Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Science Photo Library
The Polyamorie Files

The Polyamorie Files deel 34:
Ik red me ook wel zonder jou!

E

Ella (40) en Jeff (41) hebben twee kinderen en zijn ruim 14 jaar getrouwd. Ella is er helemaal klaar mee dat Jeff zich zo onredelijk gedraagt, ze komt voor zichzelf op en trekt haar eigen plan.

Pas tegen twaalf uur hoor ik gerammel aan de deur. Als Jeff binnenkomt, zie ik dat hij te veel heeft gedronken. “Sorry El, dat ik zo boos was,” mompelt hij met dubbele tong.

 

Ik kijk hem aan en zucht. “Alsjeblieft Jeff, ga naar bed, ik wil nu echt niet met je praten.” Jeff kijkt me boos aan. “Maar ik wil praten, met mijn vrouw!” “Dat gaat nu niet, het is bijna twaalf uur. Kom, we gaan slapen.”

Naar het logeerbed

Die nacht doe ik geen oog dicht, omdat Jeff op zijn rug ligt te snurken. Drie keer probeer ik hem om te rollen, maar het is alsof ik aan een blok beton lig te sjorren. Om drie uur geef ik het op en verplaats ik mezelf naar het logeerbed.

Ook daar kan ik mijn draai niet vinden. Jeffs woorden blijven maar door mijn hoofd spoken en ik ben zó teleurgesteld omdat hij zo raar reageerde toen ik vertelde dat ik weer wil werken. Ik vraag me steeds meer af of ik zo nog wel door wil.

Waar was je?

De volgende nacht voel ik me de hele dag gebroken omdat ik maar een paar uur heb geslapen. Jeff zegt ook weinig, ik zie aan hem dat hij last heeft van een kater. “Koffie?” Hij bromt iets wat ik voor “ja” aanneem en ik geef hem zijn beker aan.

“Ga je vandaag weer naar kantoor?” Hij bromt weer. Ik draai me om en besluit niets meer te zeggen. Een kwartier later pakt hij zijn laptop en mompelt gedag terwijl hij ons een kus geeft.

“Ben je weer over je kater heen?”, vraag ik als de kinderen ’s avonds op bed liggen. “Waar was je nou gisteravond?” Jeff wrijft over zijn gezicht. “Ik ben even naar de kroeg gewandeld, ik voelde me zo boos. Er waren wat andere gasten en we hebben samen voetbal gekeken, niks bijzonders.”

Eeuwige trouw

“Ik ben erg geschrokken van je reactie, ik had verwacht dat we nu eindelijk wel eens beter met elkaar konden praten, ik dacht dat we verder waren samen.”

Jeff kijkt me vragend aan. “Hoezo verder waren? We hebben toch ooit de afspraak gemaakt dat jij niet zou werken, maar voor de kinderen zou zorgen?” Nu is het mijn beurt om moeilijk te kijken.

“Ja Jeff, we hebben elkaar ook ooit eeuwige trouw beloofd en kijk waar we nu staan.” “Wat bedoel je daarmee?” “Wat denk je zelf? Je relatie met Jackie misschien?”

‛Ga maar bij Jackie wonen’

“Je hebt zelf ingestemd met die relatie, je stelde zelf voor dat ik daar elke week kan zijn!” Ik knik. “Dat weet ik, daar sta ik ook nog steeds achter. Maar dat betekent dus dat we nogal soepel omgaan met onze trouwbelofte, vind je niet? En daarom dacht ik dat we ook op andere gebieden wel wat soepeler om konden gaan met onze afspraken, of vraag ik nu heel veel van je?”

Ik voel me goed en sterk terwijl ik dit zeg en ik zie hoe Jeff nadenkt. “Misschien heb je gelijk,” mompelt hij, “ik kan alleen niet zo goed tegen al die veranderingen. Ik wil niet dat er hier iets verandert aan ons leventje dat we hebben met zijn vieren.”

Weer voel ik hoe woede opborrelt vanbinnen. “Vind je jezelf niet wat onredelijk? Er ís namelijk al ontzettend veel veranderd in ons leven vanaf het moment dat jij Jackie hebt toegelaten!”

“Geef Jackie maar weer de schuld,” mompelt Jeff zacht. Ik kijk hem kwaad aan. “Ja hoor Jeff, ik geef die arme Jackie wéér de schuld. Heb je wel door waar je mee bezig bent? Ik heb Jackie verdomme toegelaten in ons huwelijk en jij gedraagt je nog steeds als een klein kind dat zijn zin niet krijgt.

Als je nog even zo doorgaat, ga je maar helemaal bij Jackie wonen. Ik red me ook wel zonder jou. Sterker nog, morgen ga ik werken. Bij Lize, in de salon.” En terwijl ik het zeg, voel ik de tranen branden. Nog voordat ik ze toelaat, sta ik op en loop ik naar boven.