Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Scoop!

Deel 56: 'Zodra ik Riks stem hoor,
begin ik te snikken'

schrijfster

Iris Houx

V

Vorige week lazen we hoe Esmée Jasmijn de hand reikte, maar dan alleen als onderdeel van een geheim plan. Nu Esmée aan de vooravond staat van de uitvoering ervan, heeft ze een enorme dip: alles waar ze van houdt, lijkt haar te ontglippen, en met haar plan neemt ze ook nog het risico dat ze haar baan verliest. Gaat het lukken, of stort de boel verder in? 

Ik begin mijn huis te haten. De eenzaamheid die ervan uitgaat als je geen relatie hebt, of een pauze dan. Ook al ben je alleen in je huis, met een relatie ben je nooit écht alleen. Nu wel, en het is alsof mijn appartement me dat wil laten weten. Ik heb al dagen niet meer opgeruimd en ik zit aan mijn 388e noedelsoepje van deze week.

De ziel is uit mijn huis en uit mij. Het lieve mailtje dat Huug me vanmiddag stuurde verandert hier weinig aan. Hij schreef dat hij me zo vreselijk miste en me zo graag wilde vasthouden en bijna niet kon wachten om me weer te zien, maar dat hij echt de afgesproken tijd wilde aanhouden om nog wat dingen voor zichzelf op een rijtje te zetten. Lief bedoeld, maar ik werd er niet blij van.

Ik zou me triomfantelijk moeten voelen, of gemeen, of juist onoverwinnelijk, maar vreemd genoeg voel ik dat niet. Ik voel me leeg. Op alle vlakken. Mijn carrière verloopt niet zoals ik wil, mijn vriendschap die al aan een zijden draadje hing gaat binnenkort definitief naar de kloten en hoewel dat gerechtvaardigd is, doet het pijn. Al met al hebben Jasmijn en ik heel wat meegemaakt. Samen met Jasmijn zal ik Mei-Lan en Do verliezen. Kiona gaat binnenkort weer terug naar waar ze vandaan kwam. Het dorpsfeest komt eraan, maar daarna zal ik ook wat dat betreft lichtelijk in een zwart gat vallen, al geef ik het niet graag toe. Rik en ik zullen na het feest geen contact meer hebben.

Natuurlijk, Hugo en ik pakken de draad weer op en dat is superfijn, maar ook bekend terrein. En hoewel ik dat heel graag wil, voelt het toch raar. Alsof je terugkomt van een lange, avontuurlijke vakantie: je hebt een leuke, spannende tijd gehad en je verlangt weer naar huis, maar als je er bijna bent, word je overvallen door weemoed en zie je op tegen dat zwarte gat. Het is verwarrend.

Het spannende is of ik mijn baan niet verlies met het hele plan dat ik voor ogen heb. Het is gevaarlijk. En toch ben ik niet bang, dat is niet het juiste woord. Ik wil gewoon weer grip op mijn leven krijgen. Alles is zo complex, onzeker, wankel. Het beheerst constant mijn gedachten, ik heb geen rust en ik voel alles door elkaar: opluchting, weemoed, hoop, verdriet. Maar vooral veel verwarring dus. Ineens heb ik heel erg zin om tegen iemand aan te kruipen en te janken.

Zonder na te denken pak ik mijn telefoon.

Waar ben je? Wat doe je?

Ik zet mijn onaangeroerde bak noedelsoep op tafel en laat me zijwaarts op de bank vallen.

Al vrij snel krijg ik terug: Appen met jou. ;-) En dan: Alles goed met Smeetje? Verloopt alles volgens plan?

Rik is de enige die ik op de hoogte heb gebracht. We appen veel de laatste tijd. Ik had het nodig om ten minste één iemand te betrekken bij zoiets groots en dat werd Rik. Zelfs Kiona, die er onderdeel van is, weet niet precies hoe zij hier een rol in speelt. Dat voelt niet helemaal eerlijk, ook weer iets waar ik me rot over voel, maar het moet even. Ik kan niet anders. Het was wel lief van haar om haar coming-out interview aan Go Glam! te gunnen, al fronste ze even haar wenkbrauwen toen ik aangaf dat Jasmijn het zou afnemen. ‘Je weet, ik ben alleen maar een assistente,’ verduidelijkte ik. ‘Maar ik zal het zoveel mogelijk de goede richting op sturen.’ Daar had ze genoeg aan. Ze knikte begripvol en een tikje meelevend tegelijk – zij kan dat – en daar bleef het bij.

