Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Logo van Scoop!
Foto: Eigen beeld
Scoop!

Deel 64: 'Als de liftdeuren opengaan
is het alsof ik in de spiegel kijk'

schrijfster

Iris Houx

V

Vorige week lazen we hoe Esmée, zelfs tegen haar eigen verwachtingen in, ontslag nam bij Moo Moo Media, en vervolgens iedereen nog even goed de waarheid vertelde. Zo, dat luchtte op. Ze neemt afscheid van een paar collega's en stapt de lift in. Maar wie ziet ze daar?

Natuurlijk was er één persoon van wie ik afscheid wilde nemen, tegelijk ook de enige persoon hier die ik zou gaan missen. En natuurlijk was ze not amused met het nieuws.

‘En ik dan, Esmée? En ik dan?!’ tierde ze. ‘Dit kun je niet menen! Wie heb ik hier nu nog? Met wie moet ik lunchen? Wie is nu mijn bondgenoot?’ De losse knot op haar hoofd zwiepte geestdriftig mee. ‘En weet je, volgens mij is het besmettelijk, dat hele ontslaggedoe.’ Ze kwam wat dichter naar me toe. ‘Ik las een mailtje van Eric aan PZ over dat nieuwe financiële systeem – hij vergeet elke keer dat ik in zijn mailbox kan – en dat er nu een aantal fte’s overbodig waren of zoiets. Een raar mailtje, het leek bijna codetaal, maar mijn initialen kwamen erin voor en iets met “afvloeien”. Dadelijk sta ik ook op straat!’

‘Nou en?’ antwoordde ik. ‘Je haat deze baan, je haat Eric. Dan word je toch ontslagen?’ Mijn eigen lef zette me aan tot een onverschilligheid die ik nog niet van mezelf kende en ik moet zeggen: het voelde goed. Ik beloofde Krystel om haar op de hoogte te houden, misschien vond ik wel opnieuw een baan in het centrum en dan konden we gewoon samen blijven lunchen.

‘Oké dan. Maar wacht niet te lang. Straks werk ík hier misschien niet meer.’ Ze snoof verontwaardigd, alsof het allemaal mijn schuld was. Maar daarna gaf ze me een dikke knuffel en beloofden we nogmaals plechtig om contact te houden.

Met mijn jas aan, mijn tas over mijn schouder en in mijn armen een kartonnen doos met wat persoonlijke bezittingen, stap ik in de lift. Het lukt me om met mijn elleboog de knop voor de eerste verdieping in te drukken. ‘Exit’ staat ernaast, zo valt me nu pas op.

Wat een dag en hij is nog maar net begonnen. Zo onwerkelijk allemaal, zoals wel vaker de afgelopen dagen en weken. Maar nu is het tijd voor een nieuwe start en o ja, ik heb er zin in! Op zoek naar een nieuwe baan, met leuke collega’s, en er ligt een nieuw leven voor me als single. Ik denk even aan Hugo, maar er gebeurt niets. Geen steek in mijn hart, geen plotselinge depressie, geen traan over mijn wang. Hoe kon het toch dat ik zo lang niet doorhad dat we beter af waren zonder elkaar? Ja, ik mis hem, als een vriend, als een zekerheid in mijn leven die nu een andere status heeft gekregen, maar niet als de Liefde van Mijn Leven. De ontmoeting met hem gisteren was triest, maar voelde ook als een bevrijding. Een bevrijding uit een gevangenis waarvan ik niet wist dat ik erin zat, of zoiets.

De lift heeft zich nog maar net in beweging gezet of hij stopt al weer. Automatisch ga ik wat naar achteren totdat ik met mijn kont tegen de leuning sta.

De deuren zoeven open en even lijkt het alsof ik in een spiegel kijk. Daar staat ook een meisje met een doos in haar handen. Ze heeft alleen geen roodbruin haar maar blond, geen nep Gucci om haar schouder maar een echte Mulberry en ze wordt omhuld door een grote wolk Donna Karan.

Omegodomegodomegod. O. Mijn. God. Waarom? Waarom nu? Waarom hier?

‘Hoi,’ zegt Jasmijn geschrokken. Ze twijfelt even maar eigenlijk kan ze niet meer terug, dat zou raar zijn. Ik zou het helemaal niet raar vinden, ik zou het haar zelfs willen toeroepen: ‘Je hoeft niet in te stappen, echt niet! Ik snap het!’ Maar ze stapt in, wat moet ze anders? Met een flauwe glimlach komt ze naast me staan. De lift zet zich weer in beweging.

Ze werpt een blik op mijn doos. Ik kijk erin. Op de bodem liggen alleen een paar muffins, twee minicactussen (de enige planten die ik in leven kan houden) en mijn favoriete notitieblokje. Ik kon geen kleinere vinden.

‘Jij ook?’ Ze klinkt verbaasd.

