Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Camera Press Ltd
The Polyamorie Files

The Polyamorie Files deel 51:
‛Hij is pas 22, dit kan écht niet’

E

Ella (41) en Jeff (41) hebben twee kinderen en zijn ruim 14 jaar gelukkig getrouwd. Ella verlaat dronken het café op haar verjaardag en wordt opgevangen door de barman.

“Jij redt je wel hè? Ik zie je morgen, slaap lekker!” Voordat ik iets kan terugzeggen tegen Saar, zie ik al dat ze is weggefietst. De barman heeft nog steeds zijn armen om me heen en ik kijk hem giechelend aan. 

“Sorry, iets te veel cocktails en champagne...” stamel ik. “Geeft niet, ik ben er om op mooie dames zoals jij te passen.” En terwijl hij het zegt, neemt hij mijn gezicht in zijn handen en zoent me vol op mijn mond. Mijn benen voel ik niet meer als ik hem vol overgave terug kus. 

Andere plannen

Na de zoen die uren lijkt te duren, doet de barman een stapje naar achteren. Ik zie nu pas dat hij alleen een T-shirt aan heeft. “Moet je niet terug naar binnen? Het is hartstikke koud!” Hij lacht. “Ja, ik ga mijn jas halen, maar je ging opeens zo snel weg, ik moest achter je aan. Mijn dienst zit er zo op. Waar zullen we heen gaan?” Pas nu realiseer ik me dat de barman andere plannen heeft dan ik. 

Gespierde armen

“Ik wilde eigenlijk naar huis gaan, ik ben jarig morgen en heb dan een huis vol visite, ik moet er wel een beetje fris uitzien,” begin ik te ratelen. “Geen probleem, dan ga ik toch met je mee?” Hij trekt me weer tegen zich aan en ik begin hem direct weer te zoenen.

“Nee, nee dat kan niet, echt niet”, zeg ik als ik me losmaak uit onze kus. Ik kijk naar hem en zijn twinkelende ogen, zijn gespierde armen, spijkerbroek met gaten en afgetrapte sneakers. 

Ervaren, getrouwde vrouw

“Hoe oud ben jij eigenlijk?” vraag ik hem. Hij trekt me weer naar zich toe. “Ik ben 22, hoezo?” Ik schrik als ik zijn leeftijd hoor en schiet weer in de lach. “Wat, 22? Dat kan écht niet. Je bent echt prachtig hoor, maar ik moet nu naar huis.”

Terwijl ik weg wil lopen, trekt hij aan mijn arm. “Hé dat jij ouder bent, maakt mij niks uit hoor. Ik hou wel van een ervaren vrouw...” Hij kust me in mijn nek en ik moet weer lachen.

“Een ervaren, getrouwde vrouw mét twee kinderen,” voeg ik eraan toe. “Maakt me ook niet uit, geef me je telefoon.” 

Giechelend

Zonder nog iets te zeggen, ontgrendel ik mijn telefoon en geef ’m aan de barman. Hij is er even mee bezig en geeft dan mijn telefoon terug. “Mag ik je thuisbrengen?” Ik schud mijn hoofd. “Nee, nee dat is echt niet nodig. Ik woon echt vlakbij, ik fiets dit vaker alleen, al jaren.”

Hij haalt zijn schouders op en neemt nog een keer mijn hoofd in zijn handen om me te kussen. “Fijne verjaardag morgen, wij zien elkaar nog wel.” Giechelend stap ik op mijn fiets en rijd snel naar huis. 

Kokhalzen

De volgende ochtend krijg ik met moeite mijn ogen open als Jeff, Max en Isa zingend de slaapkamer binnenkomen. Ik knijp mijn ogen meteen weer dicht als het licht aangaat. Ik voel de alcohol van gisteravond nog in mijn hoofd en als ik het ontbijtje zie dat Jeff bij zich heeft, moet ik bijna kokhalzen.

Als ze uitgezongen zijn, word ik beladen met cadeaus en knutsels. Een nieuw parfum, bodylotion, een paar schoenen en een tas. “Wat overdreven, zoveel cadeaus,” roep ik uit. “Je hebt het verdiend schoonheid, gefeliciteerd,” fluistert Jeff terwijl hij weer naast me in bed kruipt.

Jeffs stem

“Hoe is het gisteren afgelopen met de barman?” Ik trek Sara mee de tuin in. “Niet hier,” sis ik. Het hele huis zit vol visite en ik moet mijn best doen om niet de hele tijd aan gisteravond te denken.

“We hebben gekust, alleen gekust hoor, daarna ging ik naar huis. Hij is 22 Saar, 22, dat kan écht niet!!” Sara lacht. “Daar voel je niks van hoor!” “Waar voel je niks van?” Ik schrik als ik de stem van Jeff achter me hoor, waar komt die nou zo opeens vandaan?