Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Johner Royalty Free AB
The Polyamorie Files

The Polyamorie Files deel 33: de liefdevolle avond
slaat ineens drastisch om

E

Ella (40) en Jeff (41) hebben twee kinderen en zijn ruim 14 jaar gelukkig getrouwd. Jeff wordt boos als hij hoort dat Ella weer wil gaan werken.

“Hoe was het eigenlijk bij Jackie afgelopen weekend?” Jeff en ik zitten in de wachtkamer van het ziekenhuis. We hebben elkaar de afgelopen dagen amper gesproken. “Heel gezellig. We zijn met Fleur uit eten geweest in de stad.” “Was Fleur thuis? Die is toch altijd op vrijdag bij haar vader?”

 

Jeff zucht. “Ja, maar die kon niet en dus was ze thuis.” De assistent roept ons naar binnen. Ik mompel nog iets tegen Jeff over dat we alle kinderen buiten deze relatie zouden houden, maar hij hoort me al niet meer. 

Op naar huis

Jeff is opgelucht dat hij van zijn mitella af is, en ik ook. “Vanaf morgen kun je weer lekker in de file naar kantoor rijden,” zeg ik terwijl ik naar hem knipoog en ’m een duwtje geef. “Wil jij naar huis rijden? Nu mag je weer.”

Hij kijkt op van zijn telefoon. “Ik ben even Jackie aan het appen met het goede nieuws.” Ik pak zijn telefoon en geef hem de autosleutels. “Dat kan straks ook. Rijden jij, je miste het zo.” Zonder nog iets te zeggen gaat Jeff achter het stuur zitten.

Thuis ploft Jeff met zijn laptop op de bank. “Voelt het fijn zo, heb je geen last meer?” Hij bromt iets wat ik versta als ‘nee’. “Ik ga zo naar yoga, wil jij Max en Isa straks ophalen?” Zonder op te kijken bromt hij weer iets, dit keer versta ik het als een ‘ja’.

‛Sorry dat ik zo lastig was’

Ik loop naar hem toe en geef een kus op zijn hoofd. Hij pakt mijn hand: “Sorry dat ik zo lastig was El, die mitella was vreselijk.” Ik rol met mijn ogen en geef hem nog een kus. “Ja hoor schat, het was verschríkkelijk. Gelukkig ben je er nu van af. Tot straks!”

In de yogaklas kijk ik om me heen. Ik had gehoopt dat Lize er zou zijn, zodat we konden afspreken wanneer ik eens naar haar kapperszaak zal komen om een dagje mee te draaien.

Ze is er niet, misschien ook niet zo gek op een maandagmiddag. Ik besluit om haar straks meteen een berichtje te sturen. Weer aan het werk gaan, is opeens een aantrekkelijke gedachte die ik niet meer los kan laten.

Als ik thuiskom, staat de muziek hard aan. Max ligt op de bank met de tablet en Isa draait rondjes in haar prinsessenjurk. In de keuken heeft Jeff er een enorme bende van gemaakt, vrijwel alle kastjes staan open en het keukenblad ligt vol met boodschappen.

Pas als ik de muziek zachter heb gezet, zien ze dat ik binnen ben. Max kijkt even op en Isa vliegt om mijn benen. “Fijn dat je er weer bent schat,” zegt Jeff terwijl hij me een kus geeft. Ik lach om het roze schort dat hij aan heeft. “Dat staat je beter dan een mitella.”

Eindelijk is het weer gezellig

Aan tafel voel ik me opgelucht. Eindelijk is het weer gezellig thuis en eindelijk mag ik weer eens gewoon aanschuiven. “Is je arm nu weer beter papa?” Isa kijkt Jeff meelevend aan. “Bijna wel, de breuk is genezen, maar ik moet nog wel een beetje voorzichtig doen.”

Isa knikt en eet verder. “Ik ga straks weer met je stoeien papa!” Jeff aait Max over zijn haren. “Laten we dat nog maar even niet doen Maxie, jij bent veel te sterk en mijn arm nog niet!”

Nadat Jeff de kinderen op bed heeft gelegd, komt hij zingend de trap af en schenkt nog een glas wijn voor me in. “Wat ben jij vrolijk, dat je van je mitella af bent, scheelt echt een hoop, of niet?”

Een kus op mijn mond. “En ja, ik ben heel blij dat ik van dat onding af ben en ik ben gewoon heel blij met jou, met ons.” “Zullen we dan vanaf nu ook wat aardiger zijn voor elkaar? Ik vond het de afgelopen dagen nou niet bepaald fijn in huis.”

Jeff slaat zijn armen om me heen. “Je hebt gelijk, ik was vooral boos op alles en iedereen en heb te weinig aan je gedacht.”

Jeffs gezicht betrekt

Aan tafel vertel ik hem dat ik Lize ben tegengekomen bij yoga. “Lize, moet ik die ergens van kennen?” “Neuh, we werkten samen bij Freddy’s, jaren geleden. Ze heeft nu haar eigen zaak in de oude haven en ze heeft dus gevraagd of ik een dagje mee kom draaien, om te kijken of ik het nog leuk vind, of ik het nog in de vingers heb. Ik heb haar geappt en donderdag ga ik een dagje aan het werk.”

Jeffs gezicht betrekt bij mijn laatste zinnen. “Je gaat aan het werk? Zonder dit met mij te overleggen?” “Ik ga een dagje meedraaien Jeff, waarom moet ik dat overleggen? Isa is donderdag op de opvang, Max op school en jij bent aan het werk. Dan is het toch prima?”

Jeff gaat staan. “Prima? Jij vindt dit prima? We hebben jaren geleden afgesproken dat jij voor de kinderen zou zorgen, dat je thuis voor ze zou zijn en nu besluit je zonder iets te overleggen dat je weer in een kapsalon gaat werken? Ik vind dit heel raar Ella!” Terwijl zijn woorden nadreunen in mijn hoofd, hoor ik de voordeur dichtslaan.