andere naam? Het verklaarde overigens wel waarom ik haar niet kon vinden via Google. En waarom belde Jasmijn constant met haar? Ik probeerde me meer te herinneren van dat rare telefoongesprek destijds. De vrouw had bepaalde informatie geëist van Jasmijn, het was niet duidelijk wat. ‘En zo niet dan…’ Wat was het ook alweer? Het ging erover dat Jasmijn een afspraak niet was nagekomen en dat zij zich dus ook niet aan haar afspraak hoefde te houden, of zoiets. ‘Je weet donders goed wat ik bedoel,’ had ze gekrijst vlak voordat ze het gesprek beëindigde. Krijsen, ook al zo’n teken aan de wand: Valerie ten voeten uit. Wat voor afspraak had ze bedoeld? Jasmijn werd door haar gechanteerd, ik wist het zeker. Daarom had ze ook de scoop over Kiona’s schuilplaats naar háár doorgesluisd en niet naar Morris. Maar waarom precies? Waarmee werd ze gechanteerd?

Ondanks dat alles mij nu heel helder werd, had ik nog steeds onvoldoende bewijs om met Morris te delen. Zoals het een goede redacteur betaamt, moest ik eerst de feiten staven, het liefst bij de bron.

*

Ik duw de deur van Klaassen open. Het belletje rinkelt, de serveerster met het zwarte haar knikt een keer naar me. Ik wilde bewust niet met Jasmijn op kantoor afspreken dus werd het hier, op míjn terrein.

Daar zit ze, de vieze vuile verraadster. Aan een tafeltje in de hoek zit ze schuldbewust te kijken.

‘Sorry,’ is het eerste wat ze zegt als ik naar haar toe kom lopen, alsof ze bang is dat ik haar ga slaan als ze daar niet mee begint. Om eerlijk te zijn zit het niet ver van de waarheid.

Ik houd mijn jas aan, knoop hem alleen open. Nog voordat de serveerster goed en wel bij ons tafeltje is, bestel ik een cappuccino. Jasmijn heeft al een kop koffie voor zich staan.

Ik geef geen antwoord op haar ‘sorry’. ‘Waarom?’ vraag ik alleen. ‘Waarom heb je nog contact met Valerie en waarom speelde je die scoop door naar haar? Ben jij ook degene die al eerder scoops heeft doorgespeeld?’

Ze aarzelt even. ‘Esmée,’ er klinkt spanning door in haar stem. ‘Ik moest wel. Ik…’ Ze valt stil.

‘Je wat?’ Ik heb geen medelijden met haar. ‘Valerie heeft je aan die functie geholpen, hè? Ze heeft je laten liegen op je cv en je erdoor gedrukt bij Morris. In ruil daarvoor moest je informatie doorspelen, is het niet?’

Jasmijn kijkt met een scheef hoofd naar haar kopje en begint erin te roeren.

‘Het is…’ Ze stokt.

‘Het is wat?’ Jasses, wat heb ik een hekel aan onafgemaakte zinnen.

Ze speelt met het medaillon om haar nek. ‘Ik kon niet anders, ik… Je begrijpt het niet.’

‘Waarom probeer je het me niet eens uit te leggen dan?’ Ik ga achteroverzitten.

Ze zucht en even lijkt het alsof ze in tranen gaat uitbarsten. Ze laat het medaillon met rust en grijpt met twee handen in haar haar voordat ze zuchtend vervolgt: ‘Esmée, je moet me geloven. Ik wilde jou niet benadelen en het spijt me ook hoe het eerder tussen ons is gelopen, maar ik stond zó onder druk. Ja, het klopt. Ik heb deze functie inderdaad aan Valerie te danken. Ik wilde zo graag een goede baan, ik was al een tijdje aan het solliciteren maar het lukte gewoon niet echt om hogerop te komen. Je weet wel dat het voor mijn vader echt een ding is. Het is zo belangrijk voor hem dat ik carrière maak en ik weet niet, misschien liet ik mezelf daar te veel in meeslepen. Ik wilde zo graag voldoen aan zijn ideaalbeeld van mij. En toen had ik via via dus Valerie leren kennen en ze wilde me helpen, onder voorwaarde dat ik af en toe wat inside-information naar haar doorspeelde. Ze was bezig een eigen blad op te zetten en om dat te positioneren moest ze in het begin een paar keer met een goede scoop komen. Een beetje naïef misschien, maar ik had geen idee dat het zo uit de hand zou lopen.’ Ze haalt haar hand uit haar haar. ‘Het klonk allemaal niet zo heel lastig. Maar in de praktijk was het een hel, Esmée.’ Ze kijkt me even aan om te polsen of het tot me doordringt wat ze zegt. ‘Ze hield maar niet op, bleef me in mijn nek hijgen, stalken bijna. Bellen, mailen, bitchen en chanteren, ze liet me niet met rust!’ Er klinkt een snik door in haar stem, maar ik zie nog geen tranen. ‘En ik wist natuurlijk óók dat ik ontslagen zou worden als Morris of wie dan ook ontdekte dat ik mijn halve cv bij elkaar gelogen had. Ik had weinig keus.’