Rik is eigenlijk steeds meer mijn klankbord geworden sinds Hugo en ik een dipje hebben, sinds Andrea druk is met werk en het dorpsfeest en dus ook Robbert blijkbaar, en sinds ik mijn studievriendinnen niet meer kan vertrouwen. Ik scroll naar zijn telefoonnummer.

Zodra ik zijn stem hoor begin ik te snikken.

‘Smeetje? Lieverd, wat is er?’

Ik kan alleen maar huilen, het komt echt uit mijn tenen. Ik schaam me ervoor en ook weer niet. Kan mij het ook schelen allemaal, mag een mens er af en toe eens even helemaal doorheen zitten?

‘Waar ben je? Ik kom naar je toe.’

‘Nee!’ roep ik met een dikke keel. ‘Niet langskomen, daar komt alleen maar narigheid van.’ Ik slik een paar keer. ‘Ik wilde alleen even tegen iemand aan janken. En ik weet… ik wist niet…’ Ik kom niet uit mijn woorden. ‘Stoor ik eigenlijk?’

‘Jij? Nooit!’

Dit zijn dus allemaal dingen die hij niet moet zeggen, maar dat weet hij natuurlijk niet. Ik wil direct weer uithalen voor een enorme snik. Van ellende, van blijdschap dat ik Rik nog heb, ondanks alles. Ik voel een steek in mijn buik, rottig en blij tegelijk. Dat zoiets kan weet ik sinds een paar dagen.

Het is even stil. Dan klinkt het met hese stem: ‘Ik zou willen dat ik je even vast kon houden.’

Ik knijp mijn ogen dicht om niet wéér te gaan janken. O, wat zou ik dat ook graag willen. Godverdomme.

Ik slik een paar keer, net zo lang totdat het huilen stopt en mijn stem weer bruikbaar is. ‘Het is een beetje moeilijk momenteel. Alles. Mijn leven. Ik zou willen dat het voorbij was. Niet mijn leven,’ haast ik me te zeggen, ‘maar gewoon… Alles.’

‘Ik snap het.’ Ik hoor hem diep inademen en zie voor me hoe hij zijn hand door zijn haar haalt. ‘Het is snel voorbij. Echt.’ Het klinkt op de een of andere manier zo geruststellend. Ik zou elke avond wel in slaap willen vallen met die stem.

‘Je doet gewoon wat je altijd doet, Smeetje. Gewoon jezelf zijn. Slim, grappig en hoe was dat ene woord ook alweer?’

‘Pragmatisch,’ lach ik.

‘Maar dan met ietsje meer lef en zelfvertrouwen, oké?’

‘Prima. Ik zal me vol zelfvertrouwen de afgrond in storten,’ grap ik. Met de mouw van mijn trui begin ik mijn ogen te deppen.

We praten nog even door en op een gegeven moment maakt hij me zelfs weer aan het lachen met simpele dingen. Gewoon Rik-dingen, zoals hij is. Het voelt vertrouwd. Als we het gesprek afronden voel ik me een ander mens. Opgelucht bijna. De druk is van mijn borstkas. Ik kan weer een beetje ademhalen.

*

Het is raar om Jasmijn in de hal van Riks boerderij te zien. Overduidelijk zenuwachtig stapt ze over de drempel. Ik ken haar zo goed, ik weet precies wanneer ze zenuwachtig is. Dan heeft ze die blosjes op haar wangen en zijn haar bewegingen net wat sneller dan normaal. Ongeduldig pelt ze haar jas uit en zonder af te wachten waar ze hem kan ophangen, loopt ze achter Rik en mij aan naar de woonkamer.

Kiona zit al te wachten op de mosgroene velours bank. Ze staat op zoals de Kiona die ze is: openhartig en vriendelijk. Ze steekt haar hand uit naar Jasmijn, die hem stotterend aanneemt.

‘Kiona, wat leuk om je weer te ontmoeten. En wat een eer dat je dit speciale interview aan Go Glam! wilt gunnen.’

