Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Scoop!

Deel 60: 'Klaar
met alle leugens'

schrijfster

Iris Houx

E

Eerder lazen we hoe Esmée een meerdelig plan had bedacht om alle ellende om haar heen op te lossen: Jasmijn ontmaskeren (check), haar carrière een boost geven (nog niet zo check) en vandaag staat de coming-out van Kiona op het programma. Zal alles volgens plan verlopen?

Als we de tent weer binnenkomen wordt duidelijk waarom er al even geen muziek klonk. Robbert staat in zijn beste ribbroek boven op een stoel en spreekt de menigte toe. Ik vang dingen op als ‘grote opkomst’, ‘eerbetoon aan ons prachtige dorp’, ‘bedankje voor de organisatie’, blabla. Bla. Zijn verhaal duurt vreselijk lang. Echt, hij zou een Oscar moeten winnen in de categorie Eeuwigdurende Dodelijk Saaie Speeches. Het ontbreekt er nog aan dat hij zijn oma bedankt dat ze zijn moeder op de wereld heeft gezet zodat die hem weer op de aarde kon zetten. ‘Ook wil ik jullie nogmaals dringend verzoeken om niet met bier of andere dranken te gooien.’

Als in een een pavlovreactie neem ik nog een grote slok van mijn bier. Man, wat ben ik zenuwachtig. Af en toe kijk ik over mijn schouder of ik buiten al iets zie. Het zal nog wel even duren eer de pers er is. Volgens plan heb ik net wat zenders gebeld die Kiona de afgelopen week hebben gestalkt. Ze klonken stuk voor stuk erg geïnteresseerd. Nu maar hopen dat ze snel hier zijn. Kiona en ik hebben thuis al geoefend met mogelijke vragen en wat de handigste antwoorden zijn, uiteraard allemaal overeenkomstig haar werkelijke ik en haar nieuwe imago, maar wel zo strategisch mogelijk geformuleerd. En natuurlijk zijn Andrea en Rik ook op de hoogte. Ook Rik kijkt af en toe met zo’n bezorgde frons in zijn wenkbrauwen richting de ingang. Andrea kijkt vooral in complete, apathische bewondering naar Robbert.

Het is lastig te bevatten dat de Grote Kiona Show over een paar uur over zal zijn. Het voelt als het einde van een tijdperk en daar ben ik verdrietig om, maar daarnaast ook enorm zenuwachtig. Zal alles volgens plan gaan? Voor Kiona, voor mij?

Robbert zit midden in zijn verhaal en lijkt nog lang niet van plan om af te ronden. Ik loop maar weer eens naar buiten. Nog niets te zien.

Ik wil een rondje om de tent lopen, maar zie dan twee mannen vanaf een geparkeerde vrachtwagen aan de rand van het plein mijn kant uit komen, een lange en een iets minder lange met wilder haar. Op zich niets bijzonders, al heeft de ene een gitaar om zijn nek en als ik beter kijk lijken ze op…

Nog voordat ik de kans krijg die gedachte af te maken, begint degene met de gitaar te roepen: ‘Hé Esmée!’ Meteen slaat hij een akkoord aan en zingt: ‘Zeg Esmée, kijk niet zo gedwee! We hebben een idee.’

Timo valt in: ‘O ja, een goed idee. Voor jou. Ja, voor jou.’ Het is een wonder hoe die twee elkaar aanvullen, zelfs bij improvisaties. Jack haalt uit: ‘Want wij speeeelen toch even mee.’

Ik schud lachend mijn hoofd en loop op ze af: ‘Hoezo? Wat? Hoe kan dat?’ Nog nooit ben ik zo blij geweest ze te zien.

‘We zouden eigenlijk optreden in een of andere verpleegstersflat in Rosmalen, maar dat ging niet door want er was een griepepidemie uitgebroken of zoiets.’ Timo haalt zijn schouders op en Jack vult hem aan: ‘Ja joh, allemaal vet ziek die verpleegstertjes. Sneu hè? Wijd je je hele leven aan het verzorgen van anderen, word je zelf ziek. Hé Tiem, ik vraag me eigenlijk af wie er nu voor ze zorgt?’

Timo geeft geen antwoord, maar zegt tegen mij: ‘Nou goed, we konden dus toch even langskomen, low budget. Spelen we alleen akoestisch, scheelt een hoop gesjouw en gedoe met equipment en hoeven we die hele soundshit niet te checken en zo. Jij is niet blij?’ Hij trekt een pruillip.