Ik krijg bijna medelijden met haar, maar dan verman ik mezelf: kom op, Esmée! Na alles wat ze je geflikt heeft!

‘Ik heb haar nu voorgesteld dat ik nog één keer iets naar haar doorspeel en dat ik dan heb afbetaald.’ Haar ogen schieten verwilderd rond en ze grijpt weer in haar haar. ‘Ik hoop dat ze daarmee akkoord gaat.’

Ik laat alle informatie op me inwerken. Dus Valerie besodemietert de boel, Jasmijn besodemietert de boel onze boel, die van Go Glam! om precies te zijn en ondertussen maakte ze mij flink belachelijk omdat ik een tikje gelogen had over mijn eigen functie. De trut. Wat een takkewijf. Die leugens van haar zijn veel groter en erger dan die ene van mij. In feite is zij de oorzaak van de breuk tussen niet alleen ons twee, maar ook die met Mei-Lan en Do. En nu wil ze dat ik medelijden met haar heb?

‘Esmée, alsjeblieft. Ik weet dat ik veel van je vraag, zeker na, nou ja, alles wat we eerder doorgemaakt hebben, maar zou je alsjeblieft, alsjeblieft niks tegen Morris willen zeggen? Ik zei eerder al dat het me spijt en ik méénde het.’ Ze kijkt me nu aan en ik zie zowaar tranen in haar ogen. Tranen van wanhoop, waarschijnlijk. Het laat me koud. ‘Ik hoop dat ik Valerie kan overtuigen dat het genoeg is geweest en dat ik heb afbetaald zodra ik nog één goede scoop naar haar heb doorgespeeld. Ik zweer je, Esmée, dat het nooit mijn bedoeling was dat jij hier de dupe van werd, en ik weet dat je door mij een bonus of een promotie mist, maar wees eerlijk: jij komt er ook wel zonder dit soort fratsen, dat weet je. Daarvoor ben je gewoon veel te goed.’

Het verwondert me dat ze dit zegt en meteen wantrouw ik het ook. Toch snijdt ze een punt aan waar ik gisteravond ook over nadacht: ik weet niet eens of ik wel promotie had wíllen krijgen vanwege het simpelweg doorspelen van een scoop. Ik wil promotie maken omdat ik het waard ben, omdat men erop vertrouwt dat ik het kan, dat ik de functie verdien vanwege mijn managementkwaliteiten en mijn excellente schrijfwerk. O, als ik toch eens de kans kreeg om dat te bewijzen!

Jasmijn kijkt me met grote ogen aan. Ik vraag me af hoe stom ze nu echt is. Hoe ze zich kon laten ringeloren door Valerie en dan ook nog denken dat ze ermee weg zou komen. En óók nog verwachten dat ik mijn mond ga houden na alles wat ze mij heeft aangedaan. Toch lijkt ze daar echt van uit te gaan. Die is gek.

Langzaam ontvouwt zich een idee, een plan. Iets waarmee ik deze hele situatie misschien in mijn voordeel zou kunnen draaien, heel misschien. En als Kiona dan ook nog mee zou willen werken, heb ik een win-winsituatie. Mijn eigen uitgedachte en uitgevoerde win-winsituatie. Hugo zou trots op me zijn.

Ik slik een keer, zet mijn meest meelevende gezicht op en reik over de tafel naar haar hand. ‘Tuurlijk, Jasmijn,’ zeg ik zacht. ‘Daarvoor zijn we toch vriendinnen?’ Ik buig mijn hoofd naar voren en probeer haar indringend aan te kijken. Ze kijkt voorzichtig op. ‘Vergeven en vergeten.’ Ik laat haar hand los nadat

ik er nog een klopje op heb gegeven. ‘En misschien kan ik je zelfs wel helpen met die laatste scoop.’

*

Ze zit op Riks bank onder het prikbord met de vergeelde foto’s en kijkt even op als ik binnenkom. Onderuitgezakt en met naast zich een kopje koffie balancerend op de leuning, is ze bezig op haar iPad. Geheel op haar gemak, alsof dit haar kamer is, alsof ze hier hóórt.

‘Kiona, ik moet met je praten,’ begin ik op mijn meest pragmatisch. ‘Je kunt hier niet eeuwig blijven. De pers blijft je opjagen, je moeder is ongerust, Jay-Nay moet hoe dan ook weten waar hij aan toe is. Heb je daar eigenlijk al een beslissing over genomen?’

