Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Image Source Ltd RF
The Polyamorie Files

The Polyamorie Files deel 12:
Waarom maak ik het zo moeilijk?

E

Ella (40) en Jeff (41) hebben twee kinderen en zijn ruim 14 jaar gelukkig getrouwd. Ella stapt bij Marvin achterop de motor en eindelijk kust hij haar.

“Sorry ik kan dit niet hoor, ik wil wel maar ik kan het gewoon niet”, zeg ik, terwijl ik een stap naar achteren zet. Marvin knijpt zijn ogen samen en kijkt me verbaasd aan. “Ik moet de hele tijd aan Jeff denken, het voelt zo gek.” Ik zie hoe de zon verder zakt en Marvin blijft stil. “Het ligt niet aan jou, ik vind je ontzettend aantrekkelijk en denk al dagen aan je.” Ik raak zijn arm aan, maar die trekt hij gelijk weg. “Wat is er dan wel? Waar ligt het dan wél aan?” Ik schrik een beetje van zijn stem, hij klinkt boos.

Waarom verpest ik dit

Even vraag ik me af hoe we in die halve minuut van superromantisch naar ijskoud zijn gegaan en ik voel een steek in mijn maag. Waarom verpest ik dit nou weer? Waarom moet ik toch altijd zoveel nadenken? Marvin staart naar de zee en wacht op mijn antwoord. Ik zucht. “Ik wil niet dat je boos bent, dit is ook allemaal nieuw voor mij...”

“Ik ben niet boos. Je moet doen waar je je goed bij voelt. Het is alleen ontzettend lastig om naast zo’n mooie, bijzondere vrouw te staan zonder dat ik haar mag zoenen”, zegt hij met een schuine glimlach. Mijn wangen beginnen te gloeien, de steek in mijn maag fladdert weg. “Ik wacht al dagen op dit moment Ella, om alleen met jou te zijn.” Zijn zwarte ogen kijken dwars door me heen en ik kan niks anders dan mijn hoofd in zijn nek leggen als hij me dicht tegen zich aandrukt.

Ik denk aan Jeff             

Ik hoor mezelf iets terug mompelen. Dat ik dit ook al dagen wil, dat ik continu aan hem denk, dat ik me al meer dan tien jaar niet meer zo gevoeld heb. En zo blijven we staan, minutenlang. Ik denk aan Jeff, zou Jackie weer bij hem zijn? Ik denk aan mijn kleine Max die met open mond toekeek hoe ik wegreed met Marvin. Ik denk aan Saar die zegt dat ik moet genieten. Waarom maak ik het zo moeilijk voor mezelf? Waarom denk ik überhaupt nog op dit moment?

Nog nooit zo gezoend

Ik moet een beetje op mijn tenen staan om bij zijn mond te komen. Maar als mijn lippen die van hem raken, zoent hij me vol overgave terug. Zo heb ik lang niet gezoend, zo heb ik misschien nog wel nooit gezoend. Ik proef een mix van sigaren en tandpasta. Marvin slaat zijn armen stevig om me heen en dat is maar goed ook, want mijn benen voelen slap en ik sta te wiebelen op mijn pumps. Zijn stoppels schuren op mijn wangen en langzaam verdwijnen alle gedachten uit mijn hoofd.

Het is helemaal donker als we eindelijk een adempauze nemen. “Ik wist wel dat dit fantastisch zou zijn”, zegt Marvin terwijl hij een sigaar uit zijn binnenzak pakt. Ik durf hem bijna niet aan te kijken, mijn lippen branden en ik heb dorst. “Het is al elf uur! Ik ga je zo naar huis brengen dame, morgen moet ik weer vroeg op. Verras jij mij de volgende keer?” Liever wil ik niet dat dit moment voorbij is, dat ik weer naar huis moet. Ik knik en proef weer de sigaar als ik hem kus.

Mysterieus

Achterop de motor sla ik mijn armen om zijn middel. De rit naar huis lijkt veel sneller te gaan en voor ik het weet, rijden we weer in mijn buurtje. Bij het stoplicht weer zijn hand op mijn been. Ik tik op zijn schouder. “Zet me hier maar af, dat ding maakt zo’n lawaai, ik wil niet dat de buren...” Ik weet even niet hoe ik mijn zin af moet maken, maar Marvin zet zijn motor al aan de kant. “Je wil niet dat ze over je praten, of over de mysterieuze man op de motor”, zegt hij terwijl hij afstapt. Ik geef de helm terug en voel de teleurstelling als hij die van hem ophoudt. “Tot snel Ella.” Geen laatste kus.

Jeff is nog wakker

Als ik de straat inloop, zie ik dat ons huis donker is. Jeff ligt blijkbaar al in bed. Gelukkig, want ik heb nu geen zin om met hem te praten. Op het moment dat ik de sleutel in het slot wil doen, zwaait de deur open. Geschrokken kijk ik in het lachende gezicht van Jeff. “Hahaaa daar ben je! Hoe was het? Ik zat al op je te wachten!” Hij trekt me naar binnen en doet de deur achter me dicht. “Te wachten? In het donker?”

Overal ligt zand in de gang als ik mijn schoenen uitschop. “Naar het strand geweest? Je hele gezicht is rood! Ik ruik sigaren”, ratelt Jeff. Ik heb hier nu zó geen zin in. “Zullen we gaan slapen? Ik beloof je dat ik morgen alles vertel.” Aan de kapstok zie ik een onbekende sjaal hangen. Van Jackie? Ik ben te moe om het te vragen. Ik wil naar bed, mijn ogen sluiten en terug naar het strand.