Blijkbaar kijk ik niet enthousiast genoeg, dus dat verander ik snel: ‘Jawel! Blij! Hartstikke blij! Ik ben gewoon helemaal beduusd. Jullie, hier in Avier! Het wordt nog eens wat met Avier.’ Ik omhels de jongens. ‘Weet de organisatie dat jullie er zijn?’

‘Onze manager heeft vanmiddag gebeld, dus het zou in orde moeten zijn. Hé, bier! Heb je ook voor ons?’

‘Meer dan genoeg,’ gniffel ik.

Ik neem ze mee naar binnen waar Robbert nu echt een serieuze gooi naar een Oscar lijkt te doen. Opeens begin ik het te begrijpen als hij opgelucht van richting verandert zodra hij ons ziet: ‘Ah! Kijk, daar hebben we onze speciale gasten…’ Vragend kijkt hij naar Jack en Timo die synchroon hun duim opsteken terwijl Jack nog snel zijn reversmicrofoon opspeldt. ‘… Helemaal klaar om te spelen, voor ons, voor Avier! Geef een daverend applaus voor… JACK en TIMOOO!’

De zaal wordt uitzinnig en Jack en Timo beklimmen het podium.

‘Waar is dat feestje? HIER is dat feestje!’ Timo klapt omzichtig met zijn handen boven zijn hoofd.

Ik wring me door de menigte naar Kiona en Rik, die behoorlijk vooraan staan. ‘Heb je een volle beker?’ vraag ik Kiona.

‘Ja, hoezo?’

‘Let op. Op drie.’ Ik begin af te tellen: ‘Drie, twee, …’ en als Kiona me nog steeds schaapachtig aankijkt, maak ik met mijn vrije hand een werpgebaar. Gelukkig begrijpt ze deze hint. Voor Rik was een knipoog al voldoende. ‘EEN!’

Tegelijk legen we ons bekertje richting het podium zodat Jack en Timo worden verwelkomd met een oud-Hollandse bierdouche zoals het Avier betaamt. Ook Robbert, die nog aan de zijkant van het podium staat wordt compleet overrompeld en krijgt wat spatten op zijn broek. Moedig en met een boerenkiespijnglimlach laat hij het over zich heen komen. ‘Juist. Dit is dus een voorbeeld van hoe het níét moet. Bedankt Esmée, Rik en eh… gast,’ mompelt hij terwijl hij snel via de achterkant het podium verlaat.

‘Waar is dat biertje? HIER is dat biertje!’ Jack en Timo beginnen direct het publiek te bespelen dat uiteraard massaal reageert door met bier te gaan smijten.

*

Daarna gaat alles snel. Na twee nummers lassen Jack en Timo een pauze in, zoals ik ze heb verzocht vlak voordat ze opgingen. Ik ga het podium op – wat ik doodeng vind – en verklap alle aanwezigen dat er zich in ons midden, ergens onder al die uitdossingen en vermommingen, een BN’er bevindt met wie ze al de hele dag gefeest hebben alsof ze een van ons is. (Ergens hoor ik iemand al ‘Ki-o-naaaa!’ boven de menigte uit roepen, wat natuurlijk niet zo heel verwonderlijk is.) ‘Jullie hebben het voorrecht om als eerste te weten wie zij is,’ vervolg ik. Ik wenk Kiona, die het podium opkomt en voorzichtig haar masker afdoet.

‘Hoezee voor Kiona die Avier op de kaart heeft gezet,’ hoor ik Robbert achter me roepen.

‘Hoezee!’ roept de hele tent gehoorzaam.

Kiona lacht en maakt een buiging en geeft kushandjes. Het is werkelijk zo leuk om te zien hoe iedereen reageert. Veel bierdouches ook. Ik duik snel van het podium, maar Kiona blijft staan. Ze vindt het geweldig. Ze had echt in een dorp geboren moeten worden, ze hoort hier gewoon.

Als de eerste journalisten met hun camerateams opdagen – TLV Avenue  voorop – zet Kiona haar masker weer op. Met zijn vijven gaan we naar buiten: Kiona, Andrea, Rik, Robbert en ik, gevolgd door waarschijnlijk zo’n beetje de hele inhoud van de tent, joelend.

We steken het plein over, de straat over, naar het gemeentehuis waar Robbert inderdaad alles heeft klaargezet. Stellages met felle bouwlampen verlichten twee rijen met klapstoeltjes. We banen ons een weg door ruziënde paparazzi. ‘Waar? Waar is ze?’, ‘Aan de kant!’, ‘Dat gaat niet. Jij staat op mijn teen!’, ‘Alleen omdat jij je elleboog tussen mijn ribben duwt.’ Dat soort werk.

Fotografen en mensen met hengelmicrofoons verdringen zich.

Als de kalmheid zelve loopt Kiona naar voren en neemt positie op het ‘bordes’ voor de dubbele voordeur van het gemeentehuis. Robbert en ik manen de meute tot stilte. Minstens vijf hengelmicrofoons hangen in haar gezicht, maar Kiona weet rustig en beheerst eerst de muts en de pruik af te doen en dan haar haar los te schudden zoals alleen zij dat kan, op zo’n manier die op tv met gemak in slow motion herhaald zou kunnen worden. Daarna – tromgeroffel zou hier niet misstaan – haalt ze met een elegante beweging het masker van haar ogen. De meute wordt wild en begint haar naam te scanderen. Nog meer microfoonhengels verschijnen. Met onregelmatige intervallen wordt haar gezicht beschenen met flitsend licht. Ze zoekt mijn blik. Ik steek mijn duim op: Alles gaat goed. Laat maar even gaan.

Nadat iedereen ruim de tijd heeft gehad voor foto’s beantwoordt ze wat vragen, wat voor zover ik kan horen heel goed gaat, en dan gaat ze zoals afgesproken met Robbert en Andrea het gemeentehuis in, terwijl ik de paparazzi duidelijk probeer te maken dat de show over is. Uiteraard nemen ze daar geen genoegen mee, en nu ben ik ineens degene die camera’s en microfoons in haar gezicht gedrukt krijgt.

‘Dus jij bent degene die Kiona heeft geholpen onder te duiken?’, ‘Hoe kwam je met haar in contact?’, ‘Hoe is ze in het echt?’, ‘Heb je hulp gehad? Is dit je vriend? Hebben jullie dit samen gedaan?’ Blijkbaar doelen ze op Rik die nu wegduikt en met een omtrekkende beweging achter de journalisten gaat staan. Ik zie hoe hij toekijkt terwijl ik toch maar besluit wat vragen te beantwoorden.

Ik slik een keer, haal mijn hand door mijn haar en stap naar voren. Sjonge. Kom ik ook eens op tv, is het met een ‘vintage’ jurk, bierhaar en uitgelopen make-up.

‘Stel jezelf even voor en begin dan maar met je verhaal,’ sommeert Aaron van TLV Avenue die een grijns trekt alsof hij wil laten zien dat hij net zijn tanden gebleekt heeft, wat eigenlijk best zou kunnen kloppen. Zeker met die bouwlampen erop reflecteren ze zo heftig dat ik bijna verblind word.

‘Ik eh… ben Esmée Evers, ik ben redactie-assistente bij Go Glam! en ik ben inderdaad degene die in eerste instantie al deze ellende veroorzaakt heeft,’ begin ik. ‘Ik ben degene die Jay-Nay met Skank betrapt heeft en het filmpje doorgespeeld heeft naar Kiona. Dat het liep zoals het liep met de paparazzi en het huwelijk, was niet mijn bedoeling. Bij deze wil ik dan ook mijn welgemeende excuses aanbieden aan zowel Kiona als Jay-Nay. En ja, ik ben ook degene die Kiona heeft geadviseerd om even afstand te nemen van alles en die haar heeft geholpen onder te duiken bij twee goede vrienden van mij hier in Avier.’

Zo, klaar met alle leugens. Ik sta voor mijn daden in. Ik neem verantwoordelijkheid. Stiekem ben ik trots op mezelf.

Tussen alle mensen zie ik Rik staan, hij steekt glunderend een duim naar me op. Met nieuwe geestdrift ga ik verder: ‘Ik heb Kiona leren kennen als een ontzettend sympathieke, empathische en intelligente vrouw, compleet anders dan het beeld dat de media van haar neerzetten. Iedereen die de moeite zou nemen om Kiona te leren kennen, zou versteld staan. Maar hierover lezen jullie meer in het eerstvolgende nummer van Go Glam! waarin een uitgebreid interview zal verschijnen met nog onbekende feiten over haar leven tot nu, de stand van zaken in haar relatie met Jay-Nay en waarin ze vertelt wat haar echt bezighoudt en welke koers ze vanaf nu wil gaan varen met haar carrière.’