‘Tuurlijk. Voor Esmée doe ik alles,’ zegt ze welgemeend. Ik voel me even rot bij die opmerking omdat Kiona niets weet van mijn onderliggende plan, maar dat gevoel druk ik snel weg. Uiteindelijk is het voor een goed doel.

Daarna gaat alles behoorlijk volgens plan. Jasmijn stelt precies de juiste vragen; de door mij zorgvuldig opgestelde vragen. Kiona antwoordt gewoon zoals ze is, zonder te acteren of na te denken wat haar moeder of de regisseur van Lief & Leed zou willen dat ze antwoordt. We hebben de vragen vooraf niet doorgenomen, omdat ik wil dat ze echt de meest natuurlijke versie van zichzelf is. Dat het zo goed uitpakt maakt me blij.

Gisteravond heeft ze eindelijk met Jay-Nay gebeld, uren hebben ze gesproken. De relatie is over en na afloop vertelde ze dat ze zelfs het beste gesprek ooit hadden gehad. Ze zag er opgelucht uit, bijna bevrijd.

Ik kijk naar haar zoals ze daar nu zit. Ontspannen en volledig zichzelf, ze straalt gewoon. Dit interview, de aanloop naar haar -­coming-out, komt op het juiste moment.

Nu moet ik vanavond nog even mijn koppie erbij houden als ik dit ga uitwerken tot een interview dat enerzijds spraakmakend en onthullend genoeg is voor Go Glam! en anderzijds maximaal aansluit bij het nieuwe imago van Kiona, want uiteraard laat Jasmijn het maken van een ‘eerste opzetje’ weer over aan haar assistente. Ik heb het bewust die kant uit gestuurd, waar zoals te verwachten weinig voor nodig was. ‘Graag. Gewoon even de vragen met antwoorden uittypen. En als je al wat ideetjes hebt over de vorm, mag je die er ook bij zetten hoor,’ voegde ze er nonchalant aan toe. Maar ik weet precies hoe het zal gaan. Ik schrijf het artikel, Jasmijn doet net alsof ze het ‘wel aardig’ vindt, wijzigt twee woordjes en laat het vervolgens onder haar naam publiceren. En precies daar komt het spannendste deel. Ik moet tijdig én onopvallend ingrijpen om alles volgens plan te laten verlopen. Mijn plan.

*

Met drie zoenen neem ik afscheid van Kiona en Rik. Jasmijn is al vertrokken en alles is prima verlopen, aardig zoals ik had uitgedacht, gehoopt en stiekem verwacht.

Rik legt nog even zijn hand in mijn nek en vraagt ernstig: ‘Gaat-ie weer een beetje?’

Ik glimlach en knik. ‘Bedankt nog.’

Hij kijkt me een paar seconden onderzoekend aan en lacht dan langzaam zijn geruststellende lach. Als hij zijn hand weghaalt voel ik de warmte nog een tijdje nagloeien.

‘Succes hè. Je kunt het, Smeetje!’ roept hij nog voordat hij de deur achter me sluit. 

OVER IRIS HOUX

Iris Houx is geboren en getogen in Noord-Brabant. In 2010 begon ze met het schrijven van korte verhalen en columns. Ze publiceerde o.a. in de Metro, TPO Magazine, Viva en Esta en won diverse schrijfwedstrijden. Sinds 2013 is ze columniste van Chicklit.nl, waar ze met haar humor en eigen stijl een grote groep vaste lezers aan zich weet te binden. Scoop! (juni 2016) is haar debuutroman.

OVER SCOOP!

In Scoop! neemt schrijfster Iris Houx je mee in de wereld van Esmée Evers. Esmée verhuist naar de grote stad, waar ze een baan krijgt als redactiechef. Althans, dat vertelt ze haar vriendinnen, in werkelijkheid is ze redactieassistente. Haar leugentje is lastig vol te houden als één van haar vriendinnen haar bazin wordt bij hetzelfde magazine. Wanneer een bekende tv-ster noodgedwongen moet onderduiken, krijgt Esmée de kans zichzelf te bewijzen. Ze bedenkt een plan dat niet alleen de media op zijn kop zet, maar ook haar carrière, vriendschappen en relatie...