‘Ja, ik ga ook weg,’ zeg ik langzaam.

‘Nee! Maar waarom? Zijn ze helemaal gek geworden?’ roept ze uit. ‘Je bent hartstikke goed! Je bent zowat een beroemdheid na gisteren. Je was op alle zenders!’

Ik ben even stil van verbazing. Dit was niet bepaald de reactie die ik verwacht had. Het is zo lief van haar, ondanks alles wat ik haar heb aangedaan. Nou ja, en zij mij natuurlijk. Maar toch. Ze had het niet hoeven zeggen. Ze had hier ook gewoon zwijgend kunnen staan en boos kunnen zijn. Of ‘gnagna’ kunnen roepen. Daarom valt het me extra zwaar om te zeggen dat het net even wat anders zit.

‘Nou, ik heb eh… zelf ontslag genomen.’

‘Joh! Waarom?’ Jasmijn kon niet verbaasder reageren dan wanneer ik had verteld dat ik me liet omscholen tot tapdansende SM-smurf om mee te gaan op tournee met Lady Gaga. Zoals ze me aankijkt voel ik onze vriendschap van vroeger weer opvlammen, lang geleden. De kameraadschap, de band die er gewoon nog is ondanks of misschien wel juist door alles wat we samen hebben meegemaakt.

Ik haal mijn schouders op. Een van de cactusjes in de doos valt om. ‘Ik had het zo gehad hier met al die gluiperds en dat gekonkel. Ik heb de andere kant nu kunnen zien, weet je. Met Kiona. Hoe zij constant achterna wordt gezeten en opgejaagd door de paparazzi. Paparazzi die de privélevens van sterren voor veel geld verkopen aan bladen als Go Glam! Ik wil daar geen onderdeel meer van uitmaken. En na alles wat er de laatste tijd is gebeurd, was ik gewoon klaar voor een nieuwe start.’ Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen te vertellen dat Morris me haar functie heeft aangeboden.

‘Wat ga je nu doen dan?’

‘Eh… dat weet ik eigenlijk niet.’

Even kijken we elkaar aan en dan barsten we in lachen uit.

‘Echt iets voor jou, Es!’ En na een korte stilte voegt ze er zuchtend aan toe: ‘Ik zou willen dat ik net zoveel lef had als jij.’

‘Ik? Lef?’ vraag ik verbaasd. Ze beseft niet dat ze me geen mooier compliment had kunnen geven.

Dan stopt de lift. We zijn er.

‘Nou, dat is het dan.’ Vertwijfeld kijken we elkaar aan. Als Jasmijn geen doos in haar handen hield, was dit het moment dat ze aan haar medaillon zou gaan friemelen.

‘Yep. Ik eh… moet nog even naar het toilet,’ verontschuldig ik me. ‘En naar de receptie. Pasje inleveren.’ Ik trek een raar gezicht.

‘O ja, dat moet ik ook nog.’ Jasmijn duwt de doos met haar buik tegen de spiegel en begint in de zakken van haar vest te voelen.

Als ze het pasje heeft gevonden doe ik dezelfde truc met de doos en steek mijn hand uit. ‘Kom maar, lever ik de jouwe ook meteen in.’

Thanks!’ Ze laat haar pasje in mijn hand glijden. ‘En eh… sorry nog. Voor alles.’

‘Ja. Sorry. En bedankt ook, voor alles.’

Ze lacht. ‘Ja, sorry en bedankt.’ Dan weer serieus: ‘Het beste, Esmée.’

‘Het beste, Jas.’ Ik kijk haar nog even na terwijl ze door de draaideur gaat en een laatste keer naar me zwaait. Weer iemand die uit mijn leven loopt. Een tikje melancholisch word ik er wel van.

OVER IRIS HOUX

Iris Houx is geboren en getogen in Noord-Brabant. In 2010 begon ze met het schrijven van korte verhalen en columns. Ze publiceerde o.a. in de Metro, TPO Magazine, Viva en Esta en won diverse schrijfwedstrijden. Sinds 2013 is ze columniste van Chicklit.nl, waar ze met haar humor en eigen stijl een grote groep vaste lezers aan zich weet te binden. Scoop! (juni 2016) is haar debuutroman.

OVER SCOOP!

In Scoop! neemt schrijfster Iris Houx je mee in de wereld van Esmée Evers. Esmée verhuist naar de grote stad, waar ze een baan krijgt als redactiechef. Althans, dat vertelt ze haar vriendinnen, in werkelijkheid is ze redactieassistente. Haar leugentje is lastig vol te houden als één van haar vriendinnen haar bazin wordt bij hetzelfde magazine. Wanneer een bekende tv-ster noodgedwongen moet onderduiken, krijgt Esmée de kans zichzelf te bewijzen. Ze bedenkt een plan dat niet alleen de media op zijn kop zet, maar ook haar carrière, vriendschappen en relatie...