Kiona’s gedachten moeten van ver komen. ‘Ik heb het er gisteravond nog met Rik over gehad.’ Ze kijkt even naar Rik die naast me is komen staan en die een blik naar haar terugwerpt om een beetje misselijk van te worden. Ik wist dat mijn onderbuikgevoel klopte en dat we Kiona nooit hierheen hadden moeten verschepen. Rik gedraagt zich zoals elke andere man in de buurt van Kiona: als een hijgende hond. En ja, het irriteert me, dat geef ik gewoon toe. Ik weet wel dat wat Rik en ik hadden een stomme fout was, niet voor herhaling vatbaar en dat ik hem echt, echt ga vergeten na het dorpsfeest, maar toch. Maar toch! Jasses. Ik denk weer terug aan het moment bij de achterdeur van Andrea’s huis, toen die twee kennismaakten. ‘Zo, dus dit is Rik,’ zei Kiona dubbelzinnig. En Rik deed zijn smeltlachje naar háár en ik zag hoe ze bijna daadwerkelijk smolt, net als ik. Wat denkt hij? Dat Kiona iets in hem ziet? Tss. Ze valt op coole bekende rappers, niet op doodgewone dorpsjongens in een boerderij die voor hun beroep door bosjes tijgeren, of wat het dan ook precies is wat hij doet.

‘Na alles wat er is gebeurd lijkt het me gewoon niet verstandig dat Jay-Nay en ik bij elkaar blijven,’ gaat ze verder. Goh, waarom verbaast het me niet dat Rik dit uit haar hoofd heeft gepraat?

‘Oké,’ onderbreek ik haar. ‘Dan is het nu tijd voor de volgende stap: je coming-out. Ik heb namelijk óók na zitten denken en je kunt dit hele gedoe prima gebruiken om je imago te versterken.’ Ik leg haar mijn strategie voor, al noem ik het geen ‘strategie’ maar ‘een ideetje’, en vertel ik haar alleen het hoognodige: de Kiona-variant. ‘Je hebt een power-up nodig. En daar kun je voor zorgen door de ware Kiona naar buiten te laten treden. Letterlijk. Je kunt niet eeuwig het onnozele kipje blijven spelen dat je wordt voorgekauwd door de regisseurs van Lief & Leed. Dat ben jij niet. Als je een serieuze carrière nastreeft, moet je ervoor zorgen dat je ook serieus genomen wordt.’

Ik ga naast haar op de bank zitten. Rik blijft staan.

‘Mijn idee is dat je één blad een groot diepte-interview gunt. Een groot, uitgebreid interview dat helemaal ingaat op jou en wie je bent, waarin je het hele verhaal uit de doeken doet. Met onthullende uitspraken en waarin je vertelt hoe het echt zit met je familie, je tv-serie en het hele mediacircus. Het zal even duren voordat de pers en heel Nederland de nieuwe Kiona vreet, maar als dat nieuwe beeld eenmaal gevestigd is – want vanaf nu is het natuurlijk afgelopen met het acteren van iemand die je niet bent – dan kun je de betere klussen gaan aannemen.’ Als ik zie dat ze aandachtig luistert, zet ik nog een tandje bij: ‘Je wilt zo graag een rol in een film of serie? Nou, dat je kunt acteren heb je bewezen. Nu moet je laten zien dat je klaar bent voor het grotere werk.’

Kiona kijkt me verbouwereerd aan en Rik kijkt op zijn beurt weer afwachtend naar Kiona. Echt, die blik. Weer vraag ik me af wat zijn vriendin hier allemaal van vindt, als ze het tenminste weet. Weet ze het? Ik zal het hem binnenkort eens vragen.

Ik ga verder met de details van mijn plan, alleen de details die Kiona moet weten.

Over Iris Houx

Iris Houx is geboren en getogen in Noord-Brabant. In 2010 begon ze met het schrijven van korte verhalen en columns. Ze publiceerde o.a. in de MetroTPO MagazineViva en Esta en won diverse schrijfwedstrijden. Sinds 2013 is ze columniste van Chicklit.nl, waar ze met haar humor en eigen stijl een grote groep vaste lezers aan zich weet te binden. Scoop! (juni 2016) is haar debuutroman.

Over Scoop!

In Scoop! neemt schrijfster Iris Houx je mee in de wereld van Esmée Evers. Esmée verhuist naar de grote stad, waar ze een baan krijgt als redactiechef. Althans, dat vertelt ze haar vriendinnen, in werkelijkheid is ze redactieassistente. Haar leugentje is lastig vol te houden als één van haar vriendinnen haar bazin wordt bij hetzelfde magazine. Wanneer een bekende tv-ster noodgedwongen moet onderduiken, krijgt Esmée de kans zichzelf te bewijzen. Ze bedenkt een plan dat niet alleen de media op zijn kop zet, maar ook haar carrière, vriendschappen en relatie...