Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Cultura Images RF
The Polyamorie Files

The Polyamorie Files deel 35:
Ella voelt kriebels... maar niet voor Jeff

E

Ella (40) en Jeff (41) hebben twee kinderen en zijn ruim 14 jaar getrouwd. Ella gaat aan het werk en huurt een huisje voor zichzelf.

“Dus je bent gewoon weggegaan?!” Ik knik terwijl mijn zus mij vol ongeloof aankijkt. “Ja, nou ja, ik heb een briefje neergelegd met instructies en ervoor gezorgd dat alles klaarligt voor de kinderen. Maar verder zoekt hij het zelf maar even uit de komende dagen.”

“En hoe lang blijf je dan weg?” Ik haal mijn schouders op. “Zo lang ik wil, maar ik ga natuurlijk niet langer dan twee nachtjes weg van Max en Isa.” Nadat ik mijn zus gedag heb gezegd, stap ik in de auto naar de kapsalon van Lize.

Het werken doet me goed

Achterin heb ik een kleine koffer met kleding gegooid, na het werken ga ik niet naar huis. Ik heb een huisje gehuurd in het duin, waar ik in ieder geval twee nachten wil blijven. Als ik nu niet voor mezelf kies, komt het misschien nooit meer goed tussen Jeff en mij. Bij de kapsalon bijt ik op mijn lip, om niet weer in tranen uit te barsten als Lize me enthousiast begroet. 

Het werken doet me goed, ik mag de haren wassen van de klanten in de salon en ik maak kletspraatjes over het weer en de laatste mode. De andere meiden in de salon zijn blij dat ik er ben om ze te helpen en ontzettend behulpzaam. Al na twee uur voel ik me helemaal thuis en is het alsof ik die jarenlange pauze nooit heb gehad.

“Zou je ook weer iemand willen knippen?” Lize kijkt me vragend aan terwijl we koffiedrinken, ze overvalt me een beetje. “Ja jeetje, natuurlijk! Dat zal ik toch niet verleerd zijn?”

“Dat denk ik ook niet, misschien moet je alleen de laatste technieken en trends een beetje leren. Volgende keer mag je iemand knippen!” Mijn hart maakt een sprongetje, de volgende keer! Lize wil dus dat ik terugkom en ik wil niets liever dan dat.

Onverwacht cadeau

Aan het einde van de dag sta ik de haren op te vegen als een van de kapsters mijn naam roept. “Moet je eens kijken Ella, dit is voor jou!” Verbaasd loop ik naar voren en zie een enorme vaas bloemen op de toonbank staan.

Ik voel mijn wangen rood worden en lees snel het kaartje dat aan de bos hangt. ‘Wat ben ik soms toch een eikel. Jeetje El, ik ben zo trots op je. Je bent mijn kanjer en straks ook weer de kanjer van de salon. Veel succes vandaag, liefs J’ Ik lees de tekst wel tien keer en bijt weer op mijn lip.

“Had je man wat goed te maken?”, vraagt Lize me met een knipoog aan het einde van de dag. “Ja... Het is een lang verhaal om nu even te vertellen, maar laten we het erop houden dat hij zich als een nogal egoïstische zak hooi heeft gedragen.” Lize schiet in de lach. “Haha ze zijn ook allemaal hetzelfde, binnenkort moet je me maar eens bijpraten met een goede fles wijn.”

“Wanneer kom je weer? We kunnen je inzet echt goed gebruiken hier.” Ik kijk haar opgelucht aan terwijl ik mijn jas aantrek. “Komend weekend? Zaterdag? Ik neem aan dat dat altijd een drukke dag is?”

De bos bloemen laat ik staan op de toonbank. “Houden jullie deze maar, ze staan hier prima!” Het kaartje stop ik in mijn zak. Lize geeft me een knuffel. “Zaterdag is fantastisch, laten we dan daarna meteen bespreken hoe we je de komende tijd kunnen inzetten. Bedankt voor vandaag!”

Flashback

Opgetogen stap ik in de auto. Ik ben zo blij, het lijkt erop alsof ik weer ga werken! Voordat ik wegrijd, stuur ik Jeff een bericht: ‘Bedankt voor je bloemen, erg lief van je. Ik ben vanavond en morgenavond niet thuis. Red jij het? Anders kun je Saar bellen, zij heeft vrij en weet van alles. Dikke kus voor Max en Ies. X’

Als ik door het schemer over de zeeweg richting de duinen rijd, krijg ik een flashback naar maanden geleden. Het ritje achterop de motor bij Marvin. In mijn buik begint iets te kriebelen. Ik zet de muziek harder en rijd snel door naar het huisje.