Aaron heeft de hele tijd staan knikken bij alles wat ik zei, alsof hij me wil aanmoedigen vooral door te gaan, maar voor nu is het eigenlijk op. Dit is wat ik voor nu naar buiten kan brengen, dus hier wil ik het bij laten. Als hij merkt dat ik niets meer te vertellen heb, brengt hij de microfoon naar zijn eigen mond om een nieuwe vraag te stellen, maar met een glimlach en een handgebaar maak ik duidelijk dat het interview is afgelopen.

Beduusd stap ik uit het bouwlamplicht. Wow, hoe professioneel van mij! Terwijl niets hiervan in mijn ‘script’ stond. Gewoon geïmproviseerd! En het ging allemaal zo goed en gemakkelijk dat ik niet eens nadacht over zenuwachtig zijn. Onvoorbereid, lelijk, maar ik deed het! Ik stotterde niet, kwam prima uit mijn woorden. Ja, dit ging goed! Ik snap het nog niet helemaal, maar het ging bijzonder goed.

Aaron twijfelt of hij me nog een vraag zal stellen, maar dan word ik gered door Robbert die achter me uit het gemeentehuis opduikt. Als bloeddorstige hyena’s storten de paparazzi zich op hem. Ook Aaron besluit het erop te wagen. ‘Meneer, vertelt u eens. Wat is uw functie? Wat is uw rol in dit geheel? Kunt u iets meer vertellen over de Kiona-situatie?’

Robbert brengt zijn handen naar boven en dan weer een paar keer naar beneden. ‘Een voor een alstublieft. Ik ben Robbert Geurts van Kessel…’ – hier ben ik even verbaasd omdat ik in mijn hoofd de achternaam ‘Ribbroek’ al had gevormd – ‘… en ik ben de persoonlijk assistent van de burgemeester in dit prachtige Avier. En nu we het toch over Avier hebben, mag ik jullie aandacht voor een aantal zaken die weinig mensen over Avier weten? Onze 1.869 inwoners tellende gemeente kent veel toeristische bezienswaardigheden, zoals de Sint Corneliuskapel, het Peperkoekmuseum en het geboortehuis van Leo Lempens. Jaha! Dé Leo Lempens, die komt dus gewoon hiervandaan, hè? Verder hebben we de de Negenstrontkarpaadjesroute en ook de oudste langgevelboerderij van Brabant staat in Avier, in Klein Avier om precies te zijn.’ Zonder ook maar een seconde na te denken of adem te halen ratelt hij door, alsof hij het jarenlang elke avond uit zijn hoofd heeft geleerd voor dat ene moment dat misschien ooit zou aanbreken. Nu dus. Zijn fifteen minutes of fame. Ik zou lachen als het niet zo vreselijk aandoenlijk was. ‘Avier is tevens rijk aan cultuur en traditie. Ik noem onze tot ver over de grens bekende Dansmariekemarathon, het jaarlijkse ‘Koekwaus de burgemeester uit die boom’-festival en in 1998 hebben we nog een prijs gewonnen voor het Gezelligste Openbaar Toilet van Nederland. En kent u het verhaal van onze Guinness Book of Recordspoging uit 2001 toen we de grootste balkenbrij probeerden te bakken?’

OVER IRIS HOUX

Iris Houx is geboren en getogen in Noord-Brabant. In 2010 begon ze met het schrijven van korte verhalen en columns. Ze publiceerde o.a. in de Metro, TPO Magazine, Viva en Esta en won diverse schrijfwedstrijden. Sinds 2013 is ze columniste van Chicklit.nl, waar ze met haar humor en eigen stijl een grote groep vaste lezers aan zich weet te binden. Scoop! (juni 2016) is haar debuutroman.

OVER SCOOP!

In Scoop! neemt schrijfster Iris Houx je mee in de wereld van Esmée Evers. Esmée verhuist naar de grote stad, waar ze een baan krijgt als redactiechef. Althans, dat vertelt ze haar vriendinnen, in werkelijkheid is ze redactieassistente. Haar leugentje is lastig vol te houden als één van haar vriendinnen haar bazin wordt bij hetzelfde magazine. Wanneer een bekende tv-ster noodgedwongen moet onderduiken, krijgt Esmée de kans zichzelf te bewijzen. Ze bedenkt een plan dat niet alleen de media op zijn kop zet, maar ook haar carrière, vriendschappen en